Karma Kagju znana też pod równorzędną nazwą Karma Kamtsang jest jedną z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Szkoła Karma Kagju zapoczątkowana przez I Karmapę, Dusum Khjenpa (1110-1193) jest najdynamiczniej rozwijającą się szkołą buddyzmu w Europie.

strona główna

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą medytacje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą medytacje. Pokaż wszystkie posty

środa, 30 grudnia 2020

Praktyka Riło Sangczie - niezbędnik jogina, cz.III

    

Thangkę można zakupić na stronie:  www.zamstore.com

Thagka przedstawia Guru Rinpocze pojawiającego się jako potężny widjadhara Pema Thytreng Tsal.  W takiej formie jest wyobrażany podczas praktyki Riło Sangczie.

Pema Thytreng Tsal skt. Padmakapalamalin to sekretne imię Guru Rinpocze. Mówi się, że kiedy ktoś wzywa go tym imieniem, Guru Rinpocze nie może się powstrzymać, i reaguje niezwykle szybko. Działa ono jako sekretny środek komunikacji pomiędzy uczniem a mistrzem i jest używane w celu, aby pierwotna wiedza tego mistrza zaczęła funkcjonować.                                                                                                                               Imię Pema Thytreng Tsal znaczy: "Lotos noszący girlandę z czaszek".

  • Pema - lotos, tu: Guru Rinpocze
  • Thy - kapala
  • Threng - mala(girlanda, wieniec)
  • Tsal - używać

Guru Rinpocze nazywa się Pema Tthytreng Tsal, ponieważ jako ozdobę nosi naszyjnik z 51 ludzkich czaszek, symbolizujących czystą naturę 51 głównych i wielu pomniejszych stanów mentalnych skt. caitta;. tyb. semdziung. W skrócie, oznacza oczyszczenie umysłu. Te stany mentalne lub mentalne aktywności, są wymienione i opisane w tekstach abhidarmy, jako 51 głównych sposobów w jaki umysł skt. citta; tyb. sems postępuje z konkretnym przedmiotem, którego doświadcza. Wylicza się 51 głównych mentalnych aktywności, choć jest ich znacznie więcej. 

Guru Rinpocze stał się znany jako Pema Thytreng Tsal po tym, jak wstał nietknięty ze stosu, na którym mieszkańcy Oddijany próbowali spalić go żywcem wraz z jego partnerką. Przekształcił ogień w jezioro i został znaleziony siedzącego w kwiecie lotosu pośrodku jeziora, noszącego girlandę z ludzkich czaszek, symbolizującą jego aktywność wyzwalania wszystkich istot z samsary. 

opracowanie: Paweł Włodarczyk

źródło: 

ustne objaśnienia Lamy Tenpa do praktyki riło sangczie, ustne objaśnienia Thranku Rinpocze do sadhany Buddy Medycyny, komentarz do praktyki riło sangczie "Delikatny deszcz pożytku i radości".


piątek, 15 maja 2020

Mantra błogosławienia mali



sylaba nasienna DHI
Każdy może powtarzać mantry, ale nie wszyscy uzyskają takie same rezultaty. Zgodnie z buddyjskimi tantrami istnieje wiele czynników, które mają wpływ na to, czy mantra rzeczywiście przyniesie wymierne rezultaty. Jest wiele czynników wzmacniających lub osłabiających skuteczność praktyki z mantrą. Niektóre z nich są związane z błędami jakie można popełnić podczas powtarzania mantry. Inne zaś np. z tzw. "czystością i siłą" ciała, mowy i umysłu praktykującego mantry, a także z czystością ich bezpośredniego otoczenia. Nie wystarczy "klepać mantry", aby uzyskać rezultaty o których mówią tantry, czy nasi nauczyciele. Owszem, niekiedy mantry mogą nadal okazać się skuteczne, nawet jeśli niektóre z opisanych w tantrach zaleceń i ograniczeń nie są przestrzegane, ale dla uzyskania najlepszych rezultatów należy uważnie podchodzić do kultywowania i ochrony swojej praktyki powtarzania mantr.
Przykładem metody wspierającej powtarzanie mantr jest odpowiednie przygotowanie mali. Robimy to na początku każdej sesji medytacji lub bezpośrednio przed fazą powtarzania mantry.

Istnieje pewna konkretna mantra i związana z nią prosta praktyka, dzięki której możemy jeszcze bardziej zwiększyć pożytek płynący z powtarzania różnych mantr. Powtarza się ją w celu „pobłogosławienia” mali i pomnożenia skuteczności powtarzanych mantr.
Aby używać mali, trzeba ją najpierw odpowiednio przygotować. Wykonujemy więc pewną prostą medytację.
Górna część mali to główny jidam, a pozostałe paciorki to bóstwa orszaku. Na lewej ręce jest mandala księżyca, a na prawej – słońca. Kładziemy malę na lewej ręce, zawijając ją jak węża, pozwalając górnej części mali wystawać. Całość zamykamy od góry mandalą słońca. Należy teraz 7 razy powtórzyć mantrę:

OM RUCI RAMANI PRAWARDANAJA HUNG

Później dmuchamy na malę. Kiedy mala jest już pobłogosławiona, nie można jej kłaść na podłodze itp., wieszamy ja na szyi albo owijamy wokół nadgarstka czy przechowujemy razem z tekstami. Nie pożyczamy jej innym, lecz zachowujemy wyłącznie dla siebie. Dzięki temu błogosławieństwu, gdy powtarzamy jedną malę, pożytek z tego jest taki, jak gdybyśmy powtórzyli kilka.
Krótka wersja powyższej praktyki polega na wykonaniu jej tylko raz, wcześnie rano. Przynosi ona ogromny pożytek; wielokrotnie pomnaża dobre wrażenia nagromadzone w trakcie dnia i czyni nasze życie pełnym znaczenia. Wszystko, co musimy zrobić to wziąć do ręki malę, powtórzyć powyższą mantrę siedem razy, a następnie dmuchnąć na malę.

Mantra "ruci" pochodzi bezpośrednio od Buddy Siakjamuni. Mantra ta przedstawiona została w sutrze - Niepojęty pałac mnożących się klejnotów. Budda Siakjamuni przekazał ją, by dobre wrażenia gromadzone przez istoty były pomnażane. Z powodu mocy życzenia Buddy Siakjamuni, by doprowadzić wszystkie istoty do Przebudzenia, nawet pojedyncze powtórzenie tej mantry jest pełne mocy. Chociaż inne mantry mogą być używane do pobłogosławienia mali w celu zwiększenia mocy powtarzania mantry, korzyści z podanej tu mantry są niewiarygodne.

Na podstawie ustnych nauk udzielonych przez Lamę Tenpa Dargje w 2001 roku w ośrodku Naro Ling.
Lama Zopa Rinpoche "A Commentary on “Daily Mantras” and “Mantras for Specific Occasions”

Opracował: Paweł Włodarczyk



sobota, 18 kwietnia 2020

Lama Tenpa Dargje "O praktyce ngakpów"


To nie dotyczy tylko praktykujących Dordże Phurbę, ale wszystkich tych, którzy wykonują praktyki z groźnymi formami i robią to w sposób dogłębny. Np. taki bhutański Rinpocze, Jongdzin Rinpocze, jest mocnym ngakpą. To starożytna linia, on się odradza, a obecna inkarnacja w tej chwili mieszka w Stanach. W swoim poprzednim życiu, kiedy mieszkał w Tybecie, rząd tybetański nie zgadzał się na jego aktywność ngakpy, która była bardzo niekonwencjonalna. Urzędnicy państwowi nieustannie go pouczali, że nie powinien tak się zachowywać, że to jest niegodne 
buddysty. Kiedyś zwołał on wielki tłum i powiedział, że jeżeli urzędnicy czy inni praktykujący dharmę będą w stanie zrobić to samo, co on, wtedy on zacznie się zachowywać tak jak oni. Jeżeli będą mieli te same osiągnięcia. Wyzwał ich na pojedynek.
W Tybecie dawniej wszystko było bardzo porządnie poukładane, tylko niektórzy lamowie mogli jeździć konno, inni musieli chodzić pieszo, tylko niektórzy mogli nosić korony czy rytualne czapki. Wszystko było bardzo poukładane, była mocna dyscyplina. Wszystko było rozpisane, który lama może mieć jak wysoki tron, ile poduszek, ile centymetrów każda poduszka. Wszystko było bardzo określone. A on się z tego wyłamywał. Zachowywał się zupełnie niekonwencjonalnie. Pod tym względem Chińczycy zrobili dobre porządki, bo pojawiła się wolność, przestały obowiązywać bardzo sztywne, skostniałe zasady.
Zaczęło się to od tego, że ponieważ Jongdzin Rinpocze nie miał znanego imienia, miał tylko tajemnych uczniów, nie miał wielkiego klasztoru, nie był zarejestrowany jako lama, który ma prawo do klasztoru, tronu, a podawał się za nauczyciela buddyjskiego, urzędnicy schwytali go i osadzili w więzieniu. To wtedy powiedział, że jeżeli ktoś z zarejestrowanych lamów będzie w stanie zrobić to samo, co on, wtedy on się podporządkuje i złagodzi swoje obyczaje. Pojedynek polegał na tym, że Jongdzin Rinpocze wymieszał wodę z mlekiem i trzeba było swoim "dordże"(penisem) wyciągnąć mleko z wody i zostawić tylko czystą wodę. Jeśli komuś się to uda, wówczas on miał się podporządkować regułom. Usiadł, wyjął swoje "dordże", wyssał nim mleko i została tylko czysta woda. Oczywiście wygrał.
To dotyczyło wcześniejszej inkarnacji. Od tej pory ningma była bardzo szanowana w Tybecie. Dalajlama uznał różnych ngakpów z ningma za równoprawnych, też mogących nazywać się lamami czy praktykującymi buddyzm, pozwolił im używać tytułu nauczyciela buddyjskiego.
Karmapa, też chodzi o którąś wcześniejszą inkarnację Karmapy, zaprosił Jongdzina Rinpocze do Tsurphu, żeby – ponieważ uznawał jego moc, jego właściwości – pobłogosławił posążki dwudziestu jeden Tar. Wcześniej te posążki były ustawione w ołtarzu, odpowiednio porozmieszczane, ale na czas ożywiania zostały wyjęte i złożone na stoliku. Kiedy po ceremonii, którą przeprowadził Jongdzin Rinpocze, miały z powrotem wrócić do ołtarza, okazało się, że urosły o parę centymetrów każdy, tak że się już nie mieściły w ołtarzu. Stolarze musieli zrobić nowy ołtarz dla tych nowych posążków. Ngakpowie tak się właśnie zachowują...
Jongdzin Rinpocze znany był z tego, że lubił oddawać się grom, które były popularne wśród Chińczyków. Jest taka gra w kości, w kostki do gry. Czasami przegrywał i wtedy,  gdy się zdenerwował, brał wszystkie kości i je wyrzucał. Przy okazji filiżanka, w której miał herbatę na stoliku, też spadała, ale herbata zostawała. Czasami tak się zabawiał, że kiedy nie chciało mu się wychodzić na zewnątrz do toalety, otwierał okno i zaczynał siusiać. Strumień zawisał nad ziemią, po czym wciągał go z powrotem. I tak kilka razy.
Maczig Labdron też była ngakpą. Nie miała nic poza damaru, dzwonkiem i kanglingiem. Miała tylko dwie ręce, w związku z tym kiedy grała, w jednej miała damaru, w drugiej dzwonek, a kangling wkładała sobie w pochwę i grała, wydawała dźwięk. My tymczasem nawet ustami nie potrafimy zagrać. W tej chwili jest inkarnacja Maczig Labdron, która też to robi, mieszka w klasztorze mniszek w Jalmo, w Indiach. I nie tylko ona potrafi tak robić, ale wszystkie jej uczennice, mniszki również. Ani Tsełang, która już nie żyje, która była w Kagju Ling we Francji, też to demonstrowała. Mówiła, że to zupełnie proste. Tak wiec lama zna to z autopsji. Te wszystkie mniszki, które żyją wokół obecnej inkarnacji Maczig, bardzo dobrze wykonują praktykę Czie. Mają świetne głosy, świetnie im wszystko wychodzi. To są ngakmy. Ngakma to rodzaj żeński od ngakpa.
W Bhutanie jest wiele osób, które robią tego rodzaju rzeczy. Część tych mniszek przeniosła się do Bhutanu i tam powstała grupa sześćdziesięciu paru mniszek, które bardzo mocno praktykują. Khenpo Tsultrim Giamtso Rinpocze wszystkie ofiary, które zbierze podczas podróży po Zachodzie, przeznacza właśnie dla tych mniszek, utrzymuje je, żeby miały z czego żyć, poświęcając się dharmie.
Żeby zostać ngakpą, trzeba dużo praktykować, np. robić praktykę Dordże Phurby. Może taki później mówić CZILI CZILAJA i jeżeli będzie wbijać phurbę w kamienie, to w porządku. Jeżeli będzie się miało taką wypraktykowaną moc, wtedy można dowolnie zniekształcać tę mantrę i wbijać phurbę gdzie popadnie. Żeby jednak cokolwiek osiągnąć, to trzeba się napracować, trzeba coś z siebie dać. A pracować nad Dordże Phurbą można na różne sposoby. Np. jest tutaj bardzo jasno opisana wizualizacja, jaką można mieć, kiedy uprawia się seks. W tekście jest fragment, który mówi, co jest w tajemnej przestrzeni partnerki, co jest w tajemnym miejscu partnera i jeżeli ma się taką wizualizację, wtedy można nawet zwykłe, codzienne czy conocne aktywności wykorzystywać na ścieżce.
Jeśli nauczycie się takiej praktyki i będziecie ją robić, to jest jedno niebezpieczeństwo, że zostaniecie ngakpami. W tekstach, w komentarzach do Dordże Phurby jest opisane, że kiedy wykonuje się tę praktykę, przychodzą urzeczywistnienia. Jeżeli naprawdę mocno wejdziemy w tę praktykę, możemy zostać ngakpami czy ngakmami, ale nie tylko chodzi wyłącznie o praktykę Dordże Phurby, lecz o dowolną praktykę wadżrajany.

opracował: Paweł Włodarczyk

piątek, 3 kwietnia 2020

Cztery grady, które niszczą medytację


Powinniśmy pielęgnować naszą radość i wdzięczność dla naszej medytacji. Powinniśmy docenić tę niezwykłą okazję, dzięki której możemy teraz  usiąść na  swojej poduszce medytacyjnej i zaangażować się w praktykę! Jest to naprawdę piękna, wyjątkowa chwila. W tych czasach wszyscy mamy do czynienia z groźnymi i potężnymi światowymi wpływami. Wielu z nas jest zaangażowanych we wszelkiego rodzaju aktywności zawodowe itp. Często nie mamy wystarczająco dużo czasu i przestrzeni, aby zrobić wszystkie praktyki, które chcemy. Możemy zauważyć, że nasze dobre nawyki wymykają się i możemy się poczuć zniechęceni. Niemniej jednak powinniśmy po prostu wrócić i usiąść do praktyki z dobrymi myślami, odświeżając naszą motywację. Radosne wysiłki, odwaga i zaangażowanie pomogą nam. Bardzo ważne jest mieć zadowolony umysł. Jeśli nie mamy takiego podejścia, zawsze według nas coś będzie nie tak, nawet jeżeli wszystko będzie idealne. Zadowolony umysł to ważna rzecz w medytacji. Brak takiego umysłu jest jak grad, który niszczy plony medytacji.
W linii Szangpa Kagju mówi się o czterech gradach niszczących naszą medytację:
  • Pierwszy to przemieszczanie się. Od gongu do gongu, w trakcie sesji, nie powinniśmy nigdzie chodzić. Do toalety trzeba iść przed sesją. Jeść i pić też trzeba między sesjami. Jeżeli podczas sesji będziemy chodzić do WC, jeść czy pić albo chodzić odwiedzać innych medytujących, będzie to jak grad, który niszczy owoce medytacji.  Jeśli chcemy mieć dobrą sesję medytacyjną, nie chodźmy(w tym czasie) nigdzie, bo to zrujnuje całą sesję.
  • Drugi grad to przeprowadzki i zmiany – tak faktyczne, jak w myśli. Chodzi tu o zmianę miejsca, ale też o zmianę lamy, praktyki, myślenie, że jeśli zmienimy te rzeczy, to pójdzie nam lepiej.
  • Trzeci grad to gadulstwo, szczególnie przerywanie powtarzania mantr, czy recytacji tekstu praktyki zwykłą mową. Zawsze są tematy do rozmów – o tym, co robiliśmy przedtem, co będziemy robili później, możemy obgadywać innych itp.
  • Czwarty grad to zapominanie o nietrwałości(?). Wszystkie złożone zjawiska są nietrwałe. To, co jest zbudowane, musi się rozpaść. Jeśli pamiętamy o tym raz na miesiąc, to już całkiem dobrze. Trzeba medytować na nietrwałość, jednak w sposób inteligentny. Nie myśleć, oj, wszyscy umrą, ja też umrę, trudno, takie jest życie. Nawet gdybyśmy tak myśleli dzień i noc, to nam w niczym nie pomoże.
Na podstawie ustnych nauk udzielonych przez Lamę Tenpa, uważanego za emanację Sześcioramiennego Mahakali.
Opracował: Paweł Włodarczyk

poniedziałek, 23 marca 2020

Praktyka Riło Sang Cie - niezbędnik jogina, cz.II


 Dodrupcien Dzigme Tenpe Njima

Pożytki płynące z praktyki ofiarowania riło sangcie




Dzięki złożeniu ofiar Drogocennym Gościom, zaroszonym z szacunku, wszystkie czujące istoty, łącznie z nami, kompletują dwa nagromadzenia [zasługi i mądrości], oczyszczają dwa rodzaje przeszkód [związanych z emocjami i niewiedzą] oraz w tym życiu osiągają dwa rodzaje siddhi [zwykłe i ostateczne].

Dzięki złożeniu ofiar Strażnikom, gościom zaproszonych ze względu na swoje właściwości, ich umysły zostają przepełnione smakiem szczęśliwości i pustości i pomagają nam oni uspokoić wszelkie choroby, negatywne wpływy, przeciwności i przeszkody, sprowadzając wszelkiego rodzaju szlachetne i pozytywne okoliczności i pomyślne warunki, bezwysiłkowo i spontanicznie, tak jak tego pragniemy, spełniając wszelkie działania, które podejmiemy.

Dzięki złożeniu ofiar sześciu klasom istot, gościom zaproszonym ze współczucia, zostają one uwolnione ze swojej karmicznej wizji, cierpień i zwyczajowych tendencji związanych ze sferami, w których przebywają. Tymczasowo posiądą wszystkie bogactwa i radości Bogów Kontrolujących Emanacje Innych, w końcu zaś zostaną buddami, przebudzając się spontanicznie w sferze wielkiej, naturalnie pojawiającej się ostatecznej Akaniszthy.

Dzięki złożeniu ofiar przeszkadzającym siłom, czyli gościom, u których mamy karmiczny dług, spłacone zostają wszystkie długi, które nagromadziliśmy my i wszystkie inne istoty przez wszystkie niemające początku żywoty, łącznie z bieżącym życiem w naszym obecnym ciele. Zawierają się w tym długi, które skracają życie, ponieważ zabijaliśmy, długi dręczące nas chorobami, ponieważ atakowaliśmy innych i biliśmy ich, długi, z powodu których jesteśmy biedni, bo kradliśmy, długi w stosunku do przełożonych i podwładnych oraz te spowodowane przypadkowym spowodowaniem śmierci ludzi i koni [lub innych zwierząt]. Nasze długi zostają spłacone, zostajemy uwolnieni od karmicznych zobowiązań i śmiertelnej zemsty karmicznych wierzycieli. Oni zaś zostają uwolnieni od swojej karmicznej wizji i całego cierpienia, w szczególności zaś – od złych intencji i tendencji do krzywdzenia innych; zyskują miłującą dobroć, współczucie i cenną bodhicittę.

 Przekład na język angielski: Adam Pearcey, Rigpa Translations, 2006
Cały komentarz : http://www.lotsawahouse.org/tibetan-masters/dodrupchen-III/guide-sang-practice

sobota, 21 marca 2020

Parnasiawari "bogini odziana w liście"

Tobie, Bogini Parnasiawari, kłaniam się i wychwalam Cię!
Ja i wszystkie istoty, które potrzebują ochrony
i uspokojenia wszystkich czterysta jeden rodzajów chorób
Jak również wszystkich epidemii i chorób zakaźnych.
W czasie epidemii w tej zdegenerowanej epoce,
Proszę! chroń nas wszystkich!
(z sadhany Parnasiawari z cyklu Nam Cie)


Gdy w jednej ze wsi pojawiła się nieuleczalna choroba, Budda modlił się, aby dzięki błogosławieństwu Parnasiawari ludzie zostali uzdrowieni. Od czasu gdy z jej pomocą zatrzymano zarazę w Nalandzie stała się bardzo ważnym jidamem, przywoływanym głównie podczas dużych epidemii i ekspansji nowych chorób. Wielu buddyjskich nauczycieli zalecało jej praktykę dla zatrzymania epidemii SARS. W licznych klasztorach powtarza się jej mantrę jako pierwszą w ciągu dnia - co odsuwa zagrożenia dla zdrowia.

Znaczenie imienia Parnasiawari

Ritry Loma Cien skt. Parnasiavari "Pustelniczka ubrana w liście", znana jako Sarwamariri-prasiamani "Uzdrowicielka wszystkich chorób i epidemii", czy Sarwasiawaranam Bhagawati "Pani/Bogini, Uzdrowicielka Siawari". Sanskryckie imię Parnasiawari, nawiązuje do pustelni górskie, miejsca które jest w stanie pokonać zasłony niewiedzy i zapobiec chorobom, które z niej wynikają. Parna znaczy: "zielony", "liście", "pióro". Słowo „siawari” w jej sanskryckim imieniu odnosi się do starożytnego plemienia Siawara, które znane jest z noszenia spódnic wykonanych z trawy i pawich piór oraz polowania za pomocą łuku i strzał. Dzięki bliskiej naturze tradycji Siawarów i ich znajomości leśnych siedlisk przypisywano im wiedzę o leczniczych i cudownych właściwościach ziół i roślin.

Historycznie Parnasiawari jest pamiętana jako indyjska jogini, która całe życie spędziła medytując samotnie w lasach starożytnych Indii. Nosiła jedynie liście i żywiła się tym co znalazła w lesie, koncentrowała się na badaniu żywiołów i ostatecznie urzeczywistniła najwyższą mądrość. Jednak w niektórych historiach przedstawiana jest jako demonica skt. pisaczi.

Właściwości Parnasiawari

Podobnie jak inne aspekty Tary, Parnasiawari jest uważana jako manifestacja mądrości i współczucia wszystkich Buddhów. Parnaszawari należy do rodziny Działania skt. Karma kula związanej z Buddhą Amoghasiddhi. Jest bardzo ważnym aspektem Tary, na który medytuje się przy praktykach duchowego uzdrawiania. Jej główną aktywnością jest ochrona przed zaraźliwymi chorobami, zapobiega epidemiom itp. Ponadto udziela ona szczególnego błogosławieństwa w przypadku nieznanych lub nieuleczalnych chorób. Kiedy zarazy przenoszą się z kraju do kraju i powstaje wiele cierpienia oraz lęków z tym związanych, wówczas powtarzanie mantry Parnasiawari sprawia, że praktykujący jest jakby otoczony ochronnym namiotem wadżr. Dzięki temu błogosławieństwu zmniejsza się ryzyko zachorowania, a nawet jeśli ktoś zachoruje, choroba przebiega łagodniej.

Ikonografia

Podczas gdy Parnasiavari pojawia się w wielu formach np. czarna, gniewna z dwiema rękami; niebieska, gniewna z czterema rękami; zielona, łagodna z dwoma rękami; czerwona, gniewna z dwoma rękami. Jej główna postać jest złotożółta z sześcioma rękami i trzema twarzami .

żółta Parnasiawari

Parnasiawari jest piękna i zgrabna, pełna młodzieńczej witalności, co jest oznaką dobrego zdrowia w Indiach. Jej silna, krępa postać wskazuje również na jej zdolność do deptania demonów wywołujących choroby. Złotożółta forma ma trzy twarze (żółta, biała i czerwona). Jej główna twarz jest żółta, wyraża (jednocześnie) spokój i gniew, ma troje oczu. Jej lewa twarz jest czerwona, ma troje oczu i wyraża pragnienie. Prawa twarz jest biała, ma troje oczu, i wyraża spokój, łagodność. Nosi włosy związane wężem. Nad każdą z trzech warzy znajduje się tiara z pięciu klejnotów. Czasem jest przedstawiana z długim naszyjnikiem z węża oraz tiarą z liści. Jej górna część ciała jest ozdobiona zielonym jedwabnym szalikiem, a jej dolna część jest okryta spódnicą z liści przewiązaną żółtą jedwabną wstążką. Ta forma ma sześć rąk. W trzech prawych rękach trzyma przy sercu wadżrę, strzałę w geście uderzania, i mały topór, a w lewych: pętle, łuk i świeżo zerwaną gałązkę z owocami, kwiatami i liśćmi. Uważa się, że tą pętlą przyciąga demony chorób, jej topór odcina ich szkodliwe wpływy, a jej łuk i strzały przebijają ich serce, aby pozbawić ich siły życiowej i unieszkodliwić. Wadżra w dłoni symbolizuje jej niezniszczalną moc i jej zrozumienie iluzorycznej natury zjawisk. Prawdziwy uzdrowiciel, zgodnie z dharmą, powinien być w stanie rozpoznać iluzoryczną naturę chorób i je pokonać. Ubrania i trzymane w dłoniach symbole wyrażają jej związek z naturą, skąd pochodzi jej uzdrawiająca moc. Jej spódnica jest zwykle wykonana z liści, czasami ozdobiona kwiatami lub piórami pawia. Paw symbolizuje przemianę negatywnych emocji w mądrość. Siedzi na kwiecie lotosu i dysku księżyca. W tradycji indyjskiej Parnasiawari jest przedstawiana w swobodnej pozycji skt. lalitasana, z jedną nogą wysuniętą do przodu. Na tybetańskich obrazach często pojawia się w zupełnie innej pozycji - jej prawa noga jest zgięta do ciała, więc pięta dotyka tzw. sekretne miejsce, a kolano opiera się o podłogę. Lewa noga jest zgięta w kolanie, ze stopą na podłodze.
Celem tej pozycji jogi jest skierowanie energii życiowej do obszar miednicy, a stamtąd przez kanał centralny skt. awdhuti. Zgodnie z tradycją jogi tybetańskiej budzi to uzdrawiające moce w ciele i prowadzi do wyższego stanu świadomości. Ubrania i atrybuty bogini wyrażają jej związek z naturą, skąd pochodzi jej uzdrawiająca moc. Zna wszystkie sekrety przyrody, tj. leczniczych roślin, minerałów, energii żywiołów itp., po które sięga, aby uspokoić i ujarzmić wszystkie choroby, przyczyny chorób, zniszczyć szkodliwe duchy oraz wzbogacić życie i zdrowie.
Obecność Parnasiawari w buddyzmie jest wszechobecna i jest wymieniana zarówno w sutrach, jak i tantrach. Związane z nią medytacje i rytuały można znaleźć we wszystkich czterech klasach tantry.

opracowanie: Paweł Włodarczyk

piątek, 20 marca 2020

Lama Tenpa - Jak chronić swoją siłę życiową tyb. La

 Hajagriwa, Wadżrapani i Garuda. Ich pełna mocy aktywność pokonuje rozmaite przeszkody zarówno w życiu codziennym, jak i w praktyce Dharmy. W szczególności poskramiają oni wszelkie demoniczne siły oraz szkodliwe wpływy wężowych bóstw, zwanych Nagami. Dlatego  mantrę Trzech Gniewnych stosuje się w przypadku np. chorób spowodowanych negatywnym wpływem Nagów, jak na przykład większości chorób skóry czy niedowładu kończyn.

Tym co skraca życie, jest brak zasługi, z jednej strony. Inną przyczyną ogólną jest słaba siła życiowa w ogóle, słabe ciało, a jeszcze inną są niespodziewane okoliczności, które nagle mogą się pojawić i znienacka uderzyć. W momencie kiedy jeden z tych aspektów albo wszystkie wyczerpią się, wtedy kończy się życie. A to życie kończy się, wówczas umysł nie ma podpory, musi oddzielić się od ciała. Podczas inicjacji lama porównywał nasze życie do świeczki i obrazowo mówił, że te poszczególne elementy są jak wosk, jak knot i jak płomień. Te trzy elementy są ze sobą ściśle powiązane, sam wosk nie wystarczy, żeby świeca płonęła, muszą być wszystkie trzy składniki. Skoro jednak są one z sobą powiązane, to wzmacniając jeden, możemy wzmacniać pozostałe.
Jest też coś takiego, że nasza witalność, po tyb. la, rodzaj siły witalnej, wędruje po ciele, czasami z niego sama uchodzi, może też zostać porwana przez jakieś istoty. Ważne jest żeby do tego nie dopuścić, żeby mieć na tyle mocną zasługę i te pozostałe elementy, żeby nasza witalność, nasza la, nas nie opuszczała.
W buddyjskiej astrologii wiele mówi się o tej wędrującej la. Ci którzy studiowali astrologię, wiedzą, o co chodzi. W buddyjskiej astrologii wylicza się, jak w danym roku wygląda nasze la, czy mogą być z nim kłopoty, czy jest mocne czy nie jest. Można też samemu wpływać na to, gromadząc zasługę. Im więcej bowiem mamy zasługi, tym la mocniejsze i astrologiczne wyliczenia nie są ważne, ponieważ zrobiliśmy coś co przekracza wszystkie układy planet. Niektórzy ludzie czują się czasami bez siły życiowej, bez witalności, witalność okresowo opuszcza ich ponieważ mają za mało zasługi, za mało robią dla innych.
Witalność, la, to coś co można odczuć. W pewnych miejscach czujemy się nie najlepiej, to znaczy, że miejsce to ma zły wpływ na naszą witalność. Albo przebywając z pewnymi osobami, możemy poczuć, że coś jest nie tak. W momencie śmierci kiedy umieramy, nasze la pozostaje w miejscu, w którym umarliśmy; nie opuszcza ciała od razu. Może być w pewnym sensie niezależne od świadomości, która opuszcza ciało zaraz po śmierci. Wtedy la pojawia się w snach osób będących w domu, w którym dana osoba zmarła. Tego rodzaju rzeczy się zdarzają, kiedy czyjaś witalność nie jest ustabilizowana - ona się oddziela od świadomości i robi swoje rzeczy. Jeżeli odpowiednio postępujemy z ciałem zmarłego, nie robimy niczego, co mogłoby świadomości i witalności zaburzyć, wówczas cały proces przebiega normalnie, pomyślnie. Na Zachodzie jest taki miły zwyczaj, by stawiać zmarłym ładne pomniki, kłaść im kwiaty na grobach. Mówiąc obrazowo, świadomość wtedy widzi, że o niej ciepło myślimy, że się troszczymy i stan przejściowy, bardo, przebiega normalnie. Natomiast jeśli świadomość nie będzie zadowolona, wtedy witalność może się oddzielić i straszyć przez jakiś czas. Dana istota jest już w innym życiu, ponieważ jej świadomość się odrodziła, połączyła się z białą i czerwoną bodhiczittą i tak dalej. Jest już w innym ciele, w innej formie. Jednak pewne pozostałości energetyczne tej istoty w postaci witalności, la, jeszcze są, krążą po świecie - jeżeli cały proces śmierci i tego co się działo po śmierci nie był prawidłowy, albo jeśli za życia wystąpiły pewne przyczyny, które do tego doprowadziły.
Pytanie: Czy przynosi to jakieś skutki karmiczne osobie, która się odrodziła?
Odp. Nie. Osoba, która się odrodziła ma swoją odrębna karmę, natomiast ta “witalność”, która pozostała jest zawłaszczana przez różne istoty, przez różne duchy i wzmacnia je. One mają więcej siły, żeby robić swoje rzeczy. Karmę gromadzą już te istoty, które sobie przywłaszczyły tę witalność.  Tybetańczycy mówią, że w miejscu, gdzie są szczątki jakichś zmarłych, gdzie wiele osób zmarło, pojawia się istota , która utożsamia się z tym miejscem, jest panem, właścicielem cmentarza. Jeśli zginęło 100 osób, to jest tam jedna taka istota, jeśli 200 to dwie takie istoty się podłączają pod witalność, która tam została. Jogini i joginki udają się często w takie miejsca ponieważ to wzmacnia ich praktykę i robią tam praktykę cie. To wzmacnia ich praktykę, bo są w stanie urzeczywistnić prawdziwą naturę rzeczy, są w stanie zobaczyć, że wszystkie demony tak naprawdę nie pochodzą z zewnątrz, tylko są przejawami ich własnego umysłu. Milarepa wyjaśnia  to w wielu pieśniach.
Wszystkie rzeczy, które się wydarzają, wszystkie zjawiska, można tłumaczyć dwojako: jako coś zewnętrznego względem nas lub jako coś co jest tylko przejawem naszego umysłu. Jest jednocześnie i tak, i tak. Jeżeli za bardzo uważamy, że wszystko jest zewnętrzne, przywiązujemy się do tego co wydaje się oddzielone od nas, to możemy od tego wszystkiego po prostu zwariować – od tych demonów, duchów. Nie ma jednego rodzaju demonów, duchów, jest ich nieskończona ilość. Niektóre głównie szkodzą ciału, inne szkodzą umysłowi. Te, które szkodzą ciału, wywołują rozmaite choroby.
Wracając do głównego tematu, można nam skraść witalność, siłę życiową. Dzieje się tak wtedy, gdy jesteśmy osłabieni, nasza świadomość nie jest mocna, jesteśmy bardzo rozproszeni, nieuważni, mamy niewiele zasługi tylko wtedy może się to zdarzyć. Zdarza się to np. w nocy kiedy śpimy jak zwierzę, bez świadomości, o ile mamy mało zasługi, nie praktykujemy, nic nie robimy. Trzeba mieć świadomość, być czujnym, uważnym. Możemy się modlić do swojego nauczyciela, do Buddy, do Guru Rinpocze,  powtarzać jakąś mantrę, robić praktykę jidama – to wszystko nas chroni. Najsilniejsze aspekty, które chronią w trudnych sytuacjach, to Hajagriwa (tyb. Tamdrin), Wadżrapani (tyb. Cziana Dordże) i Garuda. Te trzy aspekty są bardzo potężne i władają trzema sferami. Sferą przestrzeni, nad ziemną włada Garuda, tym wszystkim co jest na ziemi – ludzie i inne istoty, które poruszają się po ziemi – od tego jest aspekt Hajagriwy, natomiast od wszystkich istot, które znajdują się pod ziemią, tutaj wlicza się nagów, jest Wadżrapani.
turkus
Jeżeli nie jesteśmy w stanie rozpoznać skąd pochodzą przeszkody, kto nam chce wykraść naszą witalność, wtedy wystarczy zrobić prostszą medytację, pomodlić się do swojego nauczyciela. Można wyobrazić sobie swoją witalność w  postaci turkusa, który jest wewnątrz  nas, to też ją przytrzyma, ustabilizuje. Tybetańczycy często noszą na sobie turkusy po to, żeby przytrzymywać przy sobie siłę życiową, nie chce im się tego wyobrażać i noszą na sobie kamienie. Jest wiele sposobów sprowadzenia witalności z powrotem. 



opracowanie: Paweł Włodarczyk

poniedziałek, 16 marca 2020

Maitripa "O praktyce Białego Mahakali"

Biały Mahakala tyb. Gynkar dosł. Biały Opiekun
Pewnego razu podczas medytacji na cmentarzu mahasiddha Rahula Gupta podarował złoto swojemu guru, Maitripie, i powiedział: „Ponieważ Tybetańczycy są biedni, proszę daj mi nauki pozwalające szybko uzyskać bogactwo. Maitripa odpowiedział:
„Są takie nauki; nazywają się "Klejnot Spełniający Życzenia", "Ten, Który Mieszka w Lesie" lub "Mahakala z Akacjowego Lasu", "Mahakala Ozdobiony Klejnotami, nazywany też "Wielki Współczujący Mahakala". Bóstwo to, chroni przed lękami tego życia i śmierci. On podporządkowuje bogów, demony i ludzi. Obdarza bogactwem, jedzeniem i przyjaciółmi. On niszczy wszystkie demony*, przeszkody i wrogów**. Takie są właściwości tego bóstwa.
Dzięki praktyce sadhany tego bóstwa, zwykłe i najwyższe siddhi*** mogą być uzyskane w bardzo krótkim czasie, jednego miesiąca lub roku. Kiedy ktoś praktykuje, by uzyskać najwyższe siddhi, jednocześnie zdobędzie zwykłe siddhi. Kiedy ktoś praktykuje, by uzyskać zwykłe siddhi, jednocześnie uzyska najwyższe siddhi. Praktykę tego bóstwa tobie przekażę”.

Mahasiddha Rahula Gupta udał się do Tybetu i przekazał te nauki swojemu uczniowi, tybetańskiemu Lamie Khjungpo Naldziorowi, wielkiemu mistrzowi Kagju, który mieszkał w dolinie Szang niedaleko Szigatse.


*takich jak: złość, pycha, zawiść, chciwość itd.
**sekretni wrogowie to lgnięcie do "ja", dualistyczne postrzeganie rzeczywistości, wewnętrzni wrogowie to negatywne emocje tworzące nierealistyczne oczekiwania, tworzące dystans, blokujące lub niszczące relacje z innymi itd. zewnętrzni wrogowie to czyny popełnianie pod wpływem poprzednich kategorii wrogów, które przejawiają się jako choroby, niesprzyjające warunki, kłótnie, spory itd. Takie jest znaczenie "niszczenia wrogów" jakie można znaleźć w wielu tantrach.
***Są dwa rodzaje siddhi:
Zwykłe siddhi skt. sadharanasiddhi; tyb. thun-mong-gi dngos-grub, na przykład: umiejętności transformacji żywiołów np. wodę w ogień, multilokacja, przenikanie przez obiekty materialne, chodzenie po wodzie, nieskrępowane przemieszczanie się w głębi ziemi i w powietrzu, odporność na ogień, rozumienie języków innych istot, znajomość przeszłych żywotów, długie i zdrowe życie, moc uzdrawiania itd.
Najwyższe siddhi skt. uttamasiddhi; tyb. mczog-gi dngos-grub, to Przebudzenie, urzeczywistnienie doskonałego stanu Buddhy.

Opracowanie: Paweł Włodarczyk
źródło:
Joanna Grela Mahakala

wtorek, 31 grudnia 2019

III Tenga Rinpocze "Integrowanie praktyki Dharmy z codziennym życiem"



Halifax, 6 grudnia 1991


Praktykujemy sekretną mantrę. Są dwa sposoby wykonywania powtarzania(mantr): podczas regularnej, codziennej praktyki bądź w odosobnieniu. Niektórzy mają tę drugą sposobność, potrafiąc zebrać wszystkie konieczne po temu warunki. Większość nie ma jednak takich możliwości z uwagi na pracę, rodzinę, takie czy inne zobowiązania. Trudno im więc wygospodarować czas na medytację w odosobnieniu. Będąc w takiej sytuacji, możemy znaleźć możliwość praktyki w łączeniu jej z pracą. Jak łączyć praktykę Dharmy z codziennymi aktywnościami? Cokolwiek robicie ciałem, mową i umysłem, w istocie rzeczy najważniejsze jest wasze nastawienie. O ile obudziliście wcześniej postawę bodhicitty, każda czynność ciała, mowy i umysłu stanie się aktywnością Dharmy. Nawet jeśli zajęcie wydaje się światowe, postawa bodhicitty uczyni zeń praktykę Dharmy. Jeżeli jednak kierujecie się pobudkami negatywnymi, życząc innym źle albo poddając się pysze czy zazdrości, nawet prawe działania ciała, mowy i umysłu nie przyniosą wielkiego pożytku. Rzeczą najistotniejszą jest więc wasza postawa. W jaki sposób łączyć swoje poczynania z bodhicittą? Budząc się rano, powinniście natychmiast pomyśleć: „oby każda rzecz, jaką robię, przynosiła pożytek wszystkim istotom”. Modląc się z taką intencją, budzicie bodhicittę. Jeśli to uczynicie, będzie ona ciągle towarzyszyła waszym działaniom. Jedząc posiłek, nie musimy recytować modlitw. Wystarczy pomyśleć, że nasza strawa jest ofiarą – tsok, ganaczakrą – dla Guru i Trzech Klejnotów. Dzięki takiej intencji to, co jemy, staje się darem oraz metodą gromadzenia dobrych wrażeń. Pracując lub udając się gdzieś, pieszo czy środkiem lokomocji, możemy praktykować medytację siamatha albo spocząć w stanie nierozproszenia. Zmieni się to wtedy w praktykę medytacji w podróży, w drodze. Od czasu do czasu możecie przypomnieć sobie o swoim Jidamie, obudzić jego świadomość. Nie ma znaczenia, jakie to „bóstwo”. Myślicie po prostu, że wasze ciało naprawdę jest Jidamem, budząc w ten sposób dumę bóstwa. To specjalna metoda, pozwalająca na otrzymanie błogosławieństwa jego ciała, mowy i umysłu. „Czasem wspomnisz swego Guru – powiedział Milarepa Gampopie – i jeśli pomyślisz wtedy, że siedzę na twojej głowie, i będziesz się do mnie modlił, zawsze będę ponad twoją głową”. Dotyczy to również nas wszystkich, niezależnie od tego, kto jest naszym Guru, kogo darzymy wiarą i zaufaniem. Ilekroć go wspomnimy i pomyślimy, że siedzi nad naszą głową – naprawdę tam będzie. Guru Rinpocze powiada: „Padmasambhawa zasiada nad głową każdego, kogokolwiek, kto akurat modli się doń z wiarą i przekonaniem”. Mówił to również Budda. W pracy miewamy czasem problemy z ludźmi. Zdarza się to wszystkim, niezależnie od tego, z kim pracujemy, choćby i buddystami. Rozumiejąc pożytki z praktykowania cierpliwości i znając skutki złości, na przykład odrodzenie w światach piekielnych, powinniśmy poświęcić się takiej praktyce, kiedy ktoś się na nas denerwuje. Nie należy angażować ciała w przepychanki ani mowy w kłótnie, tylko wykazać się cierpliwością. Powiedziano, że nie ma próby większej i praktyki trudniejszej niż cierpliwość. Jeśli uda się nam choćby raz, nie ma lepszej praktyki. Ćwicząc się w cierpliwości, oczyszczamy zaciemnienia i negatywności umysłu. Za sprawą osiągnięcia w niej z czasem stabilności wzrośnie nasza bodhicitta. Praktyka ta przynosi więc wiele korzyści. Wieczorem, po zakończeniu pracy i powrocie do domu, zdarza się nam oglądać różne rzeczy dla rozrywki. Jeśli rozumiemy coś z praktyki Dharmy, nie musi się to z nią kłócić. W przeciwnym razie pogrążymy się po prostu w rozproszeniu. Możemy przecież robić to w zgodzie z Dharmą. Powiedzmy, że patrzymy na różne postaci. Budda nauczał, że wszelkie przejawienia zjawisk są jak sen, jak iluzja. Zwykle tego nie dostrzegamy, ale możemy się o tym przekonać, na przykład oglądając program rozrywkowy. Zrozumieć, że wszystkie uwarunkowane zjawiska tego świata są – zgodnie z wyjaśnieniami Budda – jak sen, jak iluzja. Z doświadczenia wiemy, że dotyczy to każdego z tych obrazków, co może pomóc przezwyciężyć nasze lgnięcie do postrzegania względnych zjawisk jako istniejących realnie. Budda nauczał, że wszystkie rzeczy są podobne do iluzji, że uwarunkowane zjawiska nie istnieją realnie – i opatrywał to przykładami. Choćby magika biegłego w sztuce magii i umiejącego nadać małym przedmiotom, kamykowi czy drewienku kształt człowieka, dzikiego zwierzęcia bądź czegoś innego, przez co publika sądzi, iż rzeczywiście widzi ludzi albo jakieś stworzenia, jakby istniały one i funkcjonowały naprawdę. Nam również zdaje się tak na pierwszy rzut oka, jeśli jednak zbadamy ich ostateczną naturę, dostrzeżemy, że faktycznie nie istnieją w takiej postaci. Zobaczymy to także we wszystkich oglądanych filmach i programach telewizyjnych. Jeżeli będziemy myśleć, że niczym sen i iluzja są także nasz dobytek, dom, ubranie, kosztowności, najbliższa okolica – pomoże to naszej praktyce. Niektórzy nie lubią przecież oglądać telewizji. Wspaniale, o wiele lepsza jest bowiem praktyka guru jogi, siamathy czy jidama. Przed zaśnięciem należy podsumować dzień. Jeżeli udało się wam praktykować cierpliwość, stronić od negatywności, budzić postawę bodhicitty, powinniście się z tego cieszyć i dedykować zasługę pożytkowi wszystkich istot. Jeżeli jednak okaże się, że nie byliście cierpliwi i nie praktykowaliście w drodze siamathy, winniście czuć skruchę i żal, myśląc: „jutro tak nie postąpię” i postanawiając działać w zgodzie z Dharmą. Zasypiając, wyobrażajcie sobie, że w waszym sercu jest ośmiopłatkowy lotos, na którym zasiada mała postać czy to waszego Guru, czy Jidama. Promieniuje ona światłem, które wypełnia wasze ciało, pokój, całe mieszkanie. W tym stanie zaśnijcie. Jeśli się wam uda, będzie to z pożytkiem dla przyszłej praktyki świetlistości. 

niedziela, 15 grudnia 2019

Naropa " O praktyce Czteroramiennego Mahakali i Śri Dewi"

mahasiddha Naropa

Naropa przekazał Marpie m.in. nauki i praktyki Czteroramiennego Mahakali i Palden Lhamo, zwanej w sanskrycie Śri Dewi "Wspaniała Bogini".
Naropa powiedział Marpie:
„Te medytacje są niezwykle skuteczne, ale trudne do praktyki. Nie są przeznaczone dla wszystkich. Proszę, daj je tylko tym uczniom, którzy są wystarczająco zaawansowani, aby poprawnie je praktykować. Nie jest właściwe dawanie ich każdemu uczniowi. Jeśli kilku zaawansowanych uczniów praktykuje je, wtedy inspiracja i błogosławieństwa, które muszą być utrzymywane w tajemnicy, niewątpliwie obejmą i przyniosą korzyść wszystkim."

(na podstawie wykładu Namse Rinpocze)

niedziela, 8 grudnia 2019

medytacja Czarnego Mańdziuśri "niszczyciela chorób i przeszkód"

Medytacja Mańdziuśri szczególnie pomaga nam rozwijać naszą mądrość. Wszyscy buddowie mają te same właściwości. To nie jest tak, że Mańdziuśri ma więcej mądrości niż wszyscy inni buddowie i mniej współczucia niż Awalokiteśwara; wszyscy mają te same realizacje. Po prostu Mańdziuśri wyraża mądrość wszystkich buddów. Istnieją różne aspekty Mańdziuśri np. żółto-czerwony(pomarańczowy) Mańdziuśri, biały Mańdziuśri. Istnieje wiele różnych aspektów Mańdziuśri i wszystkie one rozwijają mądrość.

Czarny Mańdziuśri

Czarny Mańdziuśri jest "gniewnym" uzdrawiającym aspektem bodhisattwy Mańdziuśri, który pomaga nam uzdrowić nasze głębokie wewnętrzne negatywne stany umysłu i cierpienie psychiczne, które powstają z powodu choroby lub problemów; jest także silnym antidotum na szkody i zakłócenia spowodowane np. negatywnymi wpływami astrologicznymi. Wśród licznych korzyści jakie przynosi medytacja Czarnego Mańdziuśri warto wymienić:

Pomaga zarówno w psychicznych, jak i fizycznych chorobach, szczególnie cierpiącym na tak zwane nieuleczalne choroby, takie jak AIDS i rak.
Pomaga nam stawić czoła negatywnym emocjom, takim jak np. złość, depresja, strach , które powstają, gdy pojawiają się problemy z takimi chorobami lub problemy w życiu codziennym.
Pozwala oczyścić niekorzystne wpływy astrologiczne, które mają miejsce na przykład podczas ceremonii ślubnej lub pogrzebu lub np. ścinania drzew w astrologicznie niepomyślnych dniach.
Powtarzanie mantr Czarnego Mańdziuśriego chroni przed niepomyślnymi wpływami astrologicznymi, powodowanymi przez koniunkcje, tranzyty, opozycje itp. ,które mogą mieć wpływ na nasze życie w postaci chorób, wypadków, utraty mienia, problemy społeczne i zniechęcające doświadczenia życiowe.
Chroni także przed atakami tzw. „czarnej magii” i chroni nas przed prowokacjami ze strony duchów itp
Czarny Mańdziuśri chroni przed czterema marami, które utrudniają naszą duchową praktykę, oraz powstrzymują negatywne działania wszystkich szkodliwych istot i duchów gek, które utrudniają osiągnięcie długiego życia.
Uwalnia od wpływu przesądów i związanych z nimi projekcji, które tworzymy, na przykład, gdy idziemy samotnie w ciemności, kiedy czarny kot, albo przejdzie nam drogę itd.

Jak wykonać medytację Czarnego Mańdziuśri
Medytację Czarnego Mańdziuśri najlepiej robić codziennie przed wschodem słońca. Jest to czas sprzyjający praktyce aktywności uspokajającej. Powinniśmy siedzieć przodem w kierunku wschodnim. Zaleca się (czasowo) dietę wegetariańską, unikać mocnych napojów alkoholowych, czosnku, cebuli i sezamu, wszystko to wzmacnia tę praktykę. Jeśli jednak nie możemy zastosować się do tych wskazówek, przynajmniej powinniśmy utrzymywać regularną praktykę Czarnego Mańdziuśri.

Siedem tantrycznych ćwiczeń samouzdrawiania Czarnego Mańdziuśri
W ramach krótkiej codziennej medytacji Czarnego Mańdziuśri, oprócz głównej części, która składa się z przyjęcia schronienia, procesu stwarzania tyb. czierim, powtarzania mantr itd., możemy zastosować jedną z dodatkowych jogicznych praktyk związanych z samouzdrawianiem. Na początku tej części medytacji należy pamiętać, że im więcej rdzennych mantr Czarnego Mańdziuśri uda się powtórzyć, tym bardziej skuteczne będą ćwiczenia. Powinniśmy również pamiętać, że następujące siedem ćwiczeń należy praktykować z postawą bodhicitty, współczucia i mądrości. Istnieje tutaj siedem różnych mantr i związanych z nimi wizualizacji, oraz różne dodatkowe ćwiczenia.
1.Oczyszczanie przeszkód i szkodliwych wpływów związanych z nami, innymi  
   istotami i środowiskiem.
2.Ochrona przed chorobami
3 Uspokajanie niepokojących (nas samych lub innych ludzi) ludzi i duchów.
4. Powstrzymywanie wszelkich zakłóceń, szkodliwych wpływów.
5. Wytwarzanie uzdrawiającego nektaru
6. Uzdrawianie zapalenia stawów
7. Uzdrawianie koszmarów nocnych itp.


Opracowanie: Paweł Włodarczyk

sobota, 9 listopada 2019

O niszczeniu wrogów



Jedną z aktywności strażników dharmy jest pokonywanie wrogów na ścieżce dharmy i w życiu codziennym. Nauki o strażnikach dharmy mówią o trzech rodzajach wrogów:

•  Wrogowie sekretni to lgnięcie do „ja”, dualistyczne postrzeganie rzeczywistości.
• Wrogowie wewnętrzni, jako konsekwencja sekretnych, to emocje odpowiedzialne za nieadekwatne postrzeganie i blokujące relacje z innymi, tworzące dystans, nierealistyczne oczekiwania, obawy itp.
•  Wrogowie zewnętrzni, zależni od poprzednich, to czyny popełniane pod wpływem
poprzednich kategorii wrogów, a zwłaszcza karmiczne skutki takich działań, przejawiające się jako rzeczywiści wrogowie czy niesprzyjające sytuacje.

Taki podział znajdziemy w licznych komentarzach do tantr, mówiących o niszczeniu wrogów dharmy i adeptów. Zatem, to nie na niszczeniu czy też pokonywaniu zewnętrznych istot( np. duchów, czy zagrażających nam ludzi) polega praktyka strażnika, chociaż teksty są właśnie tak sformułowane. Istotą strażnika dharmy – są, bowiem miłość i współczucie. Strażnicy dharmy tacy jak Mahakala są Buddami i nie skrzywdzą żadnej istoty.
Nie mogą pomagać jednym, równocześnie szkodząc innym. Dlatego nie ma możliwości wykorzystania praktyki np. Mahakali, by zniszczyć kogoś, kto nam zagraża lub kogoś, kogo nie lubimy. Ale możemy w ten sposób zaszkodzić samym sobie. Ponadto wszystkie te przeszkody, (podobnie jak elementy samej praktyki strażnika), jogin winien postrzegać jako podobne do iluzji, podobne do snu i pozbawione samobytu, a przez to – jako nieistniejące w sensie absolutnym – możliwe do oczyszczenia. Z drugiej strony wielu ludziom sprawia przyjemność walka z jakimś wrogiem. Tutaj wadżrajana proponuje metody pozwalające tego typu skłonności wykorzystać do osiągnięcia duchowego pożytku. Dzięki tym metodom można niszczyć prawdziwych wrogów: własną pychę, egoizm, gniew czy np. zazdrość….

opracowanie: Paweł Włodarczyk

środa, 30 października 2019

Rang-bab – "kluczowa instrukcja"

Khjungpo Naldzior 
Zastosowanie ustnych instrukcji powinno być połączone z praktyką medytacji. Kiedy np. recytujemy tekst sadhany powinniśmy unikać rozpraszających myśli i skupiać się na znaczeniu słów. Kluczowe znaczenie odgrywa tutaj uważność połączona ze stanem głębokiej relaksacji tyb. rang-bab(s). Jest to podstawowa instrukcja w każdej z przekazywanych przez Khjungpo Naldziora metod. Żeby móc postępować na tej ścieżce, przede wszystkim musimy być rozluźnieni. Im więcej mamy w sobie napięć, tym trudniej jest praktykować medytację i osiągnąć urzeczywistnienie. 
Dlatego we wszystkich praktykach tradycji pochodzącej od dakiń(Nigumy i Sukhasiddhi), tj. Szangpa Kagju, podstawowa instrukcja brzmi: „rozluźnij się”. Niektórzy mówią np.: „kiedy robię sadhanę Mahakali, staję się nerwowy i napięty”. Wydaje się, jakby myśleli, że to sadhana Mahakali(lub inna medytacja)czyni ich nerwowymi i napiętymi. To nie do tego służy praktyka i to nie jest problem praktyki, to nie jest cel praktyki. To jest problem osoby, która nie robi praktyki w poprawny sposób. Zamiast robić praktykę w sposób zrelaksowany i uważny, za bardzo się napinają, silnie koncentrując się na wizualizacji itp., i tak wytwarzają ten problem. Tak więc powinniśmy się także uczyć, jak się relaksować jednocześnie będąc uważnym. Niektórzy nauczyciele mówią, że relaksacja nie jest praktyką; że jest to strata naszego cennego czasu. To prawda, o ile nie jesteśmy uważni. Nie ma nic dobrego w relaksowaniu się i byciu rozproszonym. Powinniśmy się uczyć, jak się relaksować ze świadomością, z uważnością, szczególnie, kiedy robimy jakikolwiek rodzaj medytacji. Nawet, jeśli są rozbudowane wizualizacje, powinniśmy się uczyć, jak je robić bez napinania się; inaczej nie będziemy mieli żadnego pożytku z praktyki.
HUNG

poniedziałek, 28 października 2019

Tenga Rinpocze "O praktyce Mahakali Bernagcien"





"Jeśli odbędziemy tygodniową praktykę Mahakali, w której będziemy poprawnie składać wszystkie tradycyjne dary i przez tydzień będziemy utrzymywać nieprzerwany strumień mantry. Nieprzerwany jak strumień rzeki. Jest obiecane, że dzięki takiej praktyce od tej chwili aż do czasu, kiedy osiągniemy Przebudzenie Mahakala nigdy nas nie opuści. Tak jak cień, który nigdy nie opuszcza ciała i wszystkie przeszkody na ścieżce zostaną usunięte."

sobota, 26 października 2019

XIV Karmapa, Thekciok Dordże "Życzenia podarowania światła"

(Podczas powtarzania życzeń trzymamy zapaloną lampkę)


om ah hung

W tej pełnej radości i doskonałej mandali Krainy Najwyższej Radości, wraz z innymi, którzy dzięki wcześniejszym dobrym życzeniom uzyskali związek z tą mandalą, wraz z wadżra siostrami i braćmi zgromadzonymi tutaj, przygotowaliśmy chmury wspaniałych darów.

Pomnaża to moc moich pełnych oddania życzeń. Gdy zbiorę nagromadzenie zasług i pierwotnej mądrości, to w przyszłości, gdy nadejdzie chwila śmierci, dzięki sile tych życzeń, kiedy umysł będzie zajęty zwodniczymi zjawiskami stanu bardo, obym rozpoznał przejrzyste światło przestrzeni mądrości tak jak syn spotykający matkę. Obym poszedł tą wolną od przerażenia i terroru ścieżką światła i stanął przed obliczem Zwycięskiego Amitabhy (Nieograniczone Światło) wspieranego przez krąg Bodhisattwów.

Obym osiągnął wyzwolenie ze straszliwych sfer samsary i znalazł się w ozdobionej lotosami Krainie Najwyższej Radości. Obym urodził się w sercu kwiatu lotosu i twarzą w twarz spotkał Buddę. Obym otrzymał doskonałą Dharmę i po przejściu stopni Bodhisattwy osiągnął stan Buddy.

Obym wszystkie istoty, tak niezliczone, jak nieograniczona jest przestrzeń, bezzwłocznie i z radością doprowadził dzięki temu do szczęśliwości, działając jako wielki przewodnik istot.

Dzięki podarowaniu tej lampki, która jest jaśniejącą pochodnią zrozumienia i pierwotnej mądrości, niech rozproszą się mroki obu zaciemnień - złej karmy i przeszkadzających emocji - i niech rozbłyśnie blask doskonale czystej ścieżki, prowadzącej do szczęśliwości stanu Buddy.
Po wypowiedzeniu tych życzeń postaw lampkę przed obiektem ofiar.

źródło: 
"Sadhana Krainy Dełacien - terma umysłu z ustnej Linii Przekazu Nam Cie"

wtorek, 14 maja 2019

To był błąd


XVI Karmapa podczas abhiszeki("inicjacji") Wadżrakilai


Khenpo Karthar Rinpocze:

"W 1979 r. W Rumteku, Sikkim, mój Wadżradhara Guru Karmapa powiedział mi, że popełnił wielki błąd, kiedy po raz pierwszy spotkał się z ludźmi Zachodu. Widział, że są bardzo inteligentni, większość z nich ma wykształcenie uniwersyteckie, dobrą pracę, ma niewiele trudności w życiu i wolność praktykowania medytacji. Dlatego na ich prośbę udzielił wiele wysokich inicjacji; nie mieli jednak żadnego zrozumienia ani szacunku dla samaja. Zobowiązania, które podjęli podczas wang(inicjacji) nic dla nich nie znaczyły, po prostu zbierali trofea. Odpowiedziałem, że nie uważałem tego za błąd, ponieważ jego motywacja zrodziła się ze współczucia. Jego odpowiedź brzmiała jednak: To był błąd. Dwa lata później przeszedł w paranirwanę."

źródło:
Khenpo Karthar Rinpocze
(komentarz do Górskiej Dharmy, tom 2)

wtorek, 16 kwietnia 2019

Jeśli...

Mahakala Dordże Bernagcien

"Jeśli odbędziemy tygodniową praktykę(Mahakali Bernagcien), w której będziemy poprawnie składać wszystkie tradycyjne "ofiary" i przez tydzień będziemy utrzymywać nieprzerwany strumień mantry. Nieprzerwany jak strumień rzeki. Jest obiecane, że dzięki takiej praktyce od tej chwili aż do czasu, kiedy osiągniemy pełne Przebudzenie Mahakala nigdy nas nie opuści. Tak jak cień, który nigdy nie opuszcza ciała i wszystkie przeszkody na ścieżce zostaną usunięte."

Tenga Rinpocze

wtorek, 12 marca 2019

Żółty Dzambala - pomnażacz wszystkiego, co pożyteczne...


Żółty Dzambala
O PRAKTYCE ŻÓŁTEGO DZAMBALI

Dzambala jest najbardziej znany z aktywności przynoszącej bogactwo i dobrobyt. Jest też niedulanym aspektem bogactwa i obfitości. Jego sanskryckie Imię Dzambala, prawdopodobnie pochodzi od Dżambhary (cytryna), którą trzyma w prawej ręce. Praktyka Dzambali pomaga się uwolnić od trudnych sytuacji materialnych i zdrowotnych, zwiększać długość życia, dobrobyt, i dawać finansową stabilność. Istnieje wiele aspektów Dzambali. Jednym z nich jest żółty Dzambala. Mówi się, że praktyka Żółtego Dzambali w krótkim czasie może przynieść nam materialne bogactwo i pomóc nam wyjść z ubóstwa, ale co ważniejsze, jego praktyka może również doprowadzić nas do duchowego bogactwa i osobistego rozwoju, aby stać się lepszym człowiekiem. Podobnie jak w przypadku wszystkich Buddów, jego praktyka może pomóc nam uzyskać najwyższe osiągnięcie - Przebudzenie.
Przy czym bogactwo jakim obdarza Żółty Dzambala to takie, które przyczynia się do wzrostu naszej duchowej praktyki. Ponieważ odnosi się ono do nagromadzenia dobrych wrażeń i rozwoju takich właściwości jak szczodrość, która jest prawdziwą przyczyną osiągania bogactwa. Praktyka Żółtego Dzambali pomaga nam rozwiać skąpstwo, chciwość, zazdrość, egoizm, które są przyczyną zewnętrznego(materialnego) i wewnętrznego(emocjonalnego, duchowego) ubóstwa. Kiedy rozwijamy szczodrość, wszystkie nasze trudności materialne, zdrowotne i emocjonalne topnieją, a obfitość będzie naturalnie spływać na nas. Znaczy to, że bogactwo jakie przynosi praktyka Żółtego Dzambali nie będzie utrudniało naszej praktyki dharmy lub spowoduje jej degenerację. Praktyka Żółtego Dzambali pomaga oczyścić nasze światowe pragnienia, a nie zwiększać je. Zatem, kiedy z właściwą motywacją zwracamy się do Dzambali, On pomoże nam wyzwolić potężną energię bogactwa na wielu poziomach - materialnym, emocjonalnym i duchowym.
Błogosławieństwa Żółtego Dzambali i znaczenie jego praktyki są szeroko znane w buddyjskim świecie. Uważa się, że umieszczenie jego wizerunku lub posągu w domu lub podarowanie obrazu lub posągu Dzambali jako prezentu jest niezwykle pomyślne.

KRÓTKI OPIS FORMY ŻÓŁTEGO DZAMBALI

Żółty kolor jego ciała symbolizuje aktywność pomnażającą, która polega na wzmacnianiu siły życiowej, a dzięki temu zwiększaniu długości życia; ponadto na pomnażaniu dobrych wrażeń, bogactwa, zalet, wglądów, pogłębianiu świadomości natury rzeczywistości, stymulowaniu rozwoju zdolności mentalnych – inteligencji i pamięci, powiększaniu sławy, a także ukazywaniu adeptowi bogactwa możliwości kryjącego się w każdej sytuacji.
Jego ciało jest niskie i grube, co pochodzi z czasów, kiedy powszechnie uważano, że otyłość jest synonimem bogactwa i luksusu.
Żółty Dzambala ma arogancki wyraz twarzy i siedzi w królewskiej pozycji: to jest ostrzeżenie, aby powiedzieć nam, jeśli nadal będziemy patrzeć i działać w arogancki sposób próbując zdobyć materialne bogactwa, w rzeczywistości uzyskamy zamiast tego ubóstwo. Królewska godność jego formy wskazuje, że Dzambala jest wolny od samsary - dzięki swojej praktyce i osiągnięciom zdobył także wszelką sławę i bogactwo wszechświata i przebywa w stanie, w którym nie doświadcza cierpienia. Może sobie pozwolić na swobodę - ma wszystko, czego potrzebuje! W ten sposób pokazuje nam, jak nasza praktyka może ostatecznie doprowadzić nas do Przebudzenia, gdzie w naturalny sposób cieszymy się wolnością od wszelkiego ubóstwa, a zarazem nieograniczonym bogactwem pozytywnych właściwości.
Dzambala, prawą stopą spoczywa na muszli, co oznacza, że ​​chociaż osiągnął wielkie bogactwo, jest ponad nim i nie będzie już pozwalał, by więzy samsary ponownie go ujarzmiły. Oznacza to, że wspomniany tutaj dobrobyt przeznaczony jest dla wyższych celów związanych z praktyką dharmy.
Żółty Dzambala nie służy do gromadzenia bogactwa w celu spełnienia samsarycznych pragnień. W istocie praktyka Żółtego Dzambali nie wiąże nas z samsarą, ale dostarcza niezbędnych warunków do owocnej praktyki Dharmy, aby całkowicie przekroczyć samsarę.
Żółty Dzambala trzyma w prawej ręce owoc(cytrynę), aby zaznaczyć, że jeśli będziemy postępować zgodnie z jego praktyką, możemy „uzyskać owoce” naszych wysiłków na rzecz osiągnięcia duchowych osiągnięć i Przebudzenia.
W lewej ręce trzyma mangustę, która w starożytnych Indiach stała się symbolem pomyślności i bogactwa. Mangusta pluje pięknymi drogocennymi klejnotami, które spełniają życzenia.

RDZENNA MANTRA ŻÓŁTEGO DZAMBALI

Podstawową mantrą dowolnego aspektu buddy jest tzw. rdzenna mantra skt. mula mantra. Każda sylaba mantry posiada znaczenie. Każda przynosi określony pożytek i błogosławieństwo. Ogólnie mówiąc mantry zawierają w sobie wszystkie właściwości i aktywności aspektów buddy. Mantry dowolnego aspektu buddy posiadają moc spełniania wszystkich dobrych zamierzeń i oczyszczania emocjonalnych splamień. Każda sylaba ma swoją moc, swoje znaczenie, dlatego powinno się mówić wyraźnie każdą sylabę mantry. W rdzennej tantrze Czakrasamwary jest powiedziane:

„Jeśli pragniesz najwyższych osiągnięć mantra i bóstwo [powinno być postrzegane] jako nierozłączne”.

Rdzenna mantra w bezpośredni sposób wyraża właściwości, zdolności i aktywności Żółtego Dzambali. Nie należy myśleć, że mantra przywołuje Dzambalę, albo przywołuje jego błogosławieństwo itp. Rdzenna mantra jest Dzambalą, jego wyrażeniem na poziomie dźwięku. Dlatego stanowi ona podstawową formę praktyki. Jeśli powtarzamy mantrę Żółtego Dzambali ze zrozumieniem, że mądrość Dzambali i sylaby mantry są tym samym, są nieoddzielne, urzeczywistnimy zarówno zwykłe jak i najwyższe siddhi. Tak więc mantra ma tę moc, która pozwala uzyskać wyniki podobnie jak silny lek może uzdrowić chorobę. Mantra jest Dzambalą, a Dzambala jest mantrą.

Opracowanie: Paweł Włodarczyk

sobota, 12 stycznia 2019

Nagpopa "cztery ważne cechy składanych ofiar"




mahasiddha Krisznaczaria
Na podstawie wykładu Geleka Rinpocze.
Nagpopa skt. Krisznaczaria, był wielkim Heruką joginem. W jednym życiu urzeczywistnił Przebudzenie. W swoim życiu miał dwie szczególne okazje, za którymi bardzo tęsknił, aby urzeczywistnić owoc ścieżki, ale ich nie wykorzystał. Kiedy Nagpopa przygotował ganaczakrę pojawił się żebrak, który chciał  poprowadzić rytuał, ale Nagpopa mu nie pozwolił. Inny mężczyzna biorący udział w ganaczakrze ofiarował żebrakowi swoje siedzenie, na którym ów żebrak ukazał się jako Wadżrajogini. Człowieka, który zaproponował jej swoje siedzenie przekształciła w Herukę i w jednej chwili poprowadziła go do czystej krainy. Nagpopa tęsknił za taką okazją. Innym razem stara kobieta chora na trąd chciała przejść przez rzekę. Nagpopa i jego uczniowie lecieli wysoko na niebie. Nagpopa widząc ją nie wylądował na ziemi, aby jej pomóc. Dopiero jeden z jego uczniów poruszony wielkim współczuciem wylądował na ziemi, aby pomóc kobiecie. Gdy to zrobił, trędowata zamieniła się w Wadżrajoginię i oboje polecieli do czystej krainy dakiń. To był drugi raz, kiedy Nagpopa nie wykorzystał swojej szansy. Nagpopa był wielkim siddhą. Kiedy przechodził, bębenki damaru i dzwonki spontanicznie latały. Tenże Nagpopa powiedział, że składanie ofiar powinno posiadać cztery ważne cechy:
  1. Bez wątpliwości. Bądź wolny od wątpliwości, że składane ofiary są nieodpowiednie dla bóstwa. Bądź pewny, że ofiary są najwyższej jakości i sprawią radość bóstwom i ich orszakowi.
  2. Ofiarowuj bez oczekiwań. Składaj ofiary bez lęku, że coś stracimy i nadziei na uzyskanie jakiś sansarycznych korzyści.
  3. Składaj ofiary wolny od zwykłej percepcji i koncepcji.
  4. Ofiarowuj substancje będące w naturze jednością szczęśliwości i pustości, ale przejawiające się w kształcie różnych ofiar. Ofiary nie powinny być splamione niewiedzą. Składane w ten sposób ofiary sprawiają, że w granicach pola dobrych wrażeń wzrasta doświadczenie szczęśliwości i pustości. Bóstwa ofiarne, również są w naturze szczęśliwością i pustością. One przynoszą ofiarowane substancje.