Karma Kagju znana też pod równorzędną nazwą Karma Kamtsang jest jedną z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Szkoła Karma Kagju zapoczątkowana przez I Karmapę, Dusum Khjenpa (1110-1193) jest najdynamiczniej rozwijającą się szkołą buddyzmu w Europie.

strona główna

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą biografie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą biografie. Pokaż wszystkie posty

sobota, 2 listopada 2019

VIII Karmapa, Mikjo Dordże


VIII Karmapa, Mikjo Dordże 
Tuż przed śmiercią VII Karmapa Ciedrak Gjatso miał wizję Majtrei, następnego Buddy, który powiedział: „Zbliżamy się do końca epoki Buddy Siakjamuniego i wielu ludzi schodzi do niższych sfer. Musisz więc wyemanować wiele swoich emanacji”. Karmapa przewidział też okoliczności swoich kolejnych narodzin, spisał je i przekazał swojemu regentowi II Gjaltsabowi Rinpocze.

Czwartego dnia jedenastego miesiąca 1507 roku w Ngam Czu, we wschodnim Tybecie, w rodzinie oddanych joginów, urodził się VIII Karmapa, Mikjo Dordże. Jego ojciec miał na imię Ajam, a jego matka Lama Dron. Matka Mikjo Dordże miała sen, że w jej namiocie znajdowały się wizerunki Buddy  i stupy i że ze świątyni zabrała Dordże, które emitowało przejrzyste, jasne światło. Kiedy tylko przyszedł na świat, tak jak w poprzednich inkarnacjach, młody chłopiec sam oświadczył, "Jestem Karmapą". Ojciec Mikjo Dordże szukał III Tai Situ Rinpocze, Taszi Paldziora, by poprosić go radę na temat swojego niezwykłego syna. VII Karmapa powiedział, że on i Tai Situ, Taszi Paldzior są nieoddzielni.
III Tai Situ Rinpocze, Taszi Paldzior
Kiedy go odnalazł opowiedział mu o swoim nowo narodzonym synu. Situ Rinpocze uświadomił sobie, że miejsce narodzin chłopca zgadza się ze szczegółami pozostawionymi w liście-przepowiedni VII Karmapy. Situ Rinpocze zbadał dziecko. Był niezwykle zadowolony z podobieństwa pomiędzy rzeczywistymi imionami rodziców Karmapy a tymi, które wymienione były w liście-przepowiedni. Ponadto zgadzały się wszystkie pozostałe szczegóły. Situ Rinpocze potwierdził, że dziecko jest naprawdę nową inkarnacją Karmapy, ale poprosił rodziców, by przez trzy miesiące utrzymywali to w tajemnicy, aby uchronić dziecko przed intrygami. Dał rodzicom kadzidło, herbatę, masło, błogosławiące pigułki i powiedział, „Dajcie chłopcu herbatę z masłem i zapalcie przed nim kadzidło i powiedzcie, że przekazał to Situ Rinpocze. Potem dajcie mu pigułki. Jeśli jest inkarnacją Karmapy, wypowie kilka słów. Przekażcie mi co powiedział”. Ojciec wykonał polecenie i niemowlę wypowiedziało sylaby: e, ma, ho i powiedziało, „Nie wątpcie we mnie, jestem Karmapą”. Po tym wszystkim Situ Rinpocze zabrał trzymiesięczne dziecko do klasztoru Karma. Następnie wielki mistrz medytacji Ser Phoła, bliski uczeń VII Karmapy, złożył wizytę dziecku. Gdy odprawiono pudżę, malutki Karmapa grał doskonale na dzwonku i damaru. Ser Phoła zapytał go, „Jeśli jesteś Karmapą, to czy pamiętasz czego uczyłeś mnie w Tse Lhakhang?”, ten odparł, „Przekazałem Ci Mahamudrę i Sześć Dharm Naropy”.                    
W 1512 roku, kilkuletni Mikjo Dordże odbył podróż do Riłocie i Lo Rong. Tak Lama Sonam Rincien zapytał go kim naprawdę jest. Chłopiec zaśmiał się i powiedział, „Czasem jestem Padmasambhawą, czasem Sarahą, a innym razem Karmapą. Mam wiele emanacji. W prowincji Tsang jest ich szesnaście, a na wschód od Tybetu jest wódz, który jest moją emanacją”.
Mniej więcej w tym samym czasie pewna rodzina z Kongpo w Amdo, w centralnej części Tybetu, ogłosiła, że ich syn jest nowym Karmapą. Ponieważ obie grupy nie mogły się pogodzić, zaistniał problem. Regent VII Karmapy II Gjaltsab Rinpocze, Taszi Namgjal doprowadził do spotkania obu chłopców, aby stwierdzić, który z nich jest prawdziwym Karmapą. W podobnej sytuacji, zgodnie z tradycją, sprawdza się, czy kandydaci potrafią odnaleźć wśród wielu przedmiotów rzeczy należące dawniej do nich. Dziecko z Ngam Czu potrafiło to zrobić, natomiast drugi chłopiec – nie. Mikjo Dordże nie tylko pomyślnie przeszedł wszystkie testy, ale po ich zakończeniu powiedział, „Emaho! Jak cudownie! Nie mam wątpliwości Jestem Karmapą". W ten sposób stwierdzono, kto był właściwą inkarnacją. Młody Karmapa ogłosił, że drugi kandydat jest reinkarnacją Surmang Czungtsanga z klasztoru Surmang i polecił aby się nim zaopiekowano. II Gjaltsab Rinpocze wysłał do wszystkich klasztorów Karma Kagju oficjalne listy uwierzytelniające, w których oświadczył, że zgodnie z przepowiednią Padmasambawy, imieniem VIII Karmapy jest Mikjo Dordże „Nieporuszona Wadżra”. Rok później II Gjaltsab Rinpocze przekazał Mikjo Dordże cały dobytek z poprzedniego życia i intronizował go Czarną Koroną jako VIII Gjalła Karmapa w swojej głównej siedzibie. W wieku siedmiu lat VIII Karmapa otrzymał wszystkie podstawowe nauki Karma Kagju od Denma Drubcien Taszi Paldziora. Mikjo Dordże, miał wizję Mahakali, który poinstruował go, aby wziął mahasiddhę Denma Drubciena Taszi Paldziora(I Sangje Nienpa Rinpocze) za swojego rdzennego Lamę, co zrobił. Od tego czasu kolejne inkarnacje Sangje Njenpy Rinpocze nadal przekazują pełne inicjacje Karma Kagju i głębokie instrukcje inkarnacjom Karmapy.
 Taszi Paldzior, rdzenny lama VIII Karmapy
Mikjo Dordże podróżował od jednego klasztoru do drugiego wraz z obozem uczniów, ucząc się kolejno od różnych mistrzów i praktykując. Kontynuacją rozwijania jego wewnętrznego potencjału były wglądy, podczas których otrzymał nauki od Buddy Siakjamuniego. Mistrz ukazał się Karmapie w towarzystwie swoich dwóch głównych uczniów: Siariputry i Mahamaudgaljajany.
W czasie pobytu w Kham Karmapa miał sen, w którym dakini powiedziała mu, „Jesteś aspektem aktywności Trzech Czasów(I Karmapy).
Następnie Karmapa ponownie odwiedził miejsce swoich narodzin w prowincji Damczu. Tam miał miał głębokie doświadczenie wizyjne Guru Padmasambhawy, który powiedział, „Jestem Padmasambawą, a ty jesteś moim głównym uczniem Gjalłą Ciojang (urzeczywistnił praktykę Hajagriwy i osiągnął pełne urzeczywistnienie). Jednością naszych dwóch natur jest Wadżradhara (tyb. Dordże Czang, Niezniszczalny Dzierżyciel)".
W krótki czas potem, Karmapa, zainspirowany wspomnieniem Dysum Cienpy(I Karmapy) poszedł do Kampo Gangra gdzie zostawił odciski stóp w różnych grotach medytacyjnych. W 1516 roku, dziewięcioletni Karmapa otrzymał zaproszenie od króla Dziang Satham. Zaproszenie zostało przyjęte i Mikjo Dordże udał się tam wraz ze swoim wędrownym obozem. Król przywitał ich wystawną ceremonią i należytymi honorami i prezentami. Mikjo Dordże tak ujął króla swoim stylem i urzeczywistnieniem, że nieprzychylny buddyzmowi król zdecydował się wspierać dharmę na swoim terytorium i zobowiązał się do niestosowania agresji w sprawach politycznych.
W 1517 roku młody Karmapa wszedł w najważniejszą fazę swojej nauki. W przeciągu następnych  trzech lat od swojego rdzennego Lamy Taszi Paldziora(jeden z głównych dzierżycieli linii Karma Kagju), otrzymał pełen przekaz nauk linii Karma Kagju. Otrzymał także gruntowne przygotowanie w ogólnym zakresie nauk buddyjskich. VII Karmapa wyznaczył Taszi Paldziora (I Sangdzie Nienpę Rinpocze), by przekazał linię Karma Kagju jego następnej inkarnacji. Po tym czasie mistrz stwierdził, że przekazał Karmapie już wszystkie nauki i przeszedł w parinirwanę. Podczas ceremonii pogrzebowych Mikjo Dordże mocno doświadczył obecności swojego rdzennego Lamy i otrzymał pełne wyjaśnienia jego nauk. Założył także wiele kolegiów klasztornych, prowadził działalność społeczną i napisał kilka znanych filozoficznych komentarzy. Mikjo Dordże był podobny w swej erudycji do III Karmapy. Jako mnich VIII Karmapa był przykładem surowości i prostoty. Jako mistrz mahamudry żył ze zrozumieniem, że wszystko co powstaje jest samowyzwolone.  Mikjo Dordże był uzdolnionym lingwistą, poetą, malarzem i rzeźbiarzem. W Mar Kham wyrzeźbił z kamienia swoją postać. 
 Posąg wykonany przez VIII Karmapę.  W prawym górnym rogu znajduje się  kawałem skały,  w którym Karmapa odcisnął swoją dłoń.
A gdy dokończył dzieła, zapytał posąg, „Czy jesteś podobny do mnie?”, a posąg odpowiedział, „Tak, jestem”. Potem Karmapa ścisnął kawałek skały leżący obok i pozostawił na nim odcisk dłoni i palców. Zarówno posąg jak i kamień przetrwały do dziś. Karmapa spędzał wiele czasu na studiach intelektualnych, uczył się u kilku uznanych mistrzów, opanował także – poza naukami mahajany i tantr – astrologię i filozofię. Udzielał wielu nauk w różnych miejscach. W swoim wędrownym życiu znajdował czas na intensywną medytację. Po latach doświadczeń rozpoczął spisywanie nauk. Jego prace były kontrowersyjne i wpływowe. W wieku 23 lat napisał komentarz do abhisamalajankary zatytułowany „Autentyczne rozluźnienie Szlachetnego”, po czym zaprosił uczonego Gelugpę – Sera Dzietsuna do krytycznej dyskusji nad tekstem. Uczony stwierdził, że Karmapa jest wielkim uczonym i nie będzie go krytykował, ale spełnił jego życzenie pisząc książkę „Odpowiedź Karmapie”. W ten sposób odbyła się sławna literacka dyskusja pomiędzy uczonymi szkół Karma Kagju i Gelug.
Mikjo Dordże napisał około 30 tomów o lingwistyce, prawie religijnym, abhidharmie, tantrze, filozofii madhjamaki, a swoimi pracami o sztuce zainspirował szkołę Karma Gadri (styl ten przetrwał do dziś). Skomponował wiele Sadhan (tekstów medytacji wadżrajany) , w szczególności „Guru jogę czterech pór dnia”, którą ułożył na cześć swojego rdzennego Lamy Sangje Nienpy Rinpocze. Stała się ona jedną z najważniejszych praktyk linii Karma Kagju.  Karmapa przekazał kluczowe nauki linii Karma Kagju V Szamarpie, Kynczok Jenlag, który został następnym dzierżycielem linii. 
V Szamar Rinpocze, Kynciok Jenlak
1546 roku Mikjo Dordże miał przeczucie śmierci jednak na prośbę uczniów Szamara Rinpocze i Pało Rinpocze przedłużył swoje życie i spędził ten czas objeżdżając klasztory i ośrodki Karma Kagju. Podróżując napisał wiele relacji ze swoich doświadczeń wglądu. Między innymi, VIII Karmapa, miał doświadczenie wizyjne, w którym ośmiu Padmasambhawów i ośmiu Karmapów porozumiewających się ze sobą by stworzyć sekretne nauki. Karmapa kontynuował swoją ciężką pracę do końca swoich dni. Pomimo tego, że podupadał na zdrowiu udał się w 1554 roku do południowego Tybetu, gdzie wybuchła epidemia trądu. Zbudował tam czarną stupę otoczoną czterema mniejszymi. Centralna stupa była symbolicznym wyobrażeniem naga, który – zgodnie z legendą – był przyczyną trądu. Karmapa wszedł w środek tej mandali i odprawił ceremonię pochłaniając wszelkie źródła choroby. Wkrótce potem epidemia ustąpiła i wszystko wróciło do normy. Niedługo potem Karmapa sam zaczął chorować na trąd. Przekazał Szamarowi Rinpocze list zawierający przepowiednie jego przyszłego odrodzenia  i odszedł w wieku 47 lat. W tym czasie widziano wspaniałe tęcze i spadające z nieba kwiaty. W liście-przepowiedni Karmapa napisał: „W życiu następującym po tym urodzę się jako wspaniały, samopowstały  Pan Świata. W górnych regionach śnieżnego regionu Tre-szo na wschodzie słychać szum wody i dharmę. Widziałem znaki, że niedługo się tam urodzę ”. Ciało zostało poddane kremacji w Tsurphu, a relikwie zostały umieszczone w srebrnej stupie. Pozostawił wielu urzeczywistnionych i wykształconych uczniów. Wśród najwybitniejszych byli Szamar Kynciok Jenlak, Pało Cuklak Tengła, Gjaltsap Drakpa Paldzior, Situ Czoki Gocza i Karma Thrinlej Lekdrup. Do swoich uczniów zaliczał także artystów, doktorów i poetów, na których wywarł wielki wpływ.


czwartek, 3 maja 2018

Ato Rinpocze o swojej chrześcijańskiej rodzinie

Ato Rinpocze

(Fragment wykładu) 
P. Czy mogę zadać pytanie osobiste? Czy żona Rinpocze jest buddystką?
O. Nie, ona jest chrześcijanką. Kiedy mieliśmy wziąć ślub zapytała mnie: jeśli wyjdę za ciebie czy muszę zostać buddystką. Odpowiedziałem: nie, nie musisz. Jeżeli jesteś dobrą chrześcijanką mnie to wystarczy, jeśli jesteś złą chrześcijanką dla mnie jest to bezwartościowe. Ale również nie oczekuj, że ja zostanę chrześcijaninem. Chińczycy przystawiali pistolet do głowy, mówili: wyrzecz się swoich poglądów i nic nie pomogło. Nie myśl, że jak ożenię się z tobą to zmienię swoje poglądy. Najważniejsze abyś ty dbała o mnie, ja o ciebie, to nie ma nic wspólnego z religia. Religie nigdy nie walczą, to ludzie walczą. Dlatego jeżeli będziemy o siebie dbali i będziemy dzielić ze sobą życie, to religia nas nie podzieli. Jeżeli twoja religia przyniesie tobie rezultaty, to kontynuuj ja. I jak dotąd jest wszystko w porządku, żadnych problemów. Jak długo będziemy żyli, każdy będzie wyznawał swoją religie.
Mam córkę. Mieliśmy wiele problemów: pięć, sześć poronień, kilka operacji, lekarze mówili, że moja żona nigdy nie będzie miała dziecka. Pojechaliśmy do XVI Karmapy, który powiedział: czemu nie zrobicie praktyki Zielonej Tary? Odpowiedziałem: oczywiście, zrobię. Przedyskutowałem to z moją żoną. Zgodziła się. Poprosiliśmy pewnego artystę aby namalował dla nas tanke Zielonej Tary i... urodziła nam się córka. Moja żona radzi mi nieraz abym nauczał swoją córkę buddyzmu, a ja mówię nie, jeśli poprosi mnie o to to wyjaśnię jej pewne rzeczy, jeśli mnie nie poprosi wówczas tego nie zrobię. To kwestia własnego wyboru. U siebie w domu mam pokój do medytacji i kiedykolwiek idę medytować świadomie nie zamykam drzwi, w dowolnej chwili może tam wejść moja żona, córka, dwa psy nigdy się od nich nie oddzielam, mogą tam zawsze przyjść i w tym uczestniczyć. Wracając do pytania: ona szanuje moja religie, ja szanuje jej religie, dzięki temu nie ma problemów.

Kiedy podziękowano Rinpocze za te nauki w tak katolickim kraju, Rinpocze odpowiedział, że to nie jest jego zasługa lecz jego nauczycieli, którzy wciąż powtarzali: nie bądź sekciarski, szanuj wszystkie gałęzie buddyzmu, a także wszystkie inne religie, wpajali to tak, że będę pamiętał o tym i starał się to utrzymywać do końca życia.

piątek, 30 marca 2018

Niezwykła Freda Bedi

Na Zachodzie, lama Ole Nydahl i jego żona Hannah kreowani są jako pierwsi zachodni uczniowie XVI Karmapy. Prawda jest zupełnie inna. 
Pierwszym i najbliższym zachodnim uczniem XVI Karmapy, była Freda Bedi...

Kiedy Freda Bedi odwiedziła Gangtok w 1960 roku, przyjaciel powiedział jej, że nie może odejść bez zobaczenia wielkiego Karmapy. Poniższe spotkanie jest przykładem spotkania XVI Karmapy z ludźmi z Zachodu. Razem ze swoim chłopakiem, aby dotrzeć do Rumteku, wynajęła muły, ponieważ w tym czasie nie było tam przejezdnej drogi.

Freda Bedi
Tam Bedi została zaprowadzona do XVI Karmapy, który powitał ją niezwykle serdecznie. Ponieważ w tym czasie zajmowała się już tybetańskimi uchodźcami, rozmowa najpierw wróciła do tego tematu. Dopiero później rozmawiali o medytacji. Karmapa wiedział, jak udzielić właściwej odpowiedzi każdemu, niezależnie od poziomu zaawansowania danej osoby. Bedi wyjaśniła, że pociągała ją praktyka mantry, ale nie wiedziała, jak połączyć ją z medytacją uważności, której nauczyła się w tradycji birmańskiej Vipassany. Karmapa odpowiedział: "Och, po prostu umieść uważność na Mali". Chwilę później wydarzyło się coś, co nadało jej życiu nowy kierunek:
"Kiedy miałam już wyjść, Karmapa wstał i okazał się Buddą. Stał w kącie pokoju, unosząc jedną rękę, błogosławiąc mnie w postawie posągu Buddy Gandhara. To było całkowicie naturalne. Od tego momentu stale był w moim sercu, stał się dla mnie szczególny. Tak się wydarzyło, choć było to dziwne. "
Szeila Fugard, bliska uczennica Bedi, powiedziała:" Od razu wiedziała, że ten tybetański jogin był jej guru. Szukała od dawna, teraz wróciła do domu. Sam XVI Karmapa powiedział jej, że ich związek pochodzi z poprzednich wcieleń. Przyjął ją jako osobistego ucznia, dał jej inicjację i wprowadził ją na tantryczną ścieżkę. "XVI Karmapa został rdzennym lamą Bedi w 1961 r. 

Freda Bedi ze swoim rdzennym lamą XVI Karmapą
W 1961 r. w domu Fridy Bedi powstała "Szkoła domowa młodych lamów”, przeznaczona dla młodych tulku - przybyłych niedawno z Tybetu i Khamu Pierwszymi uczniami byli m.in.: Czogjam Trungpa Rinpocze, Akong Rinpocze, Tulku Pema Tenzin Rinpocze i Geleg Rinpocze. 

Freda Bedi z młodymi tulku w szkole domowej młodych lamów
Na prośbę XVI Karmapy w 1962 r. założyła klasztor Karma Drubgju Thargaj Ling w Dalhousie. Bedi była również tą, która doprowadziła do nawiązania kontaktów XVI Karmapy z Indira Gandhi. Później prezydent Indii stał się ważnym zwolennikiem Karmapy.
XVI Karmapa przekazał później Bedi kawałek ziemi w Rumteku, gdzie zbudowała pustelnię i spędziła trochę czasu w odosobnieniu. W 1966 r. Udzielił jej śluby nowicjackie i nazwę Ani Keczok Palmo. Od tego czasu nazywano ją siostrą Palmo lub po prostu kochającą mamuśką. Została sekretarzem języków obcych XVI Karmapy i doradcą. XVI Karmapa od samego początku traktował Bedi w szczególny sposób, nietypowy dla azjatyckiej tradycji. Na przykład, w tradycji tybetańskiej, położenie mieszkania - podobnie jak wysokości tronu – posiada niezwykle symboliczne znaczenie. XVI Karmapa mieszkał w najwyższym pokoju klasztoru Rumtek. Uznając rolę i znaczenie Bedi, polecił jej, aby zamieszkała w pokoju znajdującym się bezpośrednio pod nim. Dla Tybetańczyków było niewyobrażalne przyznanie kobiecie takiego przywileju. Zachowanie XVI Karmapy wobec Bedi zapoczątkowało delikatną rewolucję dotyczącą roli kobiet w buddyzmie tybetańskim. Między innymi XVI Karmapa wzmocnił pozycję mniszek, wysyłając Bedi w 1972 roku do Hong Kongu, gdzie miała przyjąć pełne śluby mniszki. W ten sposób, Bedi stała się nie tylko pierwszą Zachodnią mniszką buddyjską, ale była nawet pierwszą w pełni wyświęconą mniszką w tybetańskiej tradycji w ogóle. Od tego czasu odbyła kilka podróży na Zachód, zaczynając od Wielkiej Brytanii i kontynentu, USA, Kanadę i Afrykę. W tym czasie przekazywała nauki dharmy, wykładając i udzielała wskazówki do praktyki i inicjacje. 
W latach 1974-75 towarzyszyła XVI Karmapie i grupie jego zwolenników podczas kolejnej długiej wizyty, która trwała pięć miesięcy i obejmowała Stany Zjednoczone, Kanadę i Europę. W wyniku tego powstało wiele nowych ośrodków i ogromne wzrosło zainteresowanie buddyzmem tybetańskim. Trasa zakończyła się wizytą u papieża w Rzymie. Siostra Palmo, zmarła w New Delhi 28 marca 1977 r. 
Dwa lata później, w 1979 r., Freda Bedi reinkarnowała się jako córka Beru Khjentse Rinpocze. Urodzony w Tybecie Beru Khjentse Rinpocze dobrze znał Fredę Bedi.

W 1995 roku, Dziamjang Drolma, obecnie mniszka, została oficjalnie rozpoznana przez jej ojca i innych lamów za reinkarnację Fredy Bedi. 

Dziamjang Drolma
Od tego czasu podjęła intensywny dziewięcioletni program studiów w Ngagjur Ningma Nunnery High Institute, a 28 lutego 2015 r. ukończyła trwające sześć i pół roku odosobnienie. W pełni wykwalifikowana do nauczania dharmy, przeznaczona jest do opiekowania się klasztorami ojca w Indiach i Tybecie, a także, podobnie jak Freda, będzie podróżować po całym świecie, aby szerzyć nauki Buddy dla pożytku wszystkich istot.

sobota, 8 października 2016

Dakini Niguma


Dakini Niguma
Niguma jest uważana za jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych joginek i nauczycieli wadżrajany  z X. lub XI. wieku w Indiach. Jej prawdziwe nazwisko to Śridźniana.  Była nazywana Jogini Wimalaśri lub Wadżradhara Niguma lub Dźniana Dakini Nosząca Ozdoby z Kości, lub Siostra Naropy. Była również nazywane Nigupta.  Taranatha tłumaczy je w następujący sposób: „…mówi się, że oznacza to „naprawdę sekretne” lub „dobrze ukryte”.  W rzeczywistości, jest to kod języka dakiń ponadczasowej świadomości.
Niguma urodziła się w Kaszmirze, w regionie zwanym Ziemią Wielkiej Magii. W czasach poprzedniego Buddhy ziemia ta zalana była wodą i należała do króla Nagów. Arhat, który był uczniem owego Buddhy, zapragnął postawić tam świątynię, więc poszedł prosić króla Nagów o stały kawałek ziemi. Król zgodził się na jeden kawałek ziemi, ale tylko taki duży, jaki arhat będzie mógł pokryć swoim ciałem gdy będzie siedział w medytacji. Arhat z wdzięcznością przyjął to, co zostało mu ofiarowane i kiedy nadszedł czas objęcia ziemi w posiadanie dokonał cudu i jego ciało pokryło całą ziemię. Król Nagów dotrzymał słowa i całą ziemię ofiarował arhatowi, którego imię brzmiało Njimaj Gung.  Za pomocą swych cudownych mocy arhat sprawił, że cała woda znikła i wkrótce została wybudowana tam wspaniała świątynia i klasztor. Ludzie z sąsiednich regionów przyglądali się nowemu krajobrazowi z podziwem, a najbardziej nowej świątyni. Zaczęli się zastanawiać, w jaki sposób mogliby się tam osiedlić. W końcu postanowili zaprosić potężnego maga, aby ten stworzył miasto wokół świątyni. Mag spełnił ich prośbę i zanim zdążył rozpuścić magiczny twór, zniszczyli go. W ten sposób miasto pozostało i wkrótce nabrało reputacji ziemi wspaniałości wielkiej magii. Ziemia ta stała się później miejscem narodzin wielu Mahasidhów, między innymi Naropy. Tutaj także narodził się wielki żeński bodhisattwa Niguma, która przez pomyślny zbieg okoliczności urodziła się jako starsza siostra Naropy w bogatej bramińskiej rodzinie w mieście Peme. Jej ojciec nazywał się Siantiwarman, matka nazywała się Śrimati. Niguma w poprzednich żywotach osiągnęła Przebudzenie i podążała ścieżką bodhisattwów, teraz odradzając się jako kobieta, która przynosi korzyść innym i uwalnia ich z niewiedzy. W czasie, gdy żyła jako Niguma, jej doświadczenie i głębokie zrozumienie nauk z poprzednich żywotów zostało poszerzone. Doświadczenia głębokiego stanu ostatecznego przebudzenia umysłu. Niguma otrzymała bezpośrednio od Dordże Czanga (Wadżradhary) wszystkie poziomy nauk sutry, tantry i abhidharmy. 
Wadżradhara "Dzierżyciel Wadżry"
Rezultatem tego było osiągnięcie dziesiątego stopnia bodhisattwy (stanu Buddhy) i Trzech Ciał Doskonałego Przebudzenia (Dharmakaji, Sambhogakaji i Nirmanakaji). Do dziś kontynuuje manifestowanie się w subtelnej i materialnej formie, by pomagać istotom poza ograniczeniami czasu i przestrzeni.          
Jej głównym uczniem był tybetański jogin Khjungpo Naldzior(założyciel tradycji Szangpa Kagyu), który podróżował do Indii, aby otrzymać od niej pełen przekaz. Niguma obiecała mu, że zarówno jemu jak i jego następcom oraz zwolennikom w przyszłości, dopisywać będzie szczęście, spotykać będą przebudzone istoty i osiągną Doskonałą Wolność.
Khjungpo Naldzior
Khjungpo Naldzior spotyka Nigumę

Kiedy jogin Khjungpo Naldzior udał się do Indii, postawił sobie za cel spotkanie mistrza, który posiadał bezpośrednią wizję Dharmakaji Wadżradhary (tyb. Dordże Czang). Wędrował wszędzie, nieustannie wyrażając zyczenia o powodzenie swej misji. Podczas tych wędrówek spotkał licznych guru, którzy powiedzieli mu, że znajdzie to, czego szuka w osobie Dakini Mądrości Nigumy, która przebywa w lesie drzew sandałowych. Ona rzeczywiście osiągnęła wizję dharmakaji - zapewniali - być może uda ci się ją spotkać.  Po przezwyciężeniu wielu trudności, Khjungpo Naldzior w końcu odkrył las drzew sandałowych. Gdy przechodził przez niego, Niguma pojawiła się przed nim w przestrzeni. Miała ciemną skórę, nosiła wiele ozdób i tańczyła na niebie, trzymając w ręku damaru i niewielką kapalę. Jej wygląd budził grozę. Khjungpo Naldzior zrobił pokłon i poprosił o inicjację i wyjaśnienia. Jako ofiarę przyniósł jej złoto. Dakini wzięła złoto, ale natychmiast wyrzuciła je do lasu. Khjungpo Naldzior zawahał się. Czy to naprawdę była Niguma? A może była to żywiąca się mięsem dakini? Uważał, że znalazł się w niebezpieczeństwie. Wówczas w przestrzeni pojawiła się góra otoczona przez czeredę dakiń. Ze szczytu, w czterech kierunkach spływały rzeki o złotych falach. „Cóż to za góra?” zaczął się zastanawiać. Czy ona naprawdę stoi gdzieś w Indiach, czy może tylko mi się tak wydaje?" Jeżeli posiada się czysty pogląd, wszystko staje się złotem - odparła Dakini. Bez czystego poglądu nigdzie nie ma złota. Po czym otwarła rękę i zwróciła mu całe złoto, które wcześniej wyrzuciła. Khjungpo Naldzior zrozumiał, że naprawdę ma do czynienia z Nigumą i ponownie się kłaniając, poprosił o inicjację. Po wyemanowaniu z siebie Czakrasamwary i jego mandali, Niguma przekazała mu pełen cykl inicjacji, a w szczególności Sześć Dharm Nigumy, a także wyjaśnienia na temat mahamudry znane pod nazwą Relikwiarz Mahamudry. Otrzymał go najpierw na jawie, a następnie we śnie.

Spuścizna nauk i praktyk duchowych dakini Nigumy jest nadal dostępna w tradycji Szangpa Kagju, która jest jedną z dwóch pierwotnych linii kagju przeniesionych z Indii do Tybetu. Cykl nauk i praktyk dakini Nigumy zawiera m.in. pieśni i modlitwy (w tym modlitwy aspiracji), zwięzłą, zawierającą słowa – klucze dakiń, praktykę nyndro tzw. Nyndro Nigumy, Sześć Dharm Nigumy(odpowiednik Sześciu Dharm Naropy), praktykę mahamudry, czy np. unikalne cykle praktyk sadhany Czakrasamwary i Hewadżry.
Fragment nauk dakini Nigumy:
„Nie czyń czegokolwiek z umysłem, spoczywaj w prawdziwym, naturalnym stanie.
To własny umysł, niewzruszony, jest rzeczywistością.
Medytowanie w ten sposób, bez wahania, jest kluczem,
Dzięki niemu doświadczysz wielkiej rzeczywistości poza skrajnościami.
W przejrzystym oceanie bańki powietrza pojawiają się i pękają.
Tak samo myśli nie są różne od najwyższej rzeczywistości.
Nie kwestionuj więc niczego, pozostań rozluźniony.
Cokolwiek by się nie pojawiało, cokolwiek się wydarza, nie chwytaj się tego,
Puść to wolno, w tej samej chwili.
Zjawiska, dźwięki i przedmioty są własnym umysłem, nic nie istnieje poza nim.
Umysł wykracza poza narodziny i śmierć.
Jego natura, czysta przytomność, wykorzystuje co prawda przedmioty pięciu zmysłów,
Nie odbiega jednak nigdy od tego, co rzeczywiste.
W stanie kosmicznej równowagi nie ma ani odrzucania, ani dążenia,
Ani medytacji, ani po – medytacji".


czwartek, 13 sierpnia 2015

Gampopa




„Anando, w przyszłości, po mojej parinirwanie na północy pojawi się mnich o imieniu „Lekarz”. Zrobił on niezwykle wiele dobrego dla ostatniego Buddy, po tym jak służył stu tysiącom Buddów w poprzednich żywotach. Pojawi się jako wielki Bodhisattwa i będzie nauczał doskonałej Mahajany”.
Budda Siakjamuni

Gampopa
Gampopa urodził się w 1079 roku w Njal, w Południowym Tybecie, jako Bodhisattwa na dziesiątym stopniu.
W czasach Buddy Siakjamuniego, Gampopa był jednym z jego uczniów. Kiedy Budda Siakjamuni udzielał nauk trzeciego obrotu kołem dharmy, pewien indyjski książę Czandra prabha kumara, poprosił go, aby udzielił nauk o królewskim samadhi skr. samadhi radża sutrę. Było tam obecnych 800 bodhisattwów. Budda Siakjamuni udzielił nauk sutry królewskiego samadhi skr. samadhi radża sutra. Na koniec Budda Siakjamuni przepowiedział, że nadejdą kiedyś złe czasy, a wówczas te wspaniałe nauki zaczną zanikać. Spytał, czy ktoś z obecnych, nie chciałby zostać opiekunem tej sutry, przechować ją i rozprzestrzeniać w przyszłości. Wówczas książę Czandra prabha kumara, wstał i powiedział: „Chciałbym być opiekunem tych nauk”.  Budda Siakjamuni dał mu swoje błogosławieństwo i przepowiedział, że ten książę w jednym z przyszłych żywotów  urodzi się w północnej śnieżnej krainie, w pobliżu rzeki Rohity, czyli górnym biegu rzeki Brahmaputry, i będzie znany jako mnich-lekarz. On to rozprzestrzeni nauki sutry królewskiego samadhi. A obecni tutaj 800 bodhisattwów odrodzą się przy nim, jako jego uczniowie, którzy będą go wspierać. Zgodnie z tą przepowiednią, ów książę odrodził się w północnej śnieżnej krainie, czyli Tybecie. Znany był jako Gampopa, był mnichem-lekarzem.
Od ojca otrzymał bardzo wcześnie nauki Buddy. Studiował również osiem gałęzi medycyny, stając się sławnym lekarzem. W wieku dwudziestu dwóch lat ożenił się. Wkrótce urodziło mu się dwoje dzieci - chłopiec i dziewczynka. Niedługo po tym w okolicy wybuchła epidemia i dzieci zmarły. Zachorowała również żona Gampopy i ani medycyna, ani rytuały nie mogły przywrócić jej zdrowia. Mimo, że była nieuleczalnie chora i bliska śmierci, nie mogła osiągnąć spokoju i pogodzić się ze swoim odejściem. Nie mogła pogodzić się z tym, że kiedy odejdzie, on będzie żył z inną kobietą. Gampopa obiecał jej więc, że kiedy umrze, on nie ożeni się więcej i poświęci całe swe życie naukom Buddy, zostając mnichem. Mając dwadzieścia sześć lat Gampopa przyjął ślubowania nowicjusza w tradycji Kadampa. Studiował u wielu mistrzów i osiągnął głębokie zrozumienie nauki Buddy.
Pewnej nocy przyśnił mu się jogin, który uniósł się przed nim w powietrzu, umieścił trochę śliny na palcu i pstryknął mu nią prosto w twarz. Od tej chwili wchłonięcie medytacyjne Gampopy stało się niezwykle głębokie. Następnego dnia przechodził obok trzech głośno rozmawiających żebraków. Gdy się zbliżył, jeden z nich powiedział: „Chciałbym być królem, wtedy zawsze miałbym co jeść”. Drugi odparł: „Ja chciałbym być jak Milarepa - wtedy w ogóle nie musiałbym jeść". Słysząc imię Milarepa, Gampopa o mało nie upadł - intuicyjnie poczuł, że to on właśnie jest joginem, którego spotkał we śnie i powstało w nim nieograniczone zaufanie.
Milarepa
Gampopa odszukał Milarepę i otrzymał od niego w bardzo krótkim czasie wszystkie nauki i błogosławieństwo Linii Praktyk. Wkrótce po przekazie Milarepa wyjaśnił mu, że musi znowu ruszyć w drogę, ponieważ ludzie, z którymi ma związek karmiczny i którym powinien pomóc, czekają we wschodnim Tybecie. Wielu ludzi miało związki karmiczne z Gampopą, więc we wschodnim Tybecie szybko powstawały liczne klasztory i miejsca medytacyjne. Wśród ośmiuset uczniów Gampopy było czterech bardzo szczególnych, którzy w istotny sposób przyczynili się do rozprzestrzenienia nauk mahamudry. Najwybitniejszym z nich był Khampa Uzer, który stał się znany jako Karmapa Dysum Cienpa. Okazał się wybitnym praktykującym, który przejął cały jego przekaz i dał początek słynnej linii Karmapów. Karmapa Dysum Cienpa jest twórcą najważniejszej z czterech głównych szkół Kagju – Karma Kamtsang, znanej również pod równorzędną nazwą Karma Kagju.
Do czasów Gampopy, nauki Kagju w pewien sposób były ekskluzywne, zarezerwowane dla najwybitniejszych umysłów, były to tzw. natychmiastowe nauki. Dopiero Gampopa stał się znany, jako ten, który połączył dwa strumienie. Połączył natychmiastowe nauki Kagju, które otrzymał od Milarepy ze stopniowymi naukami z tradycji Atisi. Otrzymane nauki z linii Atisi, były odpowiednie dla zwykłych praktykujących, którzy dzięki stopniowym naukom byli w stanie dojść do miejsca, w którym będą mogli zastosować natychmiastowe nauki mahamudry, czy Sześć Dharm Naropy, oraz różnych tantr, które Gampopa otrzymał od Milarepy. Gampopa zintegrował te nauki w jeden przekaz i(zgodnie z przepowiednią Buddy) rozprzestrzenił nauki mahamudry, stopniową ścieżkę dla zwyczajnych praktykujących oraz natychmiastową ścieżkę mahamudry, dla tych najwybitniejszych.
W wielu źródłach m.in. w komentarzu do nyndro, autorstwa Dziamgona Kongtrula Lodro Thaje, jest powiedziane, że jeżeli ktoś chce urzeczywistnić mahamudrę to powinien oprzeć się na Gampopie i jego naukach, tego, który został przepowiedziany przez Buddę Siakjamumiego. 
Dlatego jeśli ktoś chce się poświęcić praktyce mahamudry:
·    Powinien o swoim lamie myśleć jako nieoddzielnym od Gampopy, posiadającym identyczne urzeczywistnienie, przekaz błogosławieństwa jak Gampopa.
·         Albo praktykować guru jogę Gampopy*
·         Lub medytować na swojego lamę jako nieoddzielnego od Gampopy.

Gampopa powiedział: „W przyszłości ci, którzy pomyślą „jaka szkoda, że go nie poznałem”, powinni studiować i praktykować teksty, które napisałem:
„Ozdoba drogocennego wyzwolenia”**, „Drogocenny różaniec wspaniałej dharmy”*** i inne. Czytanie ich jest jak spotkanie mnie samego.

Przypisy:

*W tradycji Karma Kagju istnieje pięć głównych praktyk guru jogi:
- guru joga II Karmapy
- guru joga VIII Karmapy
- guru joga Marpy
- guru joga Milarepy
- guru joga Gampopy

**W Polsce książka ta ukazała się nakładem Wydawnictwa Norbu(2010)
***W Polsce książka ta ukazała się nakładem Wydawnictwa Thesaurus(2007) 

poniedziałek, 22 czerwca 2015

Krótka historia mniszki Gelongmy Palmo pierwszego dzierżyciela linii przekazu praktyki niungne

Na podstawie nauk udzielnych przez Tengę Rinpocze i Khenpo Khartara Rinpocze.
mniszka Gelongma Palmo
Gelongma Palmo urodziła się jako księżniczka Budjany w Indiach. Była bardzo inteligentna, dobrze wykształcona i niezwykle piękna. Jej wyjątkowa uroda sprawiła, że wszyscy książęta prosili ją o rękę. Przez wiele lat jej ojciec bał się zdecydować, który kandydat będzie najlepszy. Był świadomy, że gdy podejmie decyzje, pozostałych adoratorów wypełni zazdrość i stanie się źródłem licznych kłopotów. Pewnego dnia Gelongma Palmo powiedziana ojcu, że postanowiła przyjąć pełne święcenia mnisie i w związku z tym nie musi martwić się o jej zamążpójście. Oświadczyła, iż czyni to nie tylko po to, żeby zmniejszyć jego cierpienie, ale też z potrzeby zebrania zasługi dla siebie, ojca i całej rodziny. Ojciec był zachwycony. Jako mniszka Gelongma Palmo wykonywała bardzo wytrwale i z wielkim oddaniem praktykę Czenrezika. Ze względu na negatywną karmę nagromadzoną w przeszłości rozwinęła się jednak u niej nieuleczalny trąd. Zwykle ludzie, u których stwierdzono taką chorobę, byli izolowania a nawet paleni żywcem, ale ze względu na to, że była córką króla, wyrażono zgodę na pozostawienie jej przy życiu w lepiance z dala od siedzib ludzkich. Natychmiast po przenosinach do lepianki Gelongma Palmo zaczęła doświadczać silnych bólów psychicznych i fizycznych. Pewnej nocy śniła, że ojciec powiedział jej, iż jeżeli będzie nadal robiła praktykę Czenrezika, posiądzie wielkie siddhi. Pomimo stałego nieznośnego bólu, rozpoczęła praktykę i kontynuowała ją dzień po dniu. Całymi dniami powtarzała „OM MANI PEME HUNG”, a wieczorami wykonywała całą praktykę Czenrezika. Potem śniła, że emanacja Mandziuśriego nakazuje jej udać się do specjalnego świętego miejsca i tam praktykować. 
Mandziuśri
Powiedział on, że jeśli będzie tam praktykować Czenrezika, to w ciągu 5 lat urzeczywistni w sobie nierozdzielność z Tarą. W tym czasie ręce Gelongmy Palmo zupełnie zgniły od trądu, a całe jej ciało pokryły wrzody. Mimo to zdecydowana była udać się przez dziki, nieprzebyty las do wskazanego miejsca praktyki. Dotarła tam w końcu i pierwszą rzeczą, którą zobaczyła, był promienny, piękny posag Czenrezika. Złożyła wtedy ślubowanie, że nie opuści tego miejsca dopóty, dopóki nie osiągnie Przebudzenia. Została tam i z ogromnym oddaniem wykonywała praktykę Niungne. Stopniowo jej umysł stawał się coraz mocniejszy i niezwykle spokojny. Jej rany zagoiły się a ręce odrosły. Była zdolna poskramiać wszystkie przeszkadzające duchy starające się odciągnąć ją od praktyki. Mogła nawet pokonać Wielkiego Nagę i przekonać go do tego, aby w przyszłości został opiekunem jej praktyki. W wieku 27 lat, w czwartym miesiącu, pierwszym dniu tybetańskiego kalendarza księżycowego, Gelongma Palmo była zdolna ujrzeć manifestację Tary. 
Tara
Tara udzieliła jej mocy stania się wcieleniem wszystkich Buddów trzech czasów i przysparzania dobra wszystkim istotom praktyką Niungne. Od tej pory Gelongma Palmo była na pierwszym bhumi Bodhisattwy. W ciągu siedmiu dni osiągnęła ósme bhumi i mogła widzieć wcielenie Czenrezika, który powiedział jej, że będzie przynosiła pożytek i będzie przewodnikiem niezliczonych istot. Siedem dni później ujrzała tysiącramiennego Czenrezika. Ciało Czenrezika było jak świetlista tęcza zawierająca wszystkie tantry dziesięciu kierunków i trzech czasów. Widząc świetlistą formę Czenrezika, skarżyła się: „Dlaczego minęło aż tyle czasu, zanim Cię zobaczyłam?” Czenrezik odpowiedział, że zawsze był tutaj, nieoddzielony od niej, ale ze względu na jej liczne zaciemnienia nie mogła go widzieć. Ponieważ Gelongma Palmo osiągnęła dziesiąty poziom Bodhisattwy, w utrzymywaniu swych ślubowań nie potrzebowała więcej oparcia w dyscyplinie etycznej. Porzuciła mnisie szaty i zaczęła nauczać w stylu tantrycznej jogini. Bardzo szybko zyskała złą opinię i była ostro krytykowana za porzucenie ślubów. Gelongma Palmo nie nauczała ludzi praktyki Czenrezika dopóty, dopóki nie zaufają w to, że była urzeczywistnioną istotą. Zdecydowała, że ludzie muszą przekonać się, że nie porzuciła ślubów. Wzięła udział w tradycyjnym święcie, w którym ludzie bawili się pod posagiem Czenrezika. Odcięła własną głowę, okrążyła w locie posag i wracając, umieściła głowę z powrotem na szyi. Od tej pory ludzie uwierzyli, że była prawdziwym mistrzem, zdolnym nauczać praktyki Czenrezika.




wtorek, 6 stycznia 2015

Guru joga VIII Karmapy cz.IV



Sangje Nienpa Rinpocze należy do głównych dzierżycieli linii Karma Kagju tzw. złotego różańca linii Karma Kagju. Obecny X Sangje Nienpa Rinpocze również odwiedza Polskę.
I Sangje Nienpa Rinpocze był bliskim uczniem VII Karmapy i rdzennym guru VIII Karmapy. Spośród wszystkich Karmapów szczególnie znana jest historia oddania VIII Karmapy dla swojego Lamy Sangje Nienpy Rinpocze. Kiedykolwiek nauczał, pisał jakiś tekst itp., zawsze zaczynał od złożenia hołdu swojemu rdzennemu Lamie Sangje Nienpie Rinpocze. Również w tej praktyce Guru Jogi VIII Karmapy często odnosimy się do Sangje Nienpy Rinpocze.

I Sangje Njenpa, Taszi Paldzior





Dharma Buddy rozkwitała w każdym zakątku Tybetu. Wiele linii przekazywało istotę doktryny buddyjskiej, jednak tylko w Linii Praktyki* Buddowie przybierali ludzką postać, by udzielać nauk i wzmacniać linię. Był wśród nich mahasiddha, Taszi Paldzior, pierwszy w różańcu inkarnacji Sangje Njenpów - syn serca VII Karmapy i rdzenny guru VIII Karmapy Mikjo Dordże - słynący z bezmiernego oddania, bodhicitty i prostoty. Nie znamy jego biografii wewnętrznej i sekretnej; poniższą, zewnętrzną, spisali wielcy uczeni jego epoki.

http://www.leksheyling.net/pages/english/Lineages/images_KagyuGoldenRosary/022_1st%20Sangye%20Nyenpa_grub%20chen%20bkra%20shis%20dpal%20%27byor.jpg
I Sangje Nienpa Taszi Paldzior

Pierwszy Sangje Njenpa Rinpocze, Taszi Paldzior, był synem bogatej rodziny z wioski Denma w Do Khamie. Urodził się w roku drewnianego wołu. Ojciec Sangje Njenpy piastował wysokie stanowisko; matka, dakini, na własne oczy widziała krainę Urgjen. Chłopiec zaczął mówić w chwili narodzin; po roku pamiętał wszystko, również poprzednie żywoty. Przepełniony gotowością wyrzeczenia oraz strachem przed narodzinami i śmiercią, w piątym roku życia sam ściął sobie włosy i został mnichem. Kiedy po raz pierwszy usłyszał imię Karmapy, z jego oczu popłynęły łzy, a włosy na ciele podniosły się pod wpływem ogromnego oddania. Przestał jeść i pić za dnia oraz spać w nocy. Ciągle myślał o Karmapie; wychudł i zaczął zapadać na zdrowiu. Kiedy ukończył sześć lat, zrozpaczeni rodzice wysłali go do VII Karmapy. Od chwili spotkania byli niczym ojciec i syn. Karmapa nadał mu imię Taszi Paldzior, a jego rdzenni guru Ben Karpa (Dziamphel Sangpo) i Paldzior Dondrup udzielili mu święceń.
Od dziewiątego do szesnastego roku życia pobierał nauki od Sangje Pala, jednego z uczniów VII Karmapy oraz od Bena Karpy, Paldziora Dondrupa i samego Karmapy, zgłębiając wiele sutr i tantr. Zdobywszy pełne wykształcenie, w wieku lat siedemnastu ślubował, że pozostanie w ścisłym odosobnieniu, dopóki, polegając na prawdziwym mistrzu, nie osiągnie przebudzenia w jednym żywocie. Kolejnych siedem lat spędził z Karmapą, otrzymując wszystkie najważniejsze inicjacje, drogocenne nauki i ustne pouczenia linii. Nie tylko pobierał nauki, ale i z wielką wytrwałością praktykował proces stwarzania** oraz medytacje nadi, prany i bindu (kanałów, wiatrów i kropli). Ponadto, doskonale skupiony, rozwijał postawę wyrzeczenia, oddanie dla guru i bodhicittę. Schudł jeszcze bardziej, a jego ciało nabrało niebieskawego koloru.
Pozostając z Karmapą, niemal cały czas medytował, nie rozmawiając z nikim poza nauczycielem. Po otrzymaniu nauk i okresie praktykowania ich u boku Karmapy, postanowił medytować dniem i nocą w odludnym miejscu, nie dbając o strawę, odzienie i przyjaciół. W wieku lat dwudziestu trzech poprosił więc Karmapę o zgodę na udanie się do pustelni, ten zaś z radością polecił mu pozostawać w ścisłym odosobnieniu. Kazał mu medytować w niebezpiecznych miejscach i odludnych górach najpierw we wschodnim, a potem w środkowym Tybecie, gdzie Karmapa miał później udzielać nauk. Przez trzy lata Taszi Paldzior pozostawał w ścisłym odosobnieniu w Kampo Nenang, a potem przeniósł się do jaskini Bom, gdzie spędził dwa lata. Następnie ruszył do środkowego Tybetu; dwa lata praktykował w ścisłym odosobnieniu w Tsurphu i rok w Thang Lha. Przez osiem lat nie rozpalił ognia i nic nie jadł, odżywiając się wyłącznie samadhi i rasajaną*** oraz stosując praktykę prany (wiatrów). Już jako dziecko, kiedy będąc z Karmapą, otrzymywał nauki i kontemplował, oddawał innym wszystko, co miał, prowadząc życie pełne prostoty i pokory.
Spotkawszy się z Karmapą w środkowym Tybecie, Taszi Paldzior poprosił o zgodę na kontynuowanie praktyki w ścisłym odosobnieniu. Tym razem Karmapa wysłał z nim towarzysza. Przez pięć lat przebywał Sangje Njenpa w okolicach Tsoła Nangtso, żywiąc się tylko samadhi i rasajaną. Potem znów wędrował: do Mondam Tsang, Droło Lung, Sang Phung i Szambu Khangri, spędzając rok w każdym z tych miejsc. Nigdy nie gotował, żyjąc wyłącznie rasajaną. Koncentrował się na wyrzeczeniu, odrzuceniu, oddaniu i bodhicittcie; jego główną praktyką była faza stwarzania, nadi, prana i bindu oraz mahamudra. W owym czasie rozwinął też niebywałe oddanie dla rdzennego guru oraz wielką miłującą dobroć i współczucie wobec czujących istot. Wędrując od góry do góry, spotykał czasem uczonych i siddhów, od których otrzymał wiele rzadkich drogocennych nauk. W tym czasie przyjął także pełne ślubowania gelonga(mnisie). Mimo niezrównanych doświadczeń duchowych i urzeczywistnienia, zawsze postępował zgodnie z kodeksem winai.
W wieku lat czterdziestu postanowił udać się do zachodniej krainy Uddijany, siedziby Guru Rinpocze i Wadżra Jogini. Kiedy zapytał Karmapę, czy powinien z nim zostać czy raczej podążać do Uddijany, ten odparł: "Musisz sam zdecydować. Zgadzam się na to, co wybierzesz". Taszi Paldzior pomyślał wtedy, że nie ma Buddy, Guru Rinpocze czy Wadżra Jogini większych od własnego rdzennego nauczyciela, który uosabia Buddów wszystkich czasów i kierunków. Z bezgranicznym oddaniem i wiarą postanowił zostać z Karmapą. Kiedy mu o tym powiedział, usłyszał: "Dobrze, że ze mną zostajesz, ale pamiętaj, że nawet we śnie, pozostając w świetlistości, powinieneś modlić się do mnie, skupiony tylko na tym jednym. Nigdy, przenigdy o mnie nie zapominaj, nawet we śnie".
Dzięki oddaniu nigdy nie był oddzielony od swego rdzennego guru. W istocie uosabiał oddanie dla guru tak doskonale, że jego przykład był żywą nauką dla innych.
Nocami pozostawał w stanie doskonałej świetlistości i modlił się do Karmapy. Pewnej nocy, pogrążony w owym stanie, zobaczył białą postać, która poprosiła, by raz jeden powrócił w rodzinne strony zobaczyć się z matką i udzielić jej specjalnych ustnych pouczeń. Gdy tylko wyłonił się ze stanu świetlistości, owładnęło nim pragnienie spotkania matki, którego nigdy wcześniej nie doświadczył. Powodowany ową tęsknotą, poprosił Karmapę o pozwolenie na odwiedzenie domu. Ten zgodził się z radością. Taszi Paldzior pożegnał więc guru i ruszył w drogę. Kiedy dotarł do góry Basu, jego umysł wszechwiedzącej mądrości powiedział mu, że matka właśnie umarła. Zobaczył ją, wędrującą w postaci dakini mądrości do niebiańskich krain. Ujrzawszy go, rzekła: "Wielki siddho, udziel mi, proszę, inicjacji Czakrasamwary, bym mogła osiągnąć absolutny stan przebudzenia". W pozapojąciowym samadhi udzielił matce pełnej inicjacji Czakrasamwary i zaśpiewał wiele wadżra-pieśni.
Dla dobra czujących istot, idąc za przykładem rdzennych guru Kagju, postanowił poniechać wędrówki do domu i medytować w odosobnieniu. Wybrał jaskinię Dzogało i otaczające ją strome góry. Pomyślawszy, że ludzkie ciało jest cenne tylko wtedy, gdy wykorzystuje się je do praktykowania Dharmy, ślubował: "Będę medytować z taką wytrwałością, że z mego ciała zostanie tylko skóra i kości". Praktykując w ten sposób w różnych górach, zawędrował w końcu na niezwykle wysoki szczyt Kjodu.
W tym czasie jego krewni wdali się w spór z sąsiednim klanem Ado. Doszło do walki, która kosztowała życie bardzo młodego i niezwykle inteligentnego brata Taszi Paldziora. Ado, posłyszawszy, że jogin Taszi Paldzior wraca do domu, wysłali płatnych morderców, którzy mieli go zabić. Kiedy go wreszcie odszukali, stało się jednak inaczej. Pogrążony w medytacji jogin siedział na wielkim głazie. Jego wycieńczone ciało okrywał strzęp bawełny. Jedyną dostępną strawą były tu grzyby i pokrzywy. Moc jego bodhicitty ujarzmiła gniew niedoszłych zabójców, którzy rzucili broń i pokłonili mu się ze łzami w oczach, prosząc o błogosławieństwo. Oddali mu wszystko, co mieli, i wróciwszy w rodzinne strony opowiadali o tym wszem i wobec. Ado i rodzina Taszi Paldziora, który nie dzielił ludzi na przyjaciół i wrogów, postanowili prosić syna serca VII Karmapy o rozsądzenie sporu. Kiedy stawili się przed nim wysłannicy, jogin nawet na nich nie spojrzał, lecz wspiąwszy się na odludny szczyt Thraping, medytował i rozwijał bezgraniczną bodhicittę wobec wszystkich czujących istot. Moc czystego oddania i doskonała praktyka przeobraziły jego nieczyste lungi w lungi mądrości****. Ciało z krwi i kości zostało oczyszczone, stając się ciałem mahamudry. Taszi Paldzior osiągnął tęczowe ciało, a wraz z nim moc doskonałego jasnowidzenia i dokonywania wielu cudów. Innymi słowy, w jednym życiu dotarł do najwyższego stanu "nie-medytacji".
Pewnego dnia Karmapa przysłał mu list, w którym pisał: "Osiągnąwszy ostateczny stan poza medytacją i wszystko, co można zdobyć dla siebie, musisz teraz wrócić do domu, zbudować klasztor i monastyczną społeczność. Wyślę ci cały majątek, jaki mam w środkowym Tybecie, aby pomóc wznieść klasztor i wesprzeć sanghę".
Taszi Paldzior nadal modlił się do guru o zgodę na pozostanie w odosobnieniu, ale Karmapa raz po raz powtarzał, że ma zbudować klasztor i zacząć przynosić pożytek innym. W końcu za radą Karmapy, po latach nieobecności, Taszi Paldzior powrócił do domu. Odwiedził Ado i własnych krewnych, udzielając nauk i poruszających pouczeń, które położyły kres waśniom. Powodowany bezgraniczną bodhicittą, przekazał nauki i dał wiele podarunków człowiekowi, który zabił mu brata. (Później został on uczniem Taszi Paldziora.) I tak w wieku lat czterdziestu trzech zaczął wznosić wielki klasztor i kierować ogromną sanghą. Udzielał licznych inicjacji i ustnych oraz pisemnych przekazów, a jego uczniowie poświęcali się praktyce i studiom. Po pewnym czasie wielu z jego uczniów rozpoznało naturę umysłu i mogło osobiście odwiedzać Czyste Krainy. Niektórzy, jak siddha Agag, osiągnęli moc jasnowidzenia, niezrównany wgląd w ostateczną prawdę oraz zdolność dokonywania cudów.
Lamowie z innych klasztorów regionu zaczęli mu zazdrościć sławy i popularności, stając się prawdziwym utrapieniem. Taszi Paldzior próbował pohamować ich arogancję współczuciem i praktyką cierpliwości. Jednak ludzie ci nie zamierzali się opamiętać i w końcu zaatakowali, sięgając po prawdziwy oręż. Rezultatem było potężne trzęsienie ziemi. Walące się domy pogrzebały licznych napastników. Manifestacja gniewnej aktywności pomnożyła sławę Sangje Njenpy.
Taszi Paldzior zaczął budować następny klasztor, Dziangciub Ling. Świątynia zapełniła się wkrótce mnichami, którym niezmordowanie udzielał nauk i wskazówek medytacyjnych. W wielu natychmiast budziło się bezgraniczne oddanie i żarliwa wytrwałość, rodzące uczonych i tych, którzy praktykują medytację. Taszi Paldzior nadal propagował Dharmę w tym regionie. Pewnego dnia, gdy stał na dachu, zawalił się pod nim czteropiętrowy budynek. Taszi Paldzior przeleciał na sąsiednie wzgórze. Od tego dnia ludzie nazywali go mahasiddhą.
Mahasiddha opiekował się już sanghą ponad tysiąca uczniów. Pewnego dnia otrzymał list od Karmapy, w którym Jego Świątobliwość prosił go, by ruszył w podróż po całym kraju, udzielając nauk i inicjacji. Natychmiast spełnił tę prośbę, gromadząc po drodze wielu oddanych uczniów. Wszystkie ofiary przeznaczał na wznoszenie nowych klasztorów Kagju i odnawianie starych. Udzielił ślubowań nowicjatu i bhikszu tysiącom mnichów. Niemal każdy, kto go spotkał, składał przed nim ślubowanie: jedni zobowiązywali się do wyrecytowania stu tysięcy "mani"  , inni obiecywali, że nie będą zabijać i kraść i dokonają prawych czynów. W jego obecności samoistnie gasły waśnie i znikał głód; ludzie zbierali obfite plony i cieszyli się dobrym zdrowiem.
Podczas owej wędrówki dotarł do Rabging, gdzie tradycyjnie zbierali się siddhowie i uczeni wszystkich szkół buddyzmu tybetańskiego. Doskonałość i supremacja Taszi Paldziora sprawiły, że wszyscy okrzyknęli go tu najwyższym klejnotem. Jego sława rosła. Postanowił podzielić zgromadzony majątek na trzy części: rzeczy najlepsze, przeciętne i pospolite. Te pierwsze - miliony przedmiotów najwyższej jakości: złoto, srebro, brokaty i im podobne - wysłał jako ofiarę VII Karmapie. Rzeczy przeciętne przeznaczył na odbudowę i wznoszenie klasztorów i pustelni oraz na wspieranie mnichów. To, co zostało, przekazał własnemu klasztorowi i sandze.
Mahasiddha kontynuował podróż po Tybecie, nieodmiennie wysyłając najlepsze ofiary Karmapie. Pewnego dnia, po wielu latach rozłąki, spotkał się z nim ponownie w Tsurphu. Otrzymał wówczas wiele przekazów i ustnych nauk, których nie powierzono mu wcześniej. Karmapa był bardzo zadowolony i powiedział mu: "Synu, raduj się, gdyż przekazałem ci wszystkie inicjacje i nauki. Uważam cię za najwyższego z siddhów, będących mymi uczniami. Pamiętaj, że będziesz rdzennym guru mojej inkarnacji".
VII Karmapa i jego syn serca, mahasiddha Taszi Paldzior, darzyli się zdumiewającym zaufaniem i miłością. Przekazawszy mu wszystkie inicjacje oraz wewnętrzne i sekretne ustne wskazówki, Karmapa dodał: "Masz teraz pełny przekaz linii Karma Kagju. Bądź silny i staraj się iść za przykładem ojców Kagju. A przede wszystkim otocz VIII Karmapę najwyższą dobrocią, wychowaj go i przekaż mu błogosławieństwa oraz upadesia (ustne pouczenia) linii".
Po śmierci VII Karmapy mahasiddha uczestniczył w czterdziestodziewięciodniowej pudży i pomagał w budowie stupy VII Karmapy, czyniąc w ten sposób zadość jego życzeniu.
Moc czystych samaja i prawdziwego oddania sprawiła, że Taszi Paldzior spotkał inkarnację VII Karmapy. Zgodnie z przepowiedniami Guru Majtrei, bóstw i dakiń, wedle których miał być rdzennym lamą VIII Karmapy Mikjo Dordże, Taszi Paldzior zaczął udzielać nauk młodemu Karmapie. Najpierw przekazał mu oparte na hinajanie nauki winai. Wkrótce potem udzielił mu święceń oraz ślubowania bodhisattwy i stosownych wyjaśnień. Karmapa otrzymał głównie inicjacje ze specjalnej mandali czterech tantr. Mahasiddha udzielił mu głębokich nauk, dotyczących sutr, tantr i mantr, oraz wielu ustnych objaśnień, takich jak dzodruk (sześć praktyk), lama szidzie (uśmierzanie), czod jul (odcinanie ego), szangczie (nauki Szangpa Kagju), dzy (nauki szkoły Dzy), szjal (nauki szkoły Szjal) i lodziong (trening umysłu)*****. Na koniec przekazał mu nauki sześciu dharm Naropy, sekretne ustne pouczenia i błogosławieństwa niezrównanej linii Dakpo Kagju, które tchnęły w umysł Mikjo Dordże dojrzałość i absolutne urzeczywistnienie. Na przekazanie Karmapie wszystkich inicjacji, błogosławieństw i ustnych nauk linii Karma Kagju trzeba było czterech lat. Taszi Paldzior traktował Karmapę z taką miłością, że stał się dlań koronnym klejnotem i przedmiotem żarliwego oddania. Karmapa praktykował wszystkie otrzymane nauki. Moc mahasiddhy rozpraszała wszelkie wątpliwości i próżne myśli Karmapy. Przekazawszy mu całą linię, Taszi Paldzior powiedział: "Wykonałem powierzone mi zadanie i jestem bardzo szczęśliwy. Nadszedł czas, byś sam modlił się i wzmacniał linię, by dorównała długością Gangesowi".
Mahasiddha wyzwolił z samsary miliony istot, dając im bezgraniczną szczęśliwość i radość. Spełnił życzenie swego guru i zdobył szczęście, przekazując wszystkie nauki i błogosławieństwa VIII Karmapie, czyniąc go w ten sposób swym dziedzicem, odpowiedzialnym za szybki rozwój linii Karma Kagju na całym świecie. Porzuciwszy wszelkie zaciemnienia i klesia, ucieleśnił ostateczne doświadczenia i urzeczywistnienia, osiągając najwyższy stan Wadżradhary w jednym żywocie. W ten sposób spełnił swoją obietnicę. Dzięki wielkiemu współczuciu i bezstronności, wyzwolił z samsary niezliczone istoty, doprowadzając je do stanu Buddy, albo bodhisattwy. Każdy, kto go zobaczył, otrzymał jego błogosławieństwo lub nawiązał z nim dharmiczny związek. Już sam dźwięk imienia tego wielkiego siddhy pomaga w osiągnięciu wyzwolenia z samsary i przebudzenia.
Dokonawszy wszystkiego, co postanowił, oświadczył: "Ukończyłem swoją pracę; czas, bym odwiedził inne światy". I tak, w wieku lat sześćdziesięciu pięciu, wszedł w parinirwanę.

Przypisy:

*inna nazwa linii Karma Kagju

**medytacja wadżrajany składa się z dwóch części: procesu stwarzania tyb. czierim i procesu osiągania doskonałości  tyb. czierim

***samadhi - jednoupunktowiona medytacja, wolna od rozproszenia, rasajana - metoda odżywiania się subtelną energią czterech żywiołów

**** tyb. lung skr. waju "wiatr", są to wiatry subtelnych energii poruszających się w ciele

*****Sześć Praktyk - sześć jog Kalaczakry, Szidzie - nazwa cyklu nauk przeniesionych z Indii do Tybetu przez Padampę Sangdzie. Jedna z ośmiu szkół buddyzmu tybetańskiego