Karma Kagju znana też pod równorzędną nazwą Karma Kamtsang jest jedną z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Szkoła Karma Kagju zapoczątkowana przez I Karmapę, Dusum Khjenpa (1110-1193) jest najdynamiczniej rozwijającą się szkołą buddyzmu w Europie.

strona główna

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą karma kagyu. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą karma kagyu. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 lipca 2020

Najstarsze przedstawienie Drzewa Schronienia linii Karma Kagju

Drzewo Schronienia linii Karma Kagju zostało opisane w tekstach IX Karmapy, Łangciuk Dordże. Istnieją trzy podstawowe teksty do studiowania i praktyki mahamudry.  Wszystkie zostały napisane przez IX Karmapę. Zasadniczo, różnią się one długością. Najdłuższy tekst „Ocean pewności Mahamudry”, jest źródłem krótkiej wersji praktyki nyndro mahamudry. Obrazy przedstawiające Drzewo Schronienia stały się popularne dopiero po tym, jak I Dziamgon Kongtrul napisał tekst Pochodnia Pewności, komentarz do krótkiej wersji nyndro mahamudry IX Karmapy.      
Poniżej przedstawiam thankę, która jest najwcześniejszym przedstawieniem Drzewa Schronienia linii Karma Kagju.  Powstała  w czasach  XV Karmapy.
Drzewo Schronienia linii Karma Kagju
Opracowanie:Paweł Włodarczyk
źródło: www.himalayanart.org

wtorek, 31 marca 2020

Wadżrajana, Tantrajana, a może Mantrajana?


Wadżra "niezniszczalny", "niezmienny".
Budda wykorzystał wadżrę(a nie diament)
jako symbol niezniszczalnej esencji umysłu
- wrodzonej natury Buddy.

Nauki Buddy nazywane tantrami tworzą szczególny aspekt praktyki Mahajany. 
Często więc teksty buddyjskie w odniesieniu do tego aspektu mahajany używają nazwy tantrajana(pojazd tantr) albo też mantrajana(pojazd mantr), rzadko Wadżrajana (Niezniszczalny pojazd). Podkreślić należy jednak, że ten aspekt buddyjskiej praktyki nie ma, poza nazwą, nic wspólnego z hinduską tantrą. Różnica między buddyjskimi a hinduskimi tantrami jest dużo większa niż na przykład różnica między chrześcijaństwem a judaizmem. Nauki buddyjskich tantr opierają się na tzw. "Trzecim Obrocie Kołem Dharmy", czyli trzecim cyklu nauczania Buddy Siakjamuniego. W naukach tych Budda podkreślał fakt, że ostateczną naturą umysłu jest pustka, ale pustka ta nie jest nicością. Termin "tantra" nawiązuje do natury Buddy, którą posiada każda istota. Pozostaje ona doskonale czysta i niezmienna, nigdy nie powstała, nigdy nie zaniknie. U zwykłych istot jest jednak zakryta zaciemnieniami. Buddowie to ci, u których natura Buddy nie jest zasłonięta. To jest podstawa, na której opierają się tantryczne medytacje na różne aspekty buddy. Praktyka buddyjskich tantr umożliwia osiągnięcie pełnego Przebudzenia nawet w jednym życiu.
Niektórzy uważają, że Wadżrajana, Tantrajana, Mantrajana to synonimy. Wszystkie znaczą to samo. Nic bardziej mylnego. Sangdzie Nienpa Rinpocze* objaśnia, że istnieją traktaty, które to precyzują. W skrócie:

  • Termin Tantrajana, kiedy mówimy o poglądzie buddyjskiej tantry. 
  • Termin Mantrajana, kiedy mówimy o ścieżce, o zastosowaniu tego w praktyce.
  • Termin Wadżrajana, kiedy mówimy o owocu praktyki buddyjskiej tantry.

Guhja mantrajana "pojazd sekretnych mantr" jest najczęściej spotykaną nazwą w buddyjskich tekstach. Na Zachodzie często słyszy się: Wadżrajana(tyb. dordże tekpa), ale w tybetańskich tekstach pojawia się bardzo rzadko. 

*jeden z głównych dzierżycieli linii Karma Kagju.

opracował: Paweł Włodarczyk

piątek, 20 marca 2020

XVI Karmapa - Przypomnienie



Karmapa Cienno!

W swej wielkiej mądrości wypełniasz cel 
Niedościgłego pojazdu tradycji Padmakary, 
Guru niezrównanej dobroci, zawsze w sercu Cię noszę, 
I modlę się: pobłogosław mnie swym współczuciem. 
Ja, Pema Thinle Pelsang, co jedynie je, śpi i wydala, 
Od tej chwili będę kontrolował własne myśli i czyny. 
Niniejszym uroczyście ślubuję Strzec się braku rozwagi i przytomności. 

Co do ciała, nie pozwolę sobie na niefrasobliwość i pochopność, 
Rozbieganie i beztroskie folgowanie zachciankom. 
Zawsze na swoim miejscu, 
Przystroję się opanowaniem czystej dyscypliny. 

Co do mowy, tak wzniosłej, jak powszedniej, 
Będę starannie dobierał słowa 
I strzegł się roztrząsania minionego 
Tudzież nudnych dyskusji o tym, co było, jest i będzie, 
Poświęcając się bez reszty deklamowaniu, 
głoszeniu i studiowaniu Dharmy. 

Co do umysłu, nie będę podrygiwał jak ptaszek na gałęzi, 
Ani tonął w paplaninie myśli dobrego i złego. 
Będę medytował, pielęgnował cierpliwość, polegał na swoich, nie cudzych zmysłach, 
I zastanawiał się, jak najlepiej służyć istotom oraz Naukom. 

Co najważniejsze, żywotną esencją myśli wszystkich Zwycięzców 
Jest prawdziwa natura – nietknięta, przyrodzona dharmakaja. 
Niezawodnie, nigdy jej nie odstąpię w jednym smaku spoczęcia i niemedytacji. 
Słowem, strzec będę najwyższej, dharmicznej dyscypliny trzech bram, 
Nie ulegając żadnym wpływom. 
Nie dam się poruszyć 
Wzbierającej arogancji, wyniosłości czy pysze. 

Będę nieporuszony, pełen godności i nieulękły jak góra. 
Nieustraszony wojownik i w tym celujący, 
Nie zboczę ze swej ścieżki, póki nie rozpadnie się ten zbiór elementów. 
Oto moje ślubowanie, niewzruszone jak wykute w skale. 
Oby była z tego prawość! Bogowie i Opiekunowie, pilnujcie, by się ziściło! 
Niech rozbłysną prawe znaki pomyślności! 

Ku własnej pamięci napisałem to siódmego dnia trzeciego miesiąca roku konia i drewna (1954). Oby prawość i dobroć rosły w siłę!

wtorek, 31 grudnia 2019

III Tenga Rinpocze "Integrowanie praktyki Dharmy z codziennym życiem"



Halifax, 6 grudnia 1991


Praktykujemy sekretną mantrę. Są dwa sposoby wykonywania powtarzania(mantr): podczas regularnej, codziennej praktyki bądź w odosobnieniu. Niektórzy mają tę drugą sposobność, potrafiąc zebrać wszystkie konieczne po temu warunki. Większość nie ma jednak takich możliwości z uwagi na pracę, rodzinę, takie czy inne zobowiązania. Trudno im więc wygospodarować czas na medytację w odosobnieniu. Będąc w takiej sytuacji, możemy znaleźć możliwość praktyki w łączeniu jej z pracą. Jak łączyć praktykę Dharmy z codziennymi aktywnościami? Cokolwiek robicie ciałem, mową i umysłem, w istocie rzeczy najważniejsze jest wasze nastawienie. O ile obudziliście wcześniej postawę bodhicitty, każda czynność ciała, mowy i umysłu stanie się aktywnością Dharmy. Nawet jeśli zajęcie wydaje się światowe, postawa bodhicitty uczyni zeń praktykę Dharmy. Jeżeli jednak kierujecie się pobudkami negatywnymi, życząc innym źle albo poddając się pysze czy zazdrości, nawet prawe działania ciała, mowy i umysłu nie przyniosą wielkiego pożytku. Rzeczą najistotniejszą jest więc wasza postawa. W jaki sposób łączyć swoje poczynania z bodhicittą? Budząc się rano, powinniście natychmiast pomyśleć: „oby każda rzecz, jaką robię, przynosiła pożytek wszystkim istotom”. Modląc się z taką intencją, budzicie bodhicittę. Jeśli to uczynicie, będzie ona ciągle towarzyszyła waszym działaniom. Jedząc posiłek, nie musimy recytować modlitw. Wystarczy pomyśleć, że nasza strawa jest ofiarą – tsok, ganaczakrą – dla Guru i Trzech Klejnotów. Dzięki takiej intencji to, co jemy, staje się darem oraz metodą gromadzenia dobrych wrażeń. Pracując lub udając się gdzieś, pieszo czy środkiem lokomocji, możemy praktykować medytację siamatha albo spocząć w stanie nierozproszenia. Zmieni się to wtedy w praktykę medytacji w podróży, w drodze. Od czasu do czasu możecie przypomnieć sobie o swoim Jidamie, obudzić jego świadomość. Nie ma znaczenia, jakie to „bóstwo”. Myślicie po prostu, że wasze ciało naprawdę jest Jidamem, budząc w ten sposób dumę bóstwa. To specjalna metoda, pozwalająca na otrzymanie błogosławieństwa jego ciała, mowy i umysłu. „Czasem wspomnisz swego Guru – powiedział Milarepa Gampopie – i jeśli pomyślisz wtedy, że siedzę na twojej głowie, i będziesz się do mnie modlił, zawsze będę ponad twoją głową”. Dotyczy to również nas wszystkich, niezależnie od tego, kto jest naszym Guru, kogo darzymy wiarą i zaufaniem. Ilekroć go wspomnimy i pomyślimy, że siedzi nad naszą głową – naprawdę tam będzie. Guru Rinpocze powiada: „Padmasambhawa zasiada nad głową każdego, kogokolwiek, kto akurat modli się doń z wiarą i przekonaniem”. Mówił to również Budda. W pracy miewamy czasem problemy z ludźmi. Zdarza się to wszystkim, niezależnie od tego, z kim pracujemy, choćby i buddystami. Rozumiejąc pożytki z praktykowania cierpliwości i znając skutki złości, na przykład odrodzenie w światach piekielnych, powinniśmy poświęcić się takiej praktyce, kiedy ktoś się na nas denerwuje. Nie należy angażować ciała w przepychanki ani mowy w kłótnie, tylko wykazać się cierpliwością. Powiedziano, że nie ma próby większej i praktyki trudniejszej niż cierpliwość. Jeśli uda się nam choćby raz, nie ma lepszej praktyki. Ćwicząc się w cierpliwości, oczyszczamy zaciemnienia i negatywności umysłu. Za sprawą osiągnięcia w niej z czasem stabilności wzrośnie nasza bodhicitta. Praktyka ta przynosi więc wiele korzyści. Wieczorem, po zakończeniu pracy i powrocie do domu, zdarza się nam oglądać różne rzeczy dla rozrywki. Jeśli rozumiemy coś z praktyki Dharmy, nie musi się to z nią kłócić. W przeciwnym razie pogrążymy się po prostu w rozproszeniu. Możemy przecież robić to w zgodzie z Dharmą. Powiedzmy, że patrzymy na różne postaci. Budda nauczał, że wszelkie przejawienia zjawisk są jak sen, jak iluzja. Zwykle tego nie dostrzegamy, ale możemy się o tym przekonać, na przykład oglądając program rozrywkowy. Zrozumieć, że wszystkie uwarunkowane zjawiska tego świata są – zgodnie z wyjaśnieniami Budda – jak sen, jak iluzja. Z doświadczenia wiemy, że dotyczy to każdego z tych obrazków, co może pomóc przezwyciężyć nasze lgnięcie do postrzegania względnych zjawisk jako istniejących realnie. Budda nauczał, że wszystkie rzeczy są podobne do iluzji, że uwarunkowane zjawiska nie istnieją realnie – i opatrywał to przykładami. Choćby magika biegłego w sztuce magii i umiejącego nadać małym przedmiotom, kamykowi czy drewienku kształt człowieka, dzikiego zwierzęcia bądź czegoś innego, przez co publika sądzi, iż rzeczywiście widzi ludzi albo jakieś stworzenia, jakby istniały one i funkcjonowały naprawdę. Nam również zdaje się tak na pierwszy rzut oka, jeśli jednak zbadamy ich ostateczną naturę, dostrzeżemy, że faktycznie nie istnieją w takiej postaci. Zobaczymy to także we wszystkich oglądanych filmach i programach telewizyjnych. Jeżeli będziemy myśleć, że niczym sen i iluzja są także nasz dobytek, dom, ubranie, kosztowności, najbliższa okolica – pomoże to naszej praktyce. Niektórzy nie lubią przecież oglądać telewizji. Wspaniale, o wiele lepsza jest bowiem praktyka guru jogi, siamathy czy jidama. Przed zaśnięciem należy podsumować dzień. Jeżeli udało się wam praktykować cierpliwość, stronić od negatywności, budzić postawę bodhicitty, powinniście się z tego cieszyć i dedykować zasługę pożytkowi wszystkich istot. Jeżeli jednak okaże się, że nie byliście cierpliwi i nie praktykowaliście w drodze siamathy, winniście czuć skruchę i żal, myśląc: „jutro tak nie postąpię” i postanawiając działać w zgodzie z Dharmą. Zasypiając, wyobrażajcie sobie, że w waszym sercu jest ośmiopłatkowy lotos, na którym zasiada mała postać czy to waszego Guru, czy Jidama. Promieniuje ona światłem, które wypełnia wasze ciało, pokój, całe mieszkanie. W tym stanie zaśnijcie. Jeśli się wam uda, będzie to z pożytkiem dla przyszłej praktyki świetlistości. 

sobota, 9 listopada 2019

Milarepa "Przeciw Sekciarstwu"

Milarepa

Chwała lotosowym stopom Marpy Tłumacza!


Obym trzymał się z dala od spierających się wyznań i dogmatów!

Przywykłszy – od dawna – by stawać się Miłością i Współczuciem
zapomniałem o wszelkich różnicach między sobą i innymi.

Przywykłszy do rozpoznawania Trzech Ciał Buddy, jako mi przyrodzonych,
zapomniałem o odczuwaniu nadziei i lęku.

Przywykłszy do rozumienia, że to życie i przyszłe – to jedno,
zapomniałem o trwodze narodzin i śmierci.

Przywykłszy – od dawna – do studiowania samemu swoich własnych doświadczeń,
zapomniałem o potrzebie szukania opinii przyjaciół i braci.

Przywykłszy – od dawna– by posługiwać się każdym nowym doświadczeniem,
w swoim duchowym rozwoju, zapomniałem o wszystkich wierzeniach i dogmatach.

Przywykłszy – od dawna – by utrzymywać swój umysł w Niestworzonym Stanie Wolności,
zapomniałem o konwencjonalnych i sztucznych obyczajach.

Przywykłszy – od dawna – do pokory ciała, mowy i umysłu,
zapomniałem o pysze i pysznym zachowaniu się możnych.

Przywykłszy – od dawna – do traktowania tego ciała z krwi mięśni i kości,
za swoją pustelnię, zapomniałem o wygodach i komfortach klasztornego życia...

- tak śpiewał Mila – pan daków.

sobota, 2 listopada 2019

Latający posąg rdzennego guru VIII Karmapy

Posąg Drubczena Taszi Paldziora wykonany przez VIII Karmapę.
Tenga Rinpocze opowiadał, że istnieje cenny srebrny posąg Drubczena Taszi Paldziora(I Sangje Nienpy Rinpocze), znany jako „srebrny posąg, który unosi się w powietrzu.” Ten cenny posąg został wykonany przez jego ucznia i duchowego spadkobiercę VIII Karmapę Mikjo Dordże, i podobno unosił się w powietrzu przez siedem dni po poświęceniu go przez Karmapę. "Latający posąg" zawiera włosy, fragmenty kości, ubrania i relikwie Taszi Paldziora i ma wielkie błogosławieństwo. Tenga Rinpocze dodał, że często przed tym posągiem odprawiane są rytuały dla chorych. Jeśli chory będzie żył, oczy posągu spojrzą w górę. Jeśli dana osoba umrze, oczy posągu spojrzą w dół. Podczas zniszczenia Tsurphu, gdzie trzymano posąg, został on uratowany i zakopany na górze za klasztorem przez jednego z mnichów Tsurphu. Kilkadziesiąt lat później po przebudowie klasztoru Tsurphu ten sam mnich przeszukał i ponownie znalazł posąg. Jest teraz przechowywany w dużym srebrnym relikwiarzu w Tsurphu jako jedna z najcenniejszych relikwii linii Karma Kagju.

czwartek, 3 maja 2018

"Sutra Serca"


Sutry Pradżniaparamity należą do najstarszych sutr mahajany i stanowią podstawę buddyjskiej filozofii mahajany. Istnieje wiele sutr pradźniaparamity, różniących się długością tekstu. Najbardziej popularne sutry Pradźniaparamity to:
Sutra Wadżra Ostrza i tzw. „Sutra Serca”. Ogólnie Sutry Pradżniaparamity przedstawiają doskonałość pierwotnej mądrości jako urzeczywistnienie lub bezpośrednie doświadczenie pustości zjawisk skt. siunjata. Pustości, która nie jest zaprzeczeniem istnienia zjawisk, ale cechą zjawisk. Siunjata oznacza, że zjawiska nie istnieją niezależnie, ale pojawiają się współzależnie od siebie jako rezultat splotu pewnych przyczyn i warunków. 

Pełna nazwa „Sutry Serca” brzmi : 
  • W sanskrycie: Bhagawati pradźniaparamita hridaja sutra
  • Po tybetańsku: Ciom den de ma szie rab kji pha ryl tu cin pej njing po'i do

Zawsze przy tłumaczeniu tego rodzaju nauk Tybetańczycy podają najpierw oryginalny tytuł sanskrycki, by przypomnieć o pochodzeniu tych nauk, przypomnieć ich źródło. Ponadto chodzi tu też o to, że nauki te są przetłumaczone z sanskrytu, że dzięki pracy tłumaczy nie mielibyśmy możliwości studiowania tego tekstu.
Bhaga (tyb. Ciom) – oznacza zwyciężczyni, ktoś, kto odniósł zwycięstwo. Chodzi tu o zwycięstwo nad czterema „demonami”, czterema Marami:
1. Klesia mara - mara przeszkadzających emocji jak np. gniew, pycha, zazdrość, nienawiść, głupota.
2. Dewaputra mara - Mara syn bogów. Syn bogów, bo emocje są jak bogowie, którzy wszystkim rządzą. Bogowie rządzą światem, podobnie emocje rządzą wszystkim tym, co robimy. Syn bogów - są to negatywne czyny, które wypływają z tych emocji. Dewaputra mara oznacza "demona" negatywnych czynów.
3. Skandha mara – Skoro popełniamy negatywne czyny, gromadzimy karmę i odradzamy się w samsarze mając pięć skandh. Dlatego trzeci "demon" nazywa się skandha mara - demon skandh. Przywiązanie do poczucia realności skandh jest podstawą tego, że krążymy w samsarze.
4. Mrtju Mara – mara śmierci. Skoro już odrodziliśmy się mając skandhy podlegamy śmierci. Dlatego czwarty "demon" nazywa się mrtju mara - demon śmierci.
Wati (tyb. Dendema Den - obdarzony wszystkimi właściwościami/Przebudzonymi/, dema – poza uwarunkowaną egzystencją, oznacza obdarzony i będący poza.
Pradżnia (tyb. Szierab) sanskryckie Dżnia - znaczy wiedzieć, rozumieć, Pra -wyższa, wychodzące poza. Zrozumienie, które wykracza poza. Tybetańskie Szierab ma podobne znaczenie. Szie - wiedzieć, rozumieć. Rab - to coś najwyższego. Czyli Najwyższe Zrozumienie. Rozumienie istoty czegoś.
Paramita(tyb. Pharyltucinpej, pharyl: drugi brzeg, inna strona, cinpa: wyszedł) Para- wykraczający poza (samsare), mita - wykraczający na drugi brzeg.
Hridaja(tyb. Njingpo) esencja czegoś, sama istota, serce.
Po polsku całość to: 
„Esencja Wykraczającej Poza Najwyższej Mądrości, Która Jest Zwycięska”


„Sutra Serca” jest jednym z najbardziej znanych na świecie tekstów buddyjskich, który w krajach buddyzmu mahajany cieszy się popularnością od ponad półtora tysiąca lat. „Sutra Serca” uważana jest za esencję wszystkich nauk mahajany oraz drugiego obrotu Kołem Dharmy. Buddha Siakjamuni powiedział, że kto zrozumie tę sutrę, zrozumie wszystkie nauki. 
„Sutra Serca” jest recytowana przy wielu okazjach, również dla usunięcia przeszkód zarówno życiowych(np. choroby, negatywne wpływy itp.) jak i związanych z praktyką dharmy np. oczyszczenia złamanych ślubowań itp. Uważa się, że energia, błogosławieństwo i mądrość, które uwalnia recytowanie tej sutry w połączeniu ze zogniskowaną uważnością przynoszą pożytek wszystkim istotom. Skuteczność recytacji modlitw, sutr itp. zależy tyleż od nich samych, ile od koncentracji praktykującego i jego intencji. „Sutra Serca” jest ulubioną sutrą wielu ludzi. Śpiewa się ją i studiuje we wszystkich niemal klasztorach i ośrodkach dharmy na całym świecie. W klasztorach tybetańskich, kiedy ktoś np. choruje, mnisi czasem śpiewają „sutrę serca” przez cały dzień. Tybetańska edycja „Sutry Serca” zawiera dodatkowe wersy, które recytuje się na zakończenie sutry w celu usunięcia przeszkód. Kiedy recytujemy fragment „...Obym je zniszczył!, Obym je uspokoił!, Obym je w pełni uspokoił!”, zwykle stosuje się szczególną mudrę, która symbolizuje oddalenie przeszkód. 


Medytacja Sutry Serca
Istnieje wiele sposobów wykonywania medytacji Sutry Serca np.:
Mając inicjację Pradżniaparamity można wyobrażać siebie w formie Pradżniaparamity. Pradżniaparamita w prawej zewnętrznej ręce trzyma pięcioramienną wadżrę, w lewej zewnętrznej tekst dharmy. Dwie wewnętrzne ręce złożone są w geście medytacji skt. dhjani mudra. W centrum serca na dysku księżyca stoi żółta sylaba A.
Recytując sutrę możemy wyobrażać sobie, że jesteśmy złotą formą Pradżniaparamity i światło promieniuje z nasiennej sylaby i mantry, dosięga wszystkie istoty i sprawia, że urzeczywistniają one pierwotną mądrość. Można też powtarzać samą mantrę i zastosować wizualizację zwaną tyb. trodu "wysyłania i gromadzenia".

Rdzenny tekst sutry serca
Pokłon Zwyciężczyni - esencji Najwyższego Zrozumienia!
Tak słyszałem. Razu pewnego Zwycięski przebywał w królewskich włościach (Radżagriha) na szczycie Góry Sępów w otoczeniu wielkiej sanghi mnichów i wielkiej sanghi Bodhisattwów. Zwycięski wszedł wówczas w samadhi, które analizuje wszystkie dharmy, zwane "dogłębny blask". W tym czasie Bodhisattwa-Mahasattwa, szlachetny, pełen mocy Awalokiteśwara, praktykując dogłębne Najwyższe Zrozumienie, postrzegał pięć skandh jako puste w swej naturze.
Wtedy, dzięki inspiracji Buddhy, czcigodny Siariputra przemówił do Bodhisattwy-Mahasattwy, szlachetnego, pełnego mocy Awalokiteśwary. "W jaki sposób mają się uczyć te szlachetne kobiety i ci szlachetni mężczyźni, którzy chcą postępować zgodnie z dogłębną praktyką Najwyższego Zrozumienia?" - odezwał się w te słowa.
Bodhisattwa-Mahasattwa, szlachetny, pełen mocy Awalokiteśwara odparł: - "Siariputro, te szlachetne kobiety i ci szlachetni mężczyźni, którzy chcą postępować zgodnie z dogłębną praktyką Najwyższego Zrozumienia, powinni postrzegać w taki oto sposób: Pięć skandh, widziane w czysty sposób, jest puste w swej naturze.
Forma jest pustością; pustość jest formą; forma nie jest różna od pustości. Pustość nie jest różna od formy.
W ten sam sposób odczuwanie, postrzeganie, mentalne reakcje i świadomość są także puste. Dlatego, Siariputro, wszystkie zjawiska są pustością, nie mają cech, nie powstają i nie znikają, nie są splamione i nie są wolne od splamień, nie pomniejszają się i nie powiększają.
Dlatego Siariputro w pustości nie ma formy, nie ma odczuwania, nie ma postrzegania, nie ma mentalnych reakcji, nie ma świadomości; nie ma oka, ucha, nosa, języka, ciała ani umysłu. Nie ma formy, dźwięku, zapachu, smaku, dotyku ani zjawisk mentalnych. Nie ma zdolności, od widzenia począwszy aż po bycie świadomym zjawisk mentalnych. Nie ma [ogniw] od niewiedzy i ustania niewiedzy aż po starość i śmierć i ustanie starości i śmierci.
W ten sam sposób nie ma cierpienia ani przyczyny cierpienia, ani zakończenia cierpienia, ani ścieżki.
Nie ma pierwotnej mądrości, nie ma osiągania ani nieosiągania. Dlatego, Siariputro, ponieważ dla Bodhisattwów nie ma osiągania, przebywają oni w Doskonałości Najwyższego Zrozumienia; ponieważ nie ma zaciemnień umysłu, są oni wolni od lęku, wyszli poza fałsz i przekroczyli więzy cierpienia. Wszyscy Buddhowie przebywający w trzech czasach dzięki temu Najwyższemu Zrozumieniu osiągają swe nieprzewyższalne, całkowicie doskonałe przebudzenie pełnego stanu Buddhy.
Dlatego mantra Doskonałości Najwyższego Zrozumienia, mantra wielkiego wglądu, nieprzewyższalna mantra, niezrównana mantra, mantra uśmierzająca wszelkie cierpienie, powinna być znana jako prawda, gdyż nie ma w niej fałszu.
Mantra Doskonałości Najwyższego Zrozumienia brzmi:
TEJATHA OM GATE GATE PARA GATE PARA SAM GATE BODHI SOHA
Siariputro, w ten właśnie sposób Bodhisattwa-Mahasattwa powinien uczyć się dogłębnej Doskonałości Najwyższego Zrozumienia".
Po czym Zwycięski wyszedł ze swego samadhi i pochwalił Bodhisattwę-Mahasattwę, szlachetnego, pełnego mocy Awalokiteśwarę, mówiąc: "Dobrze, dobrze! Tak właśnie jest, szlachetny synu! Tak właśnie jest! Właśnie tak, jak to wyjaśniłeś: dogłębna Doskonałość Najwyższego Zrozumienia powinna być praktykowana właśnie tak. Wszyscy Tathagatowie cieszą się z tego."
Po tym, gdy Zwycięski to powiedział, czcigodny Siariputra i Bodhisattwa-Mahasattwa, szlachetny, pełen mocy Awalokiteśwara wraz z całym zgromadzeniem, a także cały świat bogów, ludzi, asurów i gandharwów cieszył się i wychwalał słowa Zwycięskiego.
To kończy tę sutrę mahajany, zwaną "Zwyciężczyni - esencja Najwyższego Zrozumienia".

***

środa, 27 grudnia 2017

Siddhi nieśmiertelności


Ścieżka sekretnej mantry skt. guhja mantrajana zawiera wiele szczególnych metod pracy z ciałem, mową i umysłem. Jedną z nich są praktyki osiągania siddhi długiego życia. Oczywiście nie robimy tego z egoistyczną motywacją, aby sobie długo i wygodnie żyć, ale po to, by przynosić pożytek innym istotom, i mieć dość czasu na doprowadzenie swojej głównej praktyki do końca. Poniżej przedstawiam kilka biografii mahasidhów przeszłości, którzy uzyskali fizyczną nieśmiertelność. Wciąż można ich spotkać.

Mahasiddha Siawaripa

mahasiddha Siawaripa
Kiedy Buddha Siakjamuni przebywał we wsi Radżasthan, spotkał tam tancerza, który poczuł do niego wielkie oddanie i zaufanie. Aby móc je w pełni wyrazić, tancerz ten zadedykował Buddzie niezliczoną ilość piosenek, muzyki i modlitw. Dzięki zgromadzonym w ten sposób dobrym wrażeniom blisko sześćset lat po parinirwanie Buddhy odrodził się on, jako człowiek, który stał się znany jako mahasiddha Siawaripa. Był on pierwszą historyczną postacią, która rozpoczęła kontynuację przekazu nauk o Sześcioramiennym.
Jeśli chodzi o życie Siawaripy, jego głównym zajęciem było myślistwo, w którym osiągnął niezwykłe mistrzostwo. Był bardzo inteligentny, a jednocześnie bardzo dumny ze swoich umiejętności strzelania z łuku. Mówi się, że nie miał sobie równych w tej dziedzinie. Bodhisattwa Awalokiteśwara widząc potencjał duchowy, jaki zgromadził Siawaripa w poprzednich żywotach, mądrość, zasługę jak i możliwości wielkiego oddania dla dharmy. Postanowił przyjąć specjalną formę żeby poskromić i ujarzmić złe skłonności, jakie pojawiły się w Siawaripie, jak skłonności do zabijania, bycia dumnym i inne. Awalokiteśwara pojawił się jako łucznik, który zaproponował Siawaripie rywalizację mającą udowodnić, który z nich faktycznie jest najlepszy. Siawaripa przystał na to będąc przekonanym o swoim mistrzowskim opanowaniu strzelania z łuku. Oczywiście Siawaripa nie wiedział, że jego rywal jest Awalokiteśwarą. Awalokiteśwara stworzył wizje 500 jeleni, które wyglądały jak żywe i jedną strzałą wszystkie po kolei przestrzelił. Siawaripa był zdruzgotany widząc takie mistrzostwo w łucznictwie. Jednak udało mu się przełamać swoją dumę i poprosił swojego rywala, czy chciałby zostać jego mistrzem i nauczył go tak celnie strzelać z łuku. Awalokiteśwara zgodził się. Zaczął uczyć go, w jaki sposób rozwinąć koncentrację umysłu, że najważniejsze jest rozwinięcie miłości i współczucia, że prawdziwe mistrzostwo nie polega na zabijaniu zwierząt, ale na osiągnięciu pełnej harmonii ciała i umysłu. I tak stopniowo wprowadził go w dharmę, ścieżkę sekretnych mantr. Siawaripa zaczął pilnie praktykować, spotykał również innych nauczycieli. Głównym nauczycielem Siawaripy był Nagardżuna, od którego otrzymał różne nauki. Następnie spędził wiele lat na odosobnieniu w pobliżu Bodhgaja. Medytował na cmentarzu „chłodny Gaj” skt. Sitawana. Poniżej tego cmentarza znajduje się rzeka. Na wzgórzu znajduje się jaskinia, w której Siawaripa medytował. Gdy któregoś poranka oddawał się tantrycznym praktykom, usłyszał hałaśliwe dźwięki bębenka damaru i dzwonków. Kiedy wyszedł przed jaskinię zobaczyć, co to jest, nagle na tle sandałowego drzewa jego oczom ukazała się budząca grozę postać Sześcioramiennego Mahakali. Wizja była tak przerażająca, że Siawaripa nie potrafił spojrzeć na całą formę Mahakali. Przerażony, stopniowo podnosił wzrok. Na początku był w stanie skierować wzrok na nogi Mahakali, potem odważył się nieco wyżej i jeszcze wyżej. Różne aspekty Buddhy zwyczajowo są opisywane począwszy od głowy po dół postaci; jedynie w wypadku Sześcioramiennego Mahakali, dla upamiętnienia owego wydarzenia, jest odwrotnie. Sześcioramienny Mahakala przekazał Siawaripie swoją siłę życiową w formie mantrycznych sylab, oraz pełny przekaz nauk. Mahakala powiedział, „Szlachetny synu, jesteś teraz posiadaczem mojej praktyki”. Później Siawaripa otrzymał także wtajemniczenia dotyczące innego aspektu Sześcioramiennego Mahakali, w formie czterech bóstw naraz, w jednej mandali: Awalokiteśwary, Wadżrajogini, Tary i Sześcioramiennego Mahakali. Ponadto każdy z wymienionych aspektów buddhy przekazał mu również swoje indywidualne sadhany. Po tym wydarzeniu Siawaripa nadal przebywał na Wspaniałej Górze Południa gdzie Awalokiteśwara, Wadżrajogini, Aria Tara i inne aspekty buddhy przekazały mu swoje sadhany. Kiedy Siawaripa osiągnął pełne urzeczywistnienie, złożył ślubowanie, że dotąd dopóki istnieć będą nauki Buddhy Siakiamuniego, on będzie przebywał na Ziemi w ludzkim ciele aż do nadejścia następnego Buddhy Maitreji - Buddhy Miłości. O Siawaripie mówi się, że posiadł siddhi nieśmiertelności, nie umarł, tylko jest przez cały czas. Wędruje on po Indiach w ciele dorastającego młodzieńca. Czasami można go spotkać w Bodhgaja, czasami na Górze Sępa. Przemieszcza się pomiędzy tymi obszarami. Wszystkim tym, którzy mają dobrą karmę, przekazuje on swoje zrozumienie poprzez pieśni i taniec, dźwięk i symbole.
Był pewien wielki urzeczywistniony tybetański lama, nazywał się Dziamjang Khjentse Czieki Lodro. Odszedł do czystych krain, czyli zmarł około 20 lat temu. Był on wielkim praktykującym i urzeczywistnionym ningmapą, ale również wiele wspólnego miał z tradycją kagju. Pewnego razu Dziamjang Khjentse udał się na pielgrzymkę do Indii i wspinał się na Górę Sępa (wchodzi się tam po wielu schodach). Po drodze usiadł razem z towarzyszącymi mu osobami, żeby zrobić herbatę. Rozpalili ognisko i czekali, aż woda się zagotuje. Nagle Dziamjang Khjentse wzdrygnął się, bo coś zauważył. Otaczające go osoby niczego nie zauważyły. Nikt go o nic nie pytał, on też nic nie powiedział. Dopiero po śmierci Dziamjanga Khjentse, kiedy rozwinięto jego teksty, gdzieś na marginesie zobaczono notatkę, że tego dnia, tego miesiąca, podczas tej właśnie pielgrzymki pojawił się Siawaripa. Kiedy Dziamjang Khjentse zobaczył siddhę Siawaripę, ten rzucił mu skórę zwierzęcia na kolana i dlatego Dziamjang Khjentse tak się wzdrygnął. To właśnie było napisane na marginesie praktyki, którą Dziamjang Khjentse wtedy wykonywał. Dopiero po jego śmierci ludzie skojarzyli fakty, przypomnieli sobie, iż faktycznie coś takiego zauważyli. To jest przykład, że również w naszych czasach, można „twarzą w twarz” spotkać Siawaripę.  

Mahasiddha Maitripa

Mahasiddha Maitripa
W Wikramasila żył Maitripa Gupta „Człowiek o ukrytej dobroci’’, jego sekretne imię brzmi skt. Adwaja wadżra „niedualna wadżra”. I pomimo osiągnięć w medytacji i uzyskanych dzięki temu różnych mocy, wciąż nie mógł zrealizować natury umysłu. W końcu Maitripa zaczął z pełną determinacją modlić się do swych specjalnych bóstw, aż otrzymał radę „Idź do Wspaniałych Gór Południa, do współczującego Pana Pustelni”. Gdy Maitripa spotkał się z Panem Pustelni (Siawaripą), otrzymał od niego niezwykle głębokie nauki mahamudry, dzięki którym jego urzeczywistnienie natury umysłu stało się rozległe jak przestrzeń nieba. Wówczas Maitripa został nauczony i wprowadzony w głębokie zrozumienie nauk. Maitripa otrzymał również od Siawaripy przekaz Sześcioramiennego Mahakali oraz sadhany „Czterech Bóstw Naraz”. Po dwudziestu jeden dniach praktyki tej sadhany Maitripa miał wszystkich strażników dharmy na swoje usługi. Maitripa jako pierwszy spisał sadhanę Czadrupy. Do dzisiaj, oprócz oryginalnego tekstu, zachowało się kilka późniejszych, mniej lub bardziej rozbudowanych jej wersji.
W późniejszym okresie swego życia Maitripa był także uczniem mahasiddhy Sarahy, który przekazał mu inną sadhanę, zgodną z jego wizją Czadrupy. Liczne legendy mówią, że Maitripa udawał się też do czystych krain. W jednej z nich spotkał Czadrupę, którego poprosił, aby ten zstąpił na Ziemię, by pomagać wszystkim, którzy tego potrzebują. Sześcioramienny Mahakala ma odtąd przebywać przy drzewie sandałowym na cmentarzu – Chłodny Gaj, w miejscu gdzie ukazał się po raz pierwszy.
Maitripa posiadł siddhi nieśmiertelności i też do dziś można go spotkać. Widuje się go w okolicy Mirik w Dardżelingu. Nazwa „Mirik” pochodzi od imienia Maitripa.   

Mahasiddha Rahula

mahasiddha Rahula
Mahasiddha Rahula urodził się w Indiach i był królewiczem. Rahula jest dość znanym indyjskim mahasiddhą, który był nauczycielem zarówno wielkiego Atisi i Khedruba Khjungpo Naldziora. W momencie narodzin, Awalokiteśwara, Tara, Wadżrajogini i Sześcioramienny Mahakala ukazali swoje twarze i pobłogosławili go. Ponieważ Rahula był wysoko urodzony i należał do kasty braminów, powinien praktykować religię hinduską. Jako bramin miał swoje powinności, swoje praktyki do wykonywania. Jednak, ponieważ jego karma z przeszłości była inna, odczuwał bardzo silny pociąg do dharmy Buddhy, zajął się buddyzmem i przez wiele lat praktykował. Rahula miał dwóch głównych lamów. Byli to Gunasagara i Ratnasagara. Ich imiona znaczą „Nagromadzenie Pozytywnych Właściwości’ i „Nagromadzenie Podobne Klejnotowi”. Rahula, dzięki praktyce sadhany zwanej „Cztery Bóstwa Naraz”, urzeczywistnił różne siddhi. Były to między innymi takie właściwości jak długie życie i brak przeszkód. Przede wszystkim jednak Rahula urzeczywistnił najwyższe siddhi, czyli siddhi mahamudry, rozpoznanie natury umysłu. Kiedy Rahula był już w pełni urzeczywistniony, spotkał go Khjungpo Naldzior i Rahula został jednym z jego nauczycieli. Historycznie rzecz biorąc, Rahula urodził się dużo wcześniej od Khjungpo Naldziora, ale ponieważ osiagnął siddhi długiego życia, mogli się spotkać i tym razem to nie Khjungpo Naldzior spotkał tego nauczyciela w Indiach, ale sam Rahula w cudowny sposób pojawił się Khjungpo Naldziorowi w Tybecie i przekazał mu nauki. Pomiędzy Indiami i Tybetem jest duża odległość, jednak Rahula przebył ją bardzo szybko. Kiedy słońce zaczęło wschodzić, wybrał się z Indii do Tybetu i zanim wzeszło, już był w Tybecie. Brzmi to może dziwnie i nieprawdopodobnie, ale dzięki jogicznej technice „szybkiego marszu” jest to możliwe. W Tybecie Rahula pojawił się w miejscu, gdzie przebywał Khjungpo Naldzior. W klasztorze Czeka, w trakcie kilku miesięcznego pobytu przekazał on Khjungpo Naldziorowi m.in. obszerny cykl nauk dotyczących Czadrupy, w tym instrukcje, których Khjungpo Naldzior nie otrzymał od Maitripy, głównie aspektu zwanego „Cztery Bóstwa Naraz” oraz białego aspektu - mającego zapewniać bogactwo, czyli Białego Opiekuna. Rahula powiedział, że szukał odpowiednich naczyń dla nauk o Opiekunie, ale nie znalazł nikogo poza Khjungpo Naldziorem. Rahula udzielił Khjungpo Naldziorowi inicjacje oraz wszystkie nauki związane z Białym Opiekunem. O Rahuli mówi się, że może się pojawić na Wschodzie, i w Europie, wszędzie. Jeżeli ktoś ma czystą karmę, widzi go jako Rahulę. Ci, którzy mają mniej czystą karmę, biorą go za indyjskiego sadhu. Ostatnio widziano go koło Siliguri. Widziano go też tego samego dnia w Tybecie.


sobota, 20 czerwca 2015

Najstarsza stupa w Polsce

Stupa Oświecenia w Kucharach.
Stupa Przebudzenia
W Kucharach koło Drobina, znajduje się Buddyjski Ośrodek Medytacji linii Karma Kagju. Na jego terenie(1990r.) powstała pierwsza w Polsce stupa tzw. stupa przebudzenia*. 
Wewnątrz stupy są umieszczone następujące relikwie:

- fragmenty stupy pogrzebowej XVI Karmapy
- kilka rzeczy pobłogosławionych przez Kongtrula Rinpocze z inicjacji Marpy, kiedy po raz pierwszy dawano nam na Zachodzie zbiór wszystkich inicjacji, które Marpa przyniósł do Tybetu
- ryż z mandali umysłu Wadżrapani
- ryż specjalnie błogosławiony przez Kongtrula Rinpocze w czasie inicjacji do tej stupy
- piasek z mandali Hewadżry
- piasek z mandali Kalaczakry
- piasek z mandali Mahakali z relikwiami od Kongtrula Rinpocze
- fragment posągu Kesara z Tsulku
- spontanicznie powstała perełka w Tsulku
- sól kremacyjna Kalu Rinpocze
- ryż pobłogosławiony przez XVI Karmapę, Tengę Rinpocze, Gendyna Rinpocze, Beru Czience Rinpocze, Kalu Rinpocze
- komplet pigułek z koronacji Czerwonej Korony Dzialtsaba Rinpocze
- pigułki z Czarnej Korony
- perełki Dalaj Lamy
- fragment twardy(chyba tynku) zdrapany ze stupy Swajambu
- są kamienie z Bodhgaja, z trzech spośród ośmiu wielkich cmentarzy, gdzie medytowali    mahasiddhowie
- sól, w której było konserwowane ciało Atisi przed kremacją
- szata Kalu Rinpocze i włosy Kalu Rinpocze
- tsampa pobłogosławiona przez Guru Rinpocze
- fragment nitki z różańca, którego Karmapowie używali w Tybecie podczas ceremonii Czarnej Korony
- relikwie Buddhy Siakjamuniego (w popiele kremacyjnym znajdują się takie małe kuleczki, które są relikwiami, ale to nie jest dosłownie część ciała). Od Kongtrula Rinpocze są relikwie Buddhy Siakjamuniego - one zostały umieszczone na samym szczycie stupy
- kości XVI Karmapy i szata XVI Karmapy

*W tradycji buddyzmu tybetańskiego istnieje osiem rodzajów stup. Upamiętniają one wydarzenia z życia Buddhy.
·         Stupa Lotosowa - urodzenie Buddhy
·         Stupa Przebudzenia - osiągnięcie przebudzenia
·         Stupa Mądrości - udzielenie pierwszych nauk
·         Stupa Zejścia z Nieba - zstąpienie z nieba Tuszita po udzieleniu nauk matce
·         Stupa Cudów - skłonienie przeciwników przy pomocy cudów do właściwych poglądów
·         Stupa Zjednoczenia - zażegnanie rozpadu w sandze
·         Stupa Długiego Życia - przedłużenie życia na prośbę jego uczniów
·         Stupa Paranirwany - wejście w nirwanę, pełne urzeczywistnienie.
Dziewiąty, bardzo rzadki rodzaj stupy, to Stupa Kalaczakry - Cykli Czasu.

niedziela, 1 lutego 2015

Tseczu Rinpocze - Naturalna i pożyteczna droga

21 maja 1997 Lobpyn Tseczu Rinpocze w ośrodku Dharmy w Karma Gon, w Hiszpanii, udzielił inicjacji osiemdziesięciu czterech Mahasiddhów, którzy żyli w dawnych Indiach i poprzez praktykowanie metod Wadżrajany osiągnęli najwyższe urzeczywistnienie w jednym życiu.

Podczas wyjaśnień do inicjacji, Rinpocze mówił również o najbardziej odpowiednich w naszych czasach i naszym społeczeństwie sposobach praktykowania Dharmy, a mianowicie o drodze ludzi świeckich i drodze joginów, które są obecnie nauczane na Zachodzie w szczególności przez takich nauczycieli jak lama Ole Nydahl.

Lobpyn Tseczu Rinpocze poznał lamę Ole Nydahl i Hannah Nydahl już w latach sześćdziesiątych XX w., był ich pierwszym nauczycielem w Kathmandu, jeszcze zanim spotkali  XVI Karmapę - jest świadkiem ich osobistego rozwoju, a także rozwoju Linii Kagju na Zachodzie.
Lama Ole Nydahl i Tseczu Rinpocze
Prawie wszyscy 84 Mahasiddhowie jeszcze przed swoją śmiercią rozpoznali naturę umysłu. Osiągnęli w ciągu jednego życia przebudzenie, ponieważ używali szczególnych metod jakie oferuje Wadżrajana - utrzymywali zwłaszcza mocne związki ze swoimi rdzennymi nauczycielami. Związek pomiędzy urzeczywistnionym mistrzem a jego całkowicie otwartym i oddanym uczniem warunkuje bardzo szybki rozwój praktykującego Wadżrajanę.


Naropa - Click Image to Close
mahasiddha Naropa
Wielu z was być może zna historię Mahasiddhy Naropy, który był znanym uczonym na starożytnym buddyjskim uniwersytecie Nalanda i bardzo dobrze orientował się we wszystkich naukach Buddy. W tamtych czasach istniał zwyczaj, że nie-buddyści przychodzili pod cztery bramy uniwersytetu głosząc swoje poglądy, prowokując w ten sposób odźwiernego do filozoficznej debaty. Tak zaczynały się wielkie dyskusje, których zwycięzca stawał się nauczycielem przegranego a także nauczycielem jego uczniów. Koniecznością więc było to, żeby strażnicy bram posiadali rozległą i gruntowną wiedzę dotyczącą Dharmy i potrafili ją logicznie i precyzyjnie wyjaśniać. Naropa przez wiele lat był takim strażnikiem północnej bramy uniwersytetu Nalanda.

Podczas wizji, której doświadczył ujrzał swojego przyszłego nauczyciela - Tilopę. Zrozumiał, że musi go spotkać w celu uzupełnienia wiedzy potrzebnej do dalszej praktyki. Naropa opuścił uniwersytet i udał się na poszukiwanie swego mistrza. Silny związek umożliwił mu szybki rozwój. Dzięki niemu Naropa był w stanie rozpoznać i usunąć wszelkie przeszkody w swoim umyśle. Pewnego dnia Tilopa mocno kopnął swojego ucznia, a wówczas ostatnie konceptualne zasłony w umyśle zostały usunięte i Naropa mógł osiągnąć przebudzenie.


Praktykującym w tradycyjny sposób zaleca się na początku przyjęcie schronienia w Trzech Klejnotach - Buddzie, Dharmie i Sandze. W ten sposób wkracza się na buddyjską ścieżkę. Kolejny krok to przyjęcie zewnętrznych ślubowań dyscypliny i utrzymywanie czystego sposobu zachowania - nie szkodzenie innym istotom i koncentracja na własnej praktyce. Następnie przyjmuje się wewnętrzne ślubowania bodhisattwy i zobowiązuje się osiągnąć oświecenie z motywacją pomagania wszystkim istotom w wyzwoleniu z uwarunkowanej egzystencji. W końcu osiąga się poziom, na którym można praktykować Wadżrajanę. Żyjemy dzisiaj w tak zwanych "ciężkich czasach", w których warunki bytowe są bardzo trudne. Żywe nauki Buddy nie są obecne w wielu częściach świata, dla większości ludzi ta tradycja pozostaje nieznana. W dzisiejszych demokratycznych społeczeństwach najodpowiedniejsza jest droga, którą podążali urzeczywistnieni jogini. Nie znaczy to, iż ścieżka związana z przyjmowaniem mnisich ślubowań jest zła - po prostu wielu ludziom wygodniej jest praktykować będąc osobą świecką. Nikt nie musi się zmuszać do przestrzegania reguł związanych z zewnętrznymi ślubowaniami obowiązującymi mnichów.

Prawie wszyscy Mahasiddhowie podążali drogą świecką, tylko niektórzy z nich byli mnichami bądź mniszkami. Obecnie droga ludzi świeckich jest naturalnym i pożytecznym sposobem praktykowania dla wielu ludzi. Uważam, że lama Ole Nydahl dzięki swemu nowoczesnemu podejściu, jest w stanie naprawdę pomóc dużej liczbie istot. Buddowie nauczali po to, żeby pomóc wszystkim istotom. Taki jest cel nauk i metod. Odnoszą się one do nas, to dzięki nim rozwijamy nasz umysł, to one pozwalają nam zrozumieć prawo przyczyny i skutku. W ten sposób możemy pozytywnie zmieniać nasze życie. Lama Ole działa dokładnie w taki sposób. Przynosi on pożytek wielu istotom nie tylko wtedy, kiedy naucza bardzo zręcznej praktyki Phowa. Otwiera się także na ludzi i pomaga im zmienić sposób w jaki żyją. Wspieram i szanuję jego aktywność.

czwartek, 19 czerwca 2014

Pieśń Marpy o wielkości ścieżki sekretnej mantry

 http://www.samye.org/images/marpa3.jpg
Ja, Marpa Tłumacz
Znam króla tantr - Hewadżre.
Posiadam ustne nauki od mahapandity Naropy.
Jeśli nie pozostaję w samotności, to sobie szkodzę.

Znam króla tantr - Catuhpithę.

Mam ustne pouczenia o wyrzucaniu i przenoszeniu świadomości.
Jeśli umrę w zwyczajny sposób,
Zaszkodzę sobie.

Wiem, jak stan dhjany zmieszać ze snem.

Mam ustne pouczenia o świetlistości snów.
Jeśli śpię w zwykły sposób,
Szkodzę sobie.

Znam candali, królewski sposób powściągnięcia umysłu.

Mam ustne pouczenia, które przenikają do jądra umysłu.
Jeśli nie praktykuję ich znaczenia,
Szkodzę sobie.

Znam siedemdziesiąt właściwości prany.

Mam ustne nauki o wykorzystaniu choroby.
Jeśli wzywam lekarza,
Szkodzę sobie.

Wiem, że moje ciało jest mandalą Zwycięzców.

Jeśli nie rozwijam nadi, prany i bindu,
Przez używanie mięsa i alkoholu,
Szkodzę sobie.

Aby sprowadzić inna osobę na ścieżkę,

Mam ustne pouczenia karmamudry. 
Jeśli nie będę korzystał z mudry,
Szkodzę sobie.

środa, 4 czerwca 2014

Wędrowny Wielki Obóz Karmapy


Wielki Obóz założył w XIV wieku czwarty Karmapa Rolpe Dordże. Gdy liczba osób podążających za nim z miejsca na miejsce zaczęła się powiększać, Karmapa wpadł na pomysł, by nadać tej wspólnocie formę zorganizowanego obozu.

 

        
  Wędrowny Obóz Karmapów, fragment tanki VIII Karmapy z klasztoru Palpung.

Przez trzysta lat Karmapowie przemieszczali się swobodnie w Tybecie w towarzystwie wielkiej wspólnoty medytujących nazywanej wielkim obozem Karmapy. Karmapowie, od IV do IX, odwiedzali po drodze i zatrzymywali się w większych klasztorach Karma Kagju, ale większość swego życia spędzili w podróży. Niezwykle sprawna organizacja Wielkiego Obozu pozwalała swobodnie przemieszczać się lub zatrzymywać się w dowolnym miejscu. W odróżnieniu od zwykłej karawany, o wyborze miejsca postoju nie decydowało to, czy miało ono coś do zaoferowania wędrowcom. W przypadku Wędrownego Obozu ważniejsze było to, co wędrowcy mogli zaoferować temu miejscu tj. nauki dharmy, które przekazywano wszędzie gdziekolwiek napotykano ludzi gotowych je przyjąć.
Podróżując z Karmapą – założycielem linii Karma Kamtsang – mieszkańcy obozu kontynuowali systematyczne studia i praktykę medytacji. W okresie największego rozwoju Wielki Obóz zawierał ośrodek studiów filozoficznych tyb. siedra oraz uniwersytet tantryczny tyb. ngagpa dratsang. Ponadto uczniowie, którzy otrzymali polecenie medytowania w odosobnieniu, mogli to robić na terenie obozu w specjalnie przeznaczonych do tego celu jednoosobowych namiotach. Bywało, że rozbijano aż 500 takich namiotów. W tym samym czasie Karmapowie w swojej części obozu tworzyli rozprawy filozoficzne, czy np. teksty do medytacji.
Mieszkańcy obozu przemierzali rozległe tereny Tybetu, niosąc ze sobą wszystko, czego potrzebowali. Jeśli zdarzyło się, że Karmapa gościł przez pewien czas w jakimś klasztorze, Wielki Obóz rozbijał się w pobliżu. Wielki Obóz był nie tylko wędrownym klasztorem. Nawet od zwykłego tragarza wymagano pewnej minimalnej praktyki dharmy, takiej jak np. powtarzanie mantr. Wielki Obóz był znany z wielkiej dyscypliny i przestrzegania ustanowionych w nim reguł. Strzegło ich aż 30 mistrzów dyscypliny.
Niezwykłe jest to, że w Wielkim Obozie przestrzegano ścisłej diety wegetariańskiej. Przez 300 lat istnienia Wielkiego Obozu istniał zakaz przynoszenia tam mięsa, dzięki czemu nazywano go „Dharmą białej zupy” – kolor biały wskazywał na brak produktów mięsnych. Od czasów IV Karmapy, który wprowadził zakaz spożywania mięsa, do X Karmapy, kiedy Wielki Obóz uległ całkowitemu zniszczeniu, wszyscy jego mieszkańcy byli wegetarianami.
Szkoła Karma Kamtsang już od dawna przykładała wielką wagę do rozwoju sztuki a Wędrowny Obóz stwarzał wspaniałe warunki do rozwoju nieskrępowanej twórczości. Oferował wędrowne szkolenie artystyczne i tam właśnie narodziła się jedna z najważniejszych szkół malarstwa tybetańskiego, znana jako styl Obozu Karmapy tyb. Karma Gardri. Wielki Obóz kwitł przez trzy stulecia, stając się żywym i płodnym ośrodkiem studiów, sztuki, a przede wszystkim – urzeczywistnienia. Praktyka dharmy w Wielkim Obozie sięgała do tradycji Dagpo Kagju, łącząc wyrzeczenie i bodhicittę, instrukcje tradycji Kadampy ze świeżością i spontanicznością praktyki mahamudry.
Wielki Obóz najbardziej rozrósł się za czasów VII Karmapy Ciedraka Gjatso, gdy liczył tysiące mieszkańców, natomiast VIII Karmapa Mikjo Dordże go pomniejszył, dzięki czemu łatwiej było nim kierować. VIII Karmapa ułożył niezwykle ważną dla linii Karma Kagju praktykę guru jogi, której nazwa nawiązuje do Wędrownego Obozu i panujących w nim zwyczajów. Jej nazwa brzmi „Guru Joga Czterech Pór Dnia”. VIII Karmapa razem ze swoimi uczniami zatrzymywał się w jakimś miejscu, gdzie rozbijali namioty, intensywnie praktykowali przez kilka miesięcy, a potem zwijali obozowisko i szli w inne miejsce. Tam ponownie rozbijali namioty i kontynuowali praktykę, robiąc sesje medytacyjne cztery razy w ciągu dnia: rano, przed południem, po południu i wieczorem. Wszyscy razem praktykowali "Guru Jogę Czterech Pór Dnia", a dopiero potem każdy przechodził do swojej indywidualnej praktyki. Taki był styl praktyki i stąd bierze się nazwa tej guru jogi.
Za czasów X Karmapy, obóz zaatakowały wojska mongolskie, a jego mieszkańcy zostali wymordowani. Sam Karmapa zdołał uciec. Po tym tragicznym wydarzeniu kolejni Karmapowie większość życia spędzali w klasztorze Tsurphu.
Przez stulecia dzięki Wielkiemu Obozowi Karmapowie mogli rozwijać swoją aktywność. Przemierzając bezkresne przestrzenie, Wielki Obóz doskonale wyrażał najważniejszą cechę Karmapy – nieograniczoną aktywność dla dobra istot.

piątek, 27 kwietnia 2012

Bohater Marpa

 Marpa

Jestem w całym swoim obecnym życiu inspirowany aktywnością, życiem i postacią Marpy.
Ten wyjątkowo uparty jogin wyraża całą aktywność, która inspiruje moje życie wszystkimi porami od pierwszej chwili, gdy o nim usłyszałem..
Moim zdaniem ,w świecie pokrętnych relacji, gdzie jednakowym brakiem zaufania zaczyna się darzyć mnichów i dzikich ascetów ubranych w przepaskę, w świecie ciasnego sektofobia nieustraszony, życiowy styl Marpy ma duże szanse wzbogacić życie jogina.
Marpa cienno, Marpa cienno, Marpa cienno...

Nepal, Parping, świątynia wadżrajogini, w której przebywał Marpa
Tybet, miejsce w którym żył, pracował i nauczał Marpa. Po prawej stronie widać wieżę zbudowaną przez Milarepę.


czwartek, 27 stycznia 2011

Karma Kamtsang/Karma Kagyu


Dysum Czienpa, I Karmapa jest tym, który założył linię przekazu Karma Kamtsang znaną pod równorzędna nazwą Karma Kagyu. 
  • Karma – wywodzi się od imienia Karmapa, 
  • Kagyu – skrót, od Ka bab szi i Gyupa - czyli Linia Czterech Przekazów. Kagyu jest to ogólna nazwa całej linii przekazu wywodzącej się od mahasiddhy Tilopy.
Karma Kamtsang nazwa pochodzi stąd, że I Karmapa przez długi czas medytował na wzgórzu Kampo Gangra. Tsang znaczy tyle, co klan, rodzina. Kiedy Karmapa medytował tam, stopniowo wokół niego gromadziło się coraz więcej uczniów, którzy medytowali według jego wskazówek. Z czasem inni zaczęli o nich mówić „Ci z klanu Kam” „Ci z Góry Kampo”. Karma Kamtsang jest równorzędną nazwą z Karma Kagyu w tekstach nawet częściej używaną. Na Zachodzie rozpowszechniła się nazwa Karma Kagyu, ale obie nazwy są równorzędne.