Lama Tenpa Dargje "O praktyce ngakpów"

To nie dotyczy tylko praktykujących Dordże Phurbę, ale wszystkich tych, którzy wykonują praktyki z groźnymi formami i robią to w sposób dogłębny. Np. taki bhutański Rinpocze, Jongdzin Rinpocze, jest mocnym ngakpą. To starożytna linia, on się odradza, a obecna inkarnacja w tej chwili mieszka w Stanach. W swoim poprzednim życiu, kiedy mieszkał w Tybecie, rząd tybetański nie zgadzał się na jego aktywność ngakpy, która była bardzo niekonwencjonalna. Urzędnicy państwowi nieustannie go pouczali, że nie powinien tak się zachowywać, że to jest niegodne 
buddysty. Kiedyś zwołał on wielki tłum i powiedział, że jeżeli urzędnicy czy inni praktykujący dharmę będą w stanie zrobić to samo, co on, wtedy on zacznie się zachowywać tak jak oni. Jeżeli będą mieli te same osiągnięcia. Wyzwał ich na pojedynek.

W Tybecie dawniej wszystko było bardzo porządnie poukładane, tylko niektórzy lamowie mogli jeździć konno, inni musieli chodzić pieszo, tylko niektórzy mogli nosić korony czy rytualne czapki. Wszystko było bardzo poukładane, była mocna dyscyplina. Wszystko było rozpisane, który lama może mieć jak wysoki tron, ile poduszek, ile centymetrów każda poduszka. Wszystko było bardzo określone. A on się z tego wyłamywał. Zachowywał się zupełnie niekonwencjonalnie. Pod tym względem Chińczycy zrobili dobre porządki, bo pojawiła się wolność, przestały obowiązywać bardzo sztywne, skostniałe zasady.

Zaczęło się to od tego, że ponieważ Jongdzin Rinpocze nie miał znanego imienia, miał tylko tajemnych uczniów, nie miał wielkiego klasztoru, nie był zarejestrowany jako lama, który ma prawo do klasztoru, tronu, a podawał się za nauczyciela buddyjskiego, urzędnicy schwytali go i osadzili w więzieniu. To wtedy powiedział, że jeżeli ktoś z zarejestrowanych lamów będzie w stanie zrobić to samo, co on, wtedy on się podporządkuje i złagodzi swoje obyczaje. Pojedynek polegał na tym, że Jongdzin Rinpocze wymieszał wodę z mlekiem i trzeba było swoim "dordże"(penisem) wyciągnąć mleko z wody i zostawić tylko czystą wodę. Jeśli komuś się to uda, wówczas on miał się podporządkować regułom. Usiadł, wyjął swoje "dordże", wyssał nim mleko i została tylko czysta woda. Oczywiście wygrał.

To dotyczyło wcześniejszej inkarnacji. Od tej pory ningma była bardzo szanowana w Tybecie. Dalajlama uznał różnych ngakpów z ningma za równoprawnych, też mogących nazywać się lamami czy praktykującymi buddyzm, pozwolił im używać tytułu nauczyciela buddyjskiego.

Karmapa, też chodzi o którąś wcześniejszą inkarnację Karmapy, zaprosił Jongdzina Rinpocze do Tsurphu, żeby – ponieważ uznawał jego moc, jego właściwości – pobłogosławił posążki dwudziestu jeden Tar. Wcześniej te posążki były ustawione w ołtarzu, odpowiednio porozmieszczane, ale na czas ożywiania zostały wyjęte i złożone na stoliku. Kiedy po ceremonii, którą przeprowadził Jongdzin Rinpocze, miały z powrotem wrócić do ołtarza, okazało się, że urosły o parę centymetrów każdy, tak że się już nie mieściły w ołtarzu. Stolarze musieli zrobić nowy ołtarz dla tych nowych posążków. Ngakpowie tak się właśnie zachowują...

Jongdzin Rinpocze znany był z tego, że lubił oddawać się grom, które były popularne wśród Chińczyków. Jest taka gra w kości, w kostki do gry. Czasami przegrywał i wtedy,  gdy się zdenerwował, brał wszystkie kości i je wyrzucał. Przy okazji filiżanka, w której miał herbatę na stoliku, też spadała, ale herbata zostawała. Czasami tak się zabawiał, że kiedy nie chciało mu się wychodzić na zewnątrz do toalety, otwierał okno i zaczynał siusiać. Strumień zawisał nad ziemią, po czym wciągał go z powrotem. I tak kilka razy.

Maczig Labdron też była ngakpą. Nie miała nic poza damaru, dzwonkiem i kanglingiem. Miała tylko dwie ręce, w związku z tym kiedy grała, w jednej miała damaru, w drugiej dzwonek, a kangling wkładała sobie w pochwę i grała, wydawała dźwięk. My tymczasem nawet ustami nie potrafimy zagrać. W tej chwili jest inkarnacja Maczig Labdron, która też to robi, mieszka w klasztorze mniszek w Jalmo, w Indiach. I nie tylko ona potrafi tak robić, ale wszystkie jej uczennice, mniszki również. Ani Tsełang, która już nie żyje, która była w Kagju Ling we Francji, też to demonstrowała. Mówiła, że to zupełnie proste. Tak wiec lama zna to z autopsji. Te wszystkie mniszki, które żyją wokół obecnej inkarnacji Maczig, bardzo dobrze wykonują praktykę Czie. Mają świetne głosy, świetnie im wszystko wychodzi. To są ngakmy. Ngakma to rodzaj żeński od ngakpa.

W Bhutanie jest wiele osób, które robią tego rodzaju rzeczy. Część tych mniszek przeniosła się do Bhutanu i tam powstała grupa sześćdziesięciu paru mniszek, które bardzo mocno praktykują. Khenpo Tsultrim Giamtso Rinpocze wszystkie ofiary, które zbierze podczas podróży po Zachodzie, przeznacza właśnie dla tych mniszek, utrzymuje je, żeby miały z czego żyć, poświęcając się dharmie.

Żeby zostać ngakpą, trzeba dużo praktykować, np. robić praktykę Dordże Phurby. Może taki później mówić CZILI CZILAJA i jeżeli będzie wbijać phurbę w kamienie, to w porządku. Jeżeli będzie się miało taką wypraktykowaną moc, wtedy można dowolnie zniekształcać tę mantrę i wbijać phurbę gdzie popadnie. Żeby jednak cokolwiek osiągnąć, to trzeba się napracować, trzeba coś z siebie dać. A pracować nad Dordże Phurbą można na różne sposoby. Np. jest tutaj bardzo jasno opisana wizualizacja, jaką można mieć, kiedy uprawia się seks. W tekście jest fragment, który mówi, co jest w tajemnej przestrzeni partnerki, co jest w tajemnym miejscu partnera i jeżeli ma się taką wizualizację, wtedy można nawet zwykłe, codzienne czy conocne aktywności wykorzystywać na ścieżce.

Jeśli nauczycie się takiej praktyki i będziecie ją robić, to jest jedno niebezpieczeństwo, że zostaniecie ngakpami. W tekstach, w komentarzach do Dordże Phurby jest opisane, że kiedy wykonuje się tę praktykę, przychodzą urzeczywistnienia. Jeżeli naprawdę mocno wejdziemy w tę praktykę, możemy zostać ngakpami czy ngakmami, ale nie tylko chodzi wyłącznie o praktykę Dordże Phurby, lecz o dowolną praktykę wadżrajany.

opracował: Paweł Włodarczyk

Jeszie Tsogial o praktyce Wadżrakilaji

Jeszie Tsogial

Przykładem tego jak ważne i cenne są  nauki Wadżrakilaji dla tych, którzy szukają Przebudzenia - są  słowa Jeszie Tsogjal o praktyce Wadżrakilaji:

„Praktyka Wadżrakilaji jest prawdziwą ścieżką do Przebudzenia.  

Jest klejnotem spełniającym życzenia;  spełnia wszystkie życzenia praktykującego.  

Jest skarbnicą wszelkiego  bogactwa. Wadżrakilaja, klejnot spełniający życzenia, usuwa wszystkie przeszkody.  

Jest wielkim obrońcą,  jest wielkim skarbem,  i  jest wielkim światłem.  

Dzięki  praktykowaniu Wadżrakilaji osiągniesz wszystko, więc  on jest jak klejnot spełniający życzenia. 

Ja sama, szlachetna pani, całkowicie polegam na Wadżrakilaji, i przez to spełniłam wszystkie moje życzenia.  Ponieważ  ta praktyka jest najcenniejsza,  szanuję ją i praktykuję. Nie zamierzam zachować jej  tylko dla siebie, ale zgodnie z życzeniem Guru Padmasambhawy, zamierzam ukryć te nauki, które zostaną odkryte dla dobra wielu  istot”.

Wadżrakilaja 

Tenga Rinpocze - Cztery metody urzeczywistnienia, zwane czterema Phurbami

Wadżrakilaja tyb. Dordże Phurba 

Wadżrakilaja tyb. Dordże Phurba może być opisany jako cztery urzeczywistnienia. W przeszłości wielcy mistrzowie, tacy jak Guru Rinpocze, a także inni wybitni indyjscy medytujący uzyskiwali bezpośrednią wizję Dordże Phurby i w końcu osiągali Przebudzenie dzięki tej praktyce czterech metod urzeczywistnienia.

Phurba pierwotnej mądrości

Z tych czterech metod realizacji, związanych z praktyką Dordże Phurby, pierwsza znana jest pod nazwą "Phurba pierwotnej mądrości". Jeśli chodzi o związek z praktyką, jaką rzeczywiście wykonujemy w codziennym życiu, to ten aspekt Phurby odpowiada medytacji szine i lhagtong, medytacji mahamudry.

Praktyka mahamudry, która odpowiada "Phurbie pierwotnej mądrości", stosowana jest, by przezwyciężyć nasze przywiązanie. Ono jest miejscem, w które wbijamy pierwszą Phurbę. Stale bowiem gromadzimy w sobie pragnienia, związane z zewnętrznymi obiektami. Jest to zarówno lgnięcie do realności zewnętrznych zjawisk, jak i samo przywiązanie do tych obiektów, a także lgnięcie do dualistycznego postrzegania. Tak więc wbijając "Phurbę pierwotnej mądrości", czyli stosując szczególną praktykę mahamudry, przecinamy to dualistyczne przywiązanie tak do zewnętrznych obiektów, jak i do umysłu. Takie jest zastosowanie pierwszej Phurby. Gdy używamy pierwszej Phurby do oczyszczenia konceptu dualistycznego lgnięcia, to pokonane zostają wszelkie splamienia umysłu (skt. klesia), a owocem będzie urzeczywistnienie Dharmakai, zwane osiągnięciem pożytku dla siebie samego.

Phurba Rozciągniętej Liny Współczucia

Drugi rodzaj Phurby, zwany "Phurbą Rozciągniętej Liny Współczucia", odpowiada praktyce bodhicitty. Kiedykolwiek praktykujemy bodhicittę, stosując różne metody, jak medytacja nad miłującą dobrocią i współczuciem czy "medytacja dawania i brania" (tyb. tonglen), to mamy wówczas do czynienia z drugą Phurbą, "Phurbą Rozciągniętej Liny Współczucia".

W jakim celu stosuje się ten drugi rodzaj Phurby? Miejscem umieszczenia tej Phurby są wszystkie czujące istoty. Są dla nas punktem odniesienia, jako ci, którzy mają być prowadzeni przez Bodhisattwę. Staramy się przynieść im pożytek tak bardzo, jak to tylko możliwe. Medytując nad miłującą dobrocią i współczuciem, rozwijając szczodrość, starając się kroczyć właściwą drogą  niosąc pomoc istotom, próbujemy nie tylko je ochraniać, ale i wprowadzać na ścieżkę. Staramy się też chronić wszystkie istoty przed złymi ścieżkami i przed błędnymi poglądami. Takie więc jest zastosowanie drugiej Phurby. Owoc praktykowania tego rodzaju Phurby jest taki, że uzyskujemy zdolność doprowadzenia wszystkich istot do stanu Buddhy.

Phurba wielkiej szczęśliwości bodhicitty

Przechodzimy teraz do trzeciego rodzaju Phurby, tzw. "Phurby wielkiej szczęśliwości bodhicitty". Ta Phurba związana jest z fazą stwarzania w medytacji. Na koniec fazy stwarzania wykonujemy praktykę, w której pojawiają się takie elementy, jak kanały, wiatry i tigle. Medytacja związana z tymi trzema elementami odpowiada trzeciej Phurbie.

Do czego stosuje się ten rodzaj Phurby? Tę Phurbę wbijamy w nasze nieczyste kanały, wiatry karmiczne i punkty koncentracji energii, czyli thigle. Dzięki temu oczyszczamy kanały, wiatry i thigle i w efekcie uzyskujemy zdolność manifestowania trzech kai. Mówiąc dokładniej, dzięki oczyszczeniu swych kanałów mamy zdolność zamanifestowania nirmanakai(uzyskujemy tzw. wadżra-ciało), dzięki oczyszczeniu wiatrów osiągamy sambhogakaję(wadżra-mowę),a dzięki usunięciu zanieczyszczeń thigle - dharmakaję(wadżra-umysł).

Phurba symboliczna

Phurba symboliczna

I ostatni, czwarty rodzaj to "Phurba symboliczna". Jeśli wykonujemy praktykę jidama Dordże Phurby, powinniśmy mieć przedmiot zwany phurbą*. Jest on podstawą medytacji, która obejmuje wyobrażanie siebie w formie "bóstwa", czyli proces stwarzania, a także powtarzanie mantry oraz fazę osiągania doskonałości. Tę phurbę stosujemy zarówno w odniesieniu do siebie, jak i do wszystkich czujących istot, by pokonać wszelkie negatywne emocje i splamienia. Kiedy wbijemy ją w przeszkadzające uczucia czujących istot, pojawi się zdolność oczyszczenia pięciu trucizn umysłu w pięć aspektów pierwotnej mądrości.

Jeśli ktoś praktykuje sadhanę Dordże Phurby, to zawiera ona w sobie wszystkie rodzaje phurby, o jakich przed chwilą mówiliśmy. Na przykład, kiedy na początku medytacji przyjmujemy schronienie i pobudzamy bodhicittę, a na koniec dedykujemy zasługę dla dobra wszystkich istot, to te fragmenty praktyki związane są z "Phurbą Rozciągniętej Liny Współczucia". Po osiągnięciu stabilności w wyobrażaniu siebie jako "bóstwa", przechodzimy do fazy osiągania doskonałości, medytacji na kanały, wiatry i thigle, która z kolei powiązana jest z "Phurbą wielkiej szczęśliwości bodhicitty". Jeśli poświęcamy się medytacji na Dordże Phurbę, to niezwykle ważne jest, byśmy mieli rodzaj sztyletu, zwany phurbą, który zawiera w sobie symbolikę całej mandali Wadżrakilai. Jest to "Phurba Symboliczna". Przyjrzyjmy się jej teraz dokładniej.

W górnej części phurby znajduje się pięcioramienna półwadżra, która oznacza pięć aspektów pierwotnej mądrości. Poniżej widnieją trzy twarze, które są zarówno męskie, jak i żeńskie, bowiem symbolizują trzy twarze Dordże Phurby oraz twarz jego „partnerki”. Następnie pojawia się dziesięciokrotnie spleciony węzeł, odpowiadający dziesięciu groźnym bóstwom jab-jum, znajdującym się w orszaku centralnej postaci.

Główna rączka phurby powinna być ośmiokątna i ozdobiona specjalnymi ornamentami - symbolizuje ona dalsze dwadzieścia jeden bóstw orszaku Wadżrakilaji. Dolna jej część to czterej Strażnicy Kierunków. Samo ostrze zaś ma trzy krawędzie, które odpowiadają pozostałym strażnikom mandali - są to trzy grupy żeńskich bóstw: cztery Siona, cztery Dagni i cztery Sabdak.

Ostrze phurby wychodzi z ust ciusina - wodnego demona Jest to mitologiczne zwierzę o niezwykłej mocy: ktokolwiek dostanie się w jego paszczę, nieodwracalnie musi zginąć. Oznacza to, że jeśli praktykujący czy wadżra-mistrz, dysponujący siłą jednoupunktowionej koncentracji, czyli samadhi, zastosuje tę phurbę wobec jakiegokolwiek obiektu, to efekt takiego działania nie może się równać z żadnym innym, jest nieodwracalny i nie do pokonania.

Zatem gdy chcemy medytować na Dordże Phurbę, należy umieścić ten przedmiot, "Phurbę Symboliczną", w środku mandali, jako podstawę do naszej praktyki. Wykonujemy potem szereg rytuałów, wizualizacji i powtórzeń mantr i dzięki temu osiągniemy moc urzeczywistnienia symbolizowaną przez phurbę.

Po procesie stwarzania przychodzi faza osiągania doskonałości i na koniec rozpuszczamy wizualizację i wykonujemy medytację szine i lhagtong. Ten fragment praktyki odpowiada "Phurbie pierwotnej mądrości".

W ten sposób w praktyce Wadżrakilai zawarte są wszystkie cztery rodzaje Phurby.

Związek Karmapy z Wadżrakilają tyb. Dordże Phurbą

XIV Karmapa

Ciokgjur Lingpa

Wielki terton Ciokgjur Lingpa odkrył w XIX wieku cykl term Sangthik Phurba związanych z praktyką Dordże Phurby(skt. Wadżrakilaja). Guru Padmasambhawa przepowiedział w nich, że Ciokgjur Lingpa przekaże te nauki XIV Karmapie, który zostanie ich opiekunem i sprawi, iż będą one praktykowane. Czokgjur Lingpa udał się do Tsurphu i udzielił Karmapie przekazu Sangthik Phurby. Od czasów XIV Karmapy długa wersja sadhany Dordże Phurby  tzw. Zab Dyn Phurba wykonywana była regularnie w siedzibie Karmapów - klasztorze Tsurphu, a także w innych klasztorach tradycji Karma Kagju. Obecnie zwyczaj ten jest kontynuowany również w siedzibie XVI Karmapy w Sikkimie, w klasztorze Rumtek.

W tradycji Karma Kagju Drubcien Dordże Phurby praktykuje się co drugi rok, na zmianę z Drubcienem Tse-ciu, czyli rozbudowaną praktyką Ośmiu Aspektów Guru Padmasambhawy. W tradycji Tsurphu i Rumteku odbywa się to na wiosnę.

Esencja nauk Wadżrakilai

Wadżrakilaja tyb. Dordże Phurba

"Zjawiska Dordże Szinnu*, dźwięki kilaja, myśli rigpa"

Wadżrakilaja tyb. Dordże Phurba jest gniewnym jidamem, emanacją Wadżrasattwy. Ucieleśnia on przebudzoną aktywność Buddów.  Praktyka Wadżrakilaji jest wyjątkowo skuteczna m.in. w usuwaniu i neutralizowaniu wszelkich zewnętrznych, wewnętrznych i sekretnych przeszkód, oczyszczaniu zaciemnień, przemianie silnych negatywnych emocji.  Uważa się, że w tych czasach wojen, klęsk żywiołowych i coraz to nowych chorób, błogosławieństwo tej praktyki jest potężnym środkiem zapobiegającym dalszemu mnożeniu się cierpień. Ostatecznym celem praktyki Wadżrakilai jest urzeczywistnienie doskonałego stanu Buddy. Praktyka Wadżrakilai jest kompletną ścieżką prowadzącą do urzeczywistnienia Przebudzenia.

Wadżrakilaja jest najczęściej stosowanym gniewnym jidamem w tradycji Ningma i Kagju. Wszystkie głębokie poziomy i aspekty nauk i różnych form medytacji Wadżrakilai mogą być zrozumiane i wykonywane tylko po ukończeniu praktyk przygotowawczych nyndro. Jednak podstawowe formy medytacji Wadżrakilai mogą być stosowana przez każdego, kto posiada zaufanie do owych metod i otrzymał kompletny przekaz (abhiszeka, ustne wyjaśnienia i lung) od lamy.   

 *Dordże Szinnu inne imię Wadżrakilai