Karma Kagju znana też pod równorzędną nazwą Karma Kamtsang jest jedną z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Szkoła Karma Kagju zapoczątkowana przez I Karmapę, Dusum Khjenpa (1110-1193) jest najdynamiczniej rozwijającą się szkołą buddyzmu w Europie.

strona główna

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą guru joga. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą guru joga. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 września 2022

III Tenga Rinpocze - Sześć wersów I Karmapy, Dysum Khjenpa

III Tenga Rinpocze

Nauki udzielone podczas pożegnalnego wykładu III Tengi Rinpocze w ośrodku Bencien w Odense. 

Kiedy słuchamy nauk Dharmy, kluczowe znaczenie ma motywacja. Powinna być nią bodhicitta, czyli świadomość, że wszystkie istoty – które od czasu bez początku były nam rodzicami – cierpią, błądząc w różnych światach samsary, oraz pragnienie, by je wyzwolić i doprowadzić do Stanu Buddy. Autentyczne pouczenia należy odbierać z takim nastawieniem. Sześć wersów Pierwszego Karmapy Dysum Khjenpy Raz:

„Modlę się do drogocennego Lamy”

Najważniejszą rzeczą w sekretnej mantrze jest więź z Lamą, bez którego nie ma mowy o praktykowaniu nauk tej tradycji i uzyskaniu rezultatów. Dzięki oddaniu dla Lamy już w tym życiu rozwiniemy wiele pozytywnych właściwości, a w następnych, kontynuując praktykę, osiągniemy Przebudzenie, doskonały Stan Buddy. Wszyscy praktykujemy różne medytacje i mamy wielu nauczycieli. Kim więc jest Rdzenny Lama? Tym, z którym czujemy szczególną więź. Powinniśmy widzieć w nim esencję, uosobienie wszystkich doskonałych Buddów, Jidamów oraz Opiekunów Dharmy i wyobrażać sobie, że znajduje się nad naszą głową. Z pełnym skupieniem, modlimy się do niego z niewzruszoną pewnością, ponieważ wiemy, że – niezawodnie – ucieleśnia Nauki i aktywność Buddy. Następnie Lama rozpuszcza się w światło i stapia z nami, a jego przebudzony umysł i nasz umysł stają się nierozdzielne. Pozostawanie w tym stanie – spokojnie, naturalnie, niczego nie stwarzając – jest mahamudrą. Dzięki błogosławieństwu Lamy urzeczywistniamy w ten sposób naturę umysłu. Dwa:

„Udziel błogosławieństwa, bym nie lgnął do wyobrażenia własnego ja”

Wszystko, co robimy, kręci się wokół koncepcji „ja”. Skąd się to bierze? Esencją umysłu jest pustość, a naturą – świetlistość. Te dwa aspekty stanowią jedność, nie są rozłączne. Nie mając jednak świadomości, że wszystko, co dzieje się w naszych umysłach, jest ową jednią, bierzemy aspekt pustości za „własne ja”, a naturalną świetlistość – za coś „innego”, tworząc w ten sposób sztuczny podział. Mylenie pustości umysłu z „ja” wywołuje szkodliwe emocje i myśli takie jak pragnienie czy pycha, a świetlistość z „innymi” – zazdrość, złość i tak dalej. Te zrodzone z dualizmu postawy popychają nas do działania, ono zaś od zawsze przynosi nam wyłącznie cierpienie. Skoro lgnięcie do wyobrażenia „siebie” powoduje szkodliwe emocje i cierpienie, potrzebujemy antidotum, które nas od niego uwolni. Tym lekarstwem jest medytacja pustości. Skłonność do fałszywej tożsamości i szkodliwych emocji jest tak silna, że najpierw musimy uspokoić pobudzony umysł przy pomocy siamathy, szine, medytacji wyciszonego spoczywania. Istnieją różne rodzaje tej praktyki – z obiektem (czystym, na przykład wizerunkiem Buddy, lub zwykłym, choćby oddechem) i bez obiektu – pozwalające na stopniowe uspokojenie umysłu i przejście do medytacji wipasiany, która umożliwia doświadczenie jego prawdziwej natury. Systematyczne ćwicząc w ten sposób, osłabiamy wiarę w wyobrażenie „własnego ja” i lgnięcie do niego. Praktykując szine z oddechem, oddychamy naturalnie, niczego nie zmieniając. Skupiamy się na powietrzu wchodzącym i wychodzącym przez nos. Nie staramy się o niczym myśleć, tylko obserwujemy oddech, odprężeni fizycznie i psychicznie. Trzy:

„Udziel błogosławieństwa, by mój umysł nie potrzebował niczego więcej”

Wszyscy potrzebujemy różnych rzeczy, żeby utrzymać się przy życiu. Musimy jeść, musimy pracować, żeby mieć co jeść – i nie ma w tym nic złego. Tu mówimy jednak o sytuacji, w której nie potrafimy obyć się jednym domem, sądząc, że do szczęścia potrzebujemy dwóch albo nawet trzech. Taka postawa niczemu nie służy, podobnie jak posiadanie wielu mieszkań. Wszyscy mamy też swoje zalety i nie trzeba zazdrościć ich innym, choćby byli najsławniejsi. Następna linijka (w tekście guru jogi nyndro) brzmi:

„Udziel błogosławieństwa, by mój umysł nie dawał przystępu temu, co kłóci się z Dharmą”,                    ale nie napisał jej I Karmapa Dysum Khjenpa, tylko Bengar Dziampal Sangpo. Modlimy się tu o uwolnienie się od szkodliwych wyobrażeń i emocji, takich jak pożądanie, złość, pycha i tak dalej. Cztery:

„Udziel błogosławieństwa, bym urzeczywistnił naturalną świetlistość poza powstawaniem” Naturalna świetlistość odnosi się do naszego umysłu. Nie rozpoznajemy jego natury, ponieważ bezustannie rozpraszają nas własne myśli. Mimo że poprzedzają każdą czynność, przez co wszystko zaczyna się w umyśle, nie potrafimy go znaleźć ani stwierdzić, czy w ogóle realnie istnieje. Nie ma koloru, kształtu ani własnego miejsca, nie możemy jednak orzec, że nie istnieje, gdyż to za jego sprawą błądzimy w samsarze – ale też umiemy osiągnąć doskonały stan Buddy. Pięć:

„Udziel błogosławieństwa, bym uwolnił się od ułudy”

Mimo że wszystko w tym świecie jest nietrwałe i nie wiemy, ile czasu nam zostało, ciągle jesteśmy zaabsorbowani planowaniem na dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści lat naprzód. Te zamierzania są iluzją, gdyż nie wiemy nawet, czy będziemy tyle żyć. Co więcej, naturą samsary jest cierpienie, którego najróżniejszych postaci doznają wszystkie istoty. W całym kole życia trudno wskazać przykład autentycznego zadowolenia i szczęścia, niemniej nas ciągle coś nęci i kusi. To także są tylko złudzenia – i modlimy się, żeby się ich wyzbyć. Sześć:

„Udziel błogosławieństwa, bym ujrzał wszystko, co istnieje, jako Dharmakaję”

Kiedy urzeczywistnimy naturę własnego umysłu, stan mahamudry, wszystko, co wcześniej jawiło się nam jako uwarunkowane, zostanie oczyszczone. Do tego czasu pozostajemy czującymi istotami i składamy się z pięciu skandh, które są nietrwałe i ulegają ciągłym zmianom. Urzeczywistnienie natury umysłu „przemienia” je w Buddów Pięciu Rodzin. Na razie bezustannie doświadczamy też szkodliwych emocji, które klasyfikuje się jako pięć trucizn umysłu. Po urzeczywistnieniu jego natury ukazują się one jako pięć aspektów pierwotnej mądrości. Świat zewnętrzny składa się z pięciu elementów – ziemi, wody, ognia, wiatru i przestrzeni – które są także budulcem naszych ciał. Po oczyszczeniu ukazują się one(w swojej prawdziwej naturze) jako „partnerki” Pięciu Buddów. Stąd modlitwa, by wszystkie zjawiska ukazały się jako Dharmakaja. Bez względu na to, jaką medytację praktykujemy, zawsze i wszędzie powinniśmy pogłębiać wiarę, oddanie i szacunek dla swojego Rdzennego Lamy oraz miłość i współczucie wobec istot. Jeżeli możemy służyć im bezpośrednio, powinniśmy czynić to ze wszystkich sił; jeśli nie jesteśmy w stanie tego robić, musimy modlić się o zyskanie takiej szansy w przyszłości. Jeśli macie wolny czas, proszę, poświęćcie go na praktykę.

Całą zasługę dedykujemy rozkwitowi Dharmy – oraz długiemu życiu i niepowstrzymanej aktywności jej najważniejszych propagatorów: Jego Świątobliwości Czternastego Dalajlamy i Rdzennego Lamy naszej tradycji, Siedemnastego Karmapy Ogjena Trinle Dordże – dla pożytku wszystkich niepoliczalnych istot.

wykład III  Tengi Rinpoche:

https://www.youtube.com/watch?v=Qw1W2attKvM&t=11s

piątek, 15 października 2021

Guru joga Karma Pakszi cz. IV

 

 W klasztorze Tergar w Tybecie znajduje się interesująca thanka, która przedstawia tertona Jonge Mingjura Dordże (1645-1667). W górnej części thanki przedstawiono Karma Pakszi z orszakiem pięciu bóstw mandali czerwonego Awalokiteśwary Dżinasagara, w formie w jakiej ukazał się tertonowi Jonge Mingjur Dordże. W tej wizji terton otrzymał przekaz nauk mahamudry oraz guru jogi II Karmapy, Karma Pakszi. 


wtorek, 23 czerwca 2020

Pało Rinpocze "Krótka guru joga Milarepy"

Uwaga! Tak jak w przypadku każdej praktyki sekretnej wadżrajany, by uzyskać pełny efekt, należy otrzymać od lamy przekaz tej guru jogi, lung(ustny przekaz tekstu tej guru jogi) oraz objaśnienia jak wykonywać guru jogę według tego tekstu. Tradycyjnie teksty medytacji - celowo - nie zawierają pewnych szczegółów, które należy otrzymać od lamy. 
Milarepa

Krótka codzienna guru joga Dzietsyna Sziepa Dordże

Pond moją głową, na lotosie i księżycu, pojawia się Dzietsyn Sziepa Dordże. Ma jasnoniebieskie* ciało spowite w biały bawełniany szal. Długie włosy opadają mu na ramiona. Prawą rękę ma uniesioną przy uchu, a w lewej ułożonej w pozycji medytacyjnej, trzyma kapalę. Pośród świateł pięciu mądrości siedzi w promiennym blasku błogosławieństw i majestatu, nieprzerwanie śpiewając wadżra pieśni.
W swej dobroci pomyśl o mnie ze współczuciem! Pobłogosław mnie tak, bym osiągnął pięć kaji i pięć aspektów pierwotnej mądrości. Pobłogosław mnie tak, bym ujrzał swą własną twarz – prawdziwą naturę. Pobłogosław mnie tak, by myśli przejawiły się jako medytacja. Pobłogosław mnie tak, by złe warunki ukazały się jako ścieżka. Pobłogosław mnie tak, by zła karma, negatywne czyny i zaciemnienia zostały oczyszczone. Pobłogosław mnie tak, by błędne poglądy zostały odcięte. Pobłogosław mnie tak, by powstało we mnie wyrzeczenie się samsary. Pobłogosław mnie tak, bym urzeczywistnił tęczowe ciało i osiągnął Kheczarę**.

OM AH GURU HASA BENZA HUNG
Om ah guru Śmiejąca Wadżra hung

Ciało Dzietsyna Sziepa Dordże stapia się nierozdzielnie z moim umysłem wolnym od skrajności i łączą się, tak jak woda miesza się z wodą. Spoczywam w medytacji bez obiektu.
Obym dzięki, temu dobremu działaniu, szybko urzeczywistnił mahamudrę i wszystkie istoty, bez wyjątku, doprowadził do tego poziomu.
Zakończ praktykę dodając modlitwy dobrych życzeń i dedykacji zasługi oraz modlitwy o pomyślność. 
Napisane przez człowieka zwanego Pało***


Opracował: Paweł Włodarczyk
źródło:
https://www.lotsawahouse.org/tibetan-masters/tenth-pawo/guru-yoga-of-milarepa

*Według Czime Rinpocze kolor jest blado niebieskozielony, tzn. bardziej zielony niż niebieski.
** skt. Czecara. Czysta Kraina Wadżrawarahi
*** X Pało Rinpocze, Tsuklak Małe Łangciuk. Ważny dzierżyciel linii Karma Kagju

wtorek, 21 kwietnia 2020

Dilgo Khjentse Rinpocze - Ostateczny nauczyciel


Najwyższy, ostateczny nauczyciel
nigdy nie jest od nas oddzielony.
Jednak niedojrzałe istoty nie rozpoznają go,
ponieważ patrzą na zewnątrz, szukając go gdzieś w oddali.

Jedyny ojcze, kierowany potężną miłością
ukazałeś mi moje własne bogactwo.
Niegdyś byłem nędzarzem, a teraz wciąż odczuwam
Twoją obecność w głębi swego serca.

Nauczycielu mądrości przenikający
wszystkie światy i istoty, samsarę i nirwanę,
Pokazujesz wszystkie zjawiska jako nauki,
Upewniasz mnie, że wszystko jest ostatecznym nauczycielem.

Dążę do najwyższego urzeczywistnienia,
czując Twoją obecność w głębi serca. 

źródło: www.shechen. org

środa, 25 grudnia 2019

Ciokgjur Lingpa "Zwięzła guru joga Padmasambhawy"

Guru Padmasambhawa
Ta zwięzła guru joga skupia się na słynnej modlitwie do Guru Padmasambhawy znanej jako Modlitwa w sześciu liniach Wadżry lub „Dy Sum Sangje”, odkrytej przez tertona  Ciokgjur Decien Lingpę. Do tego dochodzi prosta wizualizacja oraz życzenia udania się na Miedzianą Górę Chwały.

Czitsuk pema njide teng
Nad moją głową na siedzeniu z kwitnącego lotosu, słońca i księżyca
guru pema dziungne ni
Pojawia się Guru Padmakara,
gjal kun dupe ngołor sam
Ucieleśnienie wszystkich Zwycięzców.
du sum sangje guru rinpoczie Guru Rinpocze,
Guru Rinpocze, Buddo Trzech czasów  
Ngy drub kyn dak deła cienpo sziab
Pełen Radości, obdarzony wszelkimi siddhi,
barczie kun sel dudul drakpo tsal
który w gniewny sposób usuwasz przeszkody
solła deb so dzingji lab tu sol
Do Ciebie modlę się: zainspiruj mnie swoim błogosławieństwem,
ci nang sangłe barcie sziła dang
Aby zewnętrzne, wewnętrzne i sekretne przeszkody zostały usunięte,
sampa lhun gji drub par dzingji lob
a wszystkie moje życzenia spontanicznie spełniły się.
guru ku je ne szi na
Z czterech miejsc w ciele Guru
o tro dag gi ne szir thim
promieniuje światło i wtapia się w moje cztery ośrodki.
drib szi dag na łang szi thob
Dzięki temu cztery zaciemnienia zostają oczyszczone, a ja otrzymuję cztery abhiszeki.
o szu rang dang njime dre
Guru Padmakara rozpuszcza się w światło i staje się jednym ze mną,
lama rang sem jerme gom
medytuję na nierozdzielność  Guru i własnego umysłu.

Zostało to napisane przez Ciokgjura Lingpę na prośbę mnicha Tsełanga Deciena.

Dong me szi dang jerme Pema Dziung
Padmakaro, jesteś nierozerwalnie związany z pierwotną naturą.
Rang nang dakpe zangdokpalri szing
Królestwem Miedzianej Góry Chwały jest czystość naszej własnej percepcji.
nik rik jerme maczio njukme ngang
Obyśmy urodzili się w tym pierwotnie, czystym królestwie,
Dong ne namdag szing du kjełar sziok
Niesplamionym, naturalnym stanie, niepodzielności  przejawienia i mądrości.

Aby spełnić prośbę Lamy Ciangciub, praktykującego głębokie fazy procesu stwarzania  i osiągania urzeczywistnienia, Ciokgjur Lingpa zapisał wszystko, co przyszło mu do głowy, jednocześnie utrzymując  doświadczenie czystego(umysłu).

źródło: https://www.lotsawahouse.org/tibetan-masters/chokgyur-dechen-lingpa/concise-guru-yoga

czwartek, 14 listopada 2019

cytaty nauczycieli

"Guru Joga jest zaliczana do praktyk nyndro, jest jednak najważniejszym elementem, podstawą wszystkich medytacji.
Zawsze, w każdej sytuacji możemy z niej uczynić naszą główną i jedyną praktykę, teraz i potem. Oto istotna wskazówka."



Patrul Rinpocze

poniedziałek, 28 października 2019

Guru Joga VIII Karmapy cz. V



8 Karmapa, Mikjo Dordże "Nieporuszona Wadżra"

"Nie postrzegaj mnie w zwykły sposób. Chociaż możesz myśleć, że mnie nie spotkałeś, wszyscy, którzy medytują i będą kierowali do mnie prośby, nie zostaną zwiedzeni. Samo przywoływanie mnie jest wystarczające".

8 Karmapa, Mikjo Dordże

poniedziałek, 1 stycznia 2018

IX Karmapa "Znaki powodzenia w praktyce guru jogi nyndro"

IX Karmapa, Łangciuk Dordże
• Zewnętrzne znaki powodzenia:

Spontanicznie pojawia się niepohamowane oddanie i wielka tęsknota do lamy. Nawet, kiedy lama jest blisko nas, będziemy w myślach ciągle wzywać jego imię. Kiedy będziemy gdzieś w pobliżu lamy, nie będziemy mogli znieść rozdzielenia, kiedy my sami, albo lama nas opuszcza np. udając się w podróż. Nasz umysł jest stale zajęty myślami o lamie. Odczuwamy chęć ciągłego, dzień i noc, modlenia się do lamy. I nawet modląc się dzień i noc, będziemy odczuwać, że to nie wystarcza.

• Wewnętrzne znaki powodzenia:
Kiedy tylko pomyślimy o lamie, pojawia się w nas doświadczenie medytacyjne. Zewnętrzny świat przestaje nas łapać w swoją pułapkę. Oznacza to, że nie przykładamy dużej wagi do małostkowych spraw tego życia. Nasz umysł staje się doświadczeniem świetlistości i pustości. Zwyczajne myśli zanikają. Dlatego już podczas praktyki nyndro, stajemy się gotowi przyjąć instrukcje wprowadzające w naturę umysłu.

• Sekretne znaki powodzenia:
Sny o swoim lamie (ale to powinny być sny, które powtarzają się w ciągu kilku nocy. Pojedynczy sen o lamie, czy jidamie nie jest znakiem powodzenia). 
Śnimy, że otrzymujemy od niego nauki i abhiszeki, że od lamy płynie światło, które nas przenika itd.

W podsumowaniu IX Karmapa pisze, że jeśli pojawią się tego typu znaki, należy kontynuować swoją praktykę. Jeśli takie znaki powodzenia nie pojawiają się podczas przygotowujących do mahamudry praktyk nyndro. To później, choćbyśmy włożyli wiele wysiłku w medytację, urzeczywistnienie się nie pojawi. Dlatego ważne jest kontynuować praktyki nyndro, do czasu, aż pojawią się znaki powodzenia.

sobota, 19 marca 2016

Historia guru jogi XVI Karmapy

XVI Karmapa
Guru joga XVI Karmapy jest jedną z najbardziej porywających praktyk linii Karma Kagyu. Jest zwięzła, ale jednocześnie zawiera w sobie wszystkie istotne punkty ścieżki prowadzącej do doskonałego stanu Buddhy. Nie ma takiej praktyki Wadżrajany, która nie byłaby zawarta w tej guru jodze. Na końcu tekstu guru jogi XVI Karmapy czytamy:
„Na prośbę Dziagy Namgjala, który ofiarował katak, zostało to napisane przez szesnastego dzierżawcę sławnego imienia Karmapy, podczas przybywającego księżyca ósmego miesiąca roku ziemnego psa. Oby dobro się pomnażało!”

Po ucieczce Tybetańczyków przed Chińczykami w 1959 roku. Dziagy Namgjal uczeń XVI Karmapy, w wieku 60 lat, uświadomił sobie jak wiele negatywnych czynów popełnił w swoim życiu i poczuł silny lęk związany z konsekwencjami tych czynów. Poprosił XVI Karmapę o pomoc, dzięki której nie będzie musiał się odradzać w niższych sferach. W odpowiedzi Karmapa przekazał mu niezwykle zwięzły i pełen znaczenia tekst guru jogi, którą nazwał: "guru joga, zwana deszcz nektaru, powodujący rozwój zalążków czterech ciał". 

Komentarz XVI Karmapy:

wtorek, 6 stycznia 2015

Guru joga VIII Karmapy cz.IV



Sangje Nienpa Rinpocze należy do głównych dzierżycieli linii Karma Kagju tzw. złotego różańca linii Karma Kagju. Obecny X Sangje Nienpa Rinpocze również odwiedza Polskę.
I Sangje Nienpa Rinpocze był bliskim uczniem VII Karmapy i rdzennym guru VIII Karmapy. Spośród wszystkich Karmapów szczególnie znana jest historia oddania VIII Karmapy dla swojego Lamy Sangje Nienpy Rinpocze. Kiedykolwiek nauczał, pisał jakiś tekst itp., zawsze zaczynał od złożenia hołdu swojemu rdzennemu Lamie Sangje Nienpie Rinpocze. Również w tej praktyce Guru Jogi VIII Karmapy często odnosimy się do Sangje Nienpy Rinpocze.

I Sangje Njenpa, Taszi Paldzior





Dharma Buddy rozkwitała w każdym zakątku Tybetu. Wiele linii przekazywało istotę doktryny buddyjskiej, jednak tylko w Linii Praktyki* Buddowie przybierali ludzką postać, by udzielać nauk i wzmacniać linię. Był wśród nich mahasiddha, Taszi Paldzior, pierwszy w różańcu inkarnacji Sangje Njenpów - syn serca VII Karmapy i rdzenny guru VIII Karmapy Mikjo Dordże - słynący z bezmiernego oddania, bodhicitty i prostoty. Nie znamy jego biografii wewnętrznej i sekretnej; poniższą, zewnętrzną, spisali wielcy uczeni jego epoki.

http://www.leksheyling.net/pages/english/Lineages/images_KagyuGoldenRosary/022_1st%20Sangye%20Nyenpa_grub%20chen%20bkra%20shis%20dpal%20%27byor.jpg
I Sangje Nienpa Taszi Paldzior

Pierwszy Sangje Njenpa Rinpocze, Taszi Paldzior, był synem bogatej rodziny z wioski Denma w Do Khamie. Urodził się w roku drewnianego wołu. Ojciec Sangje Njenpy piastował wysokie stanowisko; matka, dakini, na własne oczy widziała krainę Urgjen. Chłopiec zaczął mówić w chwili narodzin; po roku pamiętał wszystko, również poprzednie żywoty. Przepełniony gotowością wyrzeczenia oraz strachem przed narodzinami i śmiercią, w piątym roku życia sam ściął sobie włosy i został mnichem. Kiedy po raz pierwszy usłyszał imię Karmapy, z jego oczu popłynęły łzy, a włosy na ciele podniosły się pod wpływem ogromnego oddania. Przestał jeść i pić za dnia oraz spać w nocy. Ciągle myślał o Karmapie; wychudł i zaczął zapadać na zdrowiu. Kiedy ukończył sześć lat, zrozpaczeni rodzice wysłali go do VII Karmapy. Od chwili spotkania byli niczym ojciec i syn. Karmapa nadał mu imię Taszi Paldzior, a jego rdzenni guru Ben Karpa (Dziamphel Sangpo) i Paldzior Dondrup udzielili mu święceń.
Od dziewiątego do szesnastego roku życia pobierał nauki od Sangje Pala, jednego z uczniów VII Karmapy oraz od Bena Karpy, Paldziora Dondrupa i samego Karmapy, zgłębiając wiele sutr i tantr. Zdobywszy pełne wykształcenie, w wieku lat siedemnastu ślubował, że pozostanie w ścisłym odosobnieniu, dopóki, polegając na prawdziwym mistrzu, nie osiągnie przebudzenia w jednym żywocie. Kolejnych siedem lat spędził z Karmapą, otrzymując wszystkie najważniejsze inicjacje, drogocenne nauki i ustne pouczenia linii. Nie tylko pobierał nauki, ale i z wielką wytrwałością praktykował proces stwarzania** oraz medytacje nadi, prany i bindu (kanałów, wiatrów i kropli). Ponadto, doskonale skupiony, rozwijał postawę wyrzeczenia, oddanie dla guru i bodhicittę. Schudł jeszcze bardziej, a jego ciało nabrało niebieskawego koloru.
Pozostając z Karmapą, niemal cały czas medytował, nie rozmawiając z nikim poza nauczycielem. Po otrzymaniu nauk i okresie praktykowania ich u boku Karmapy, postanowił medytować dniem i nocą w odludnym miejscu, nie dbając o strawę, odzienie i przyjaciół. W wieku lat dwudziestu trzech poprosił więc Karmapę o zgodę na udanie się do pustelni, ten zaś z radością polecił mu pozostawać w ścisłym odosobnieniu. Kazał mu medytować w niebezpiecznych miejscach i odludnych górach najpierw we wschodnim, a potem w środkowym Tybecie, gdzie Karmapa miał później udzielać nauk. Przez trzy lata Taszi Paldzior pozostawał w ścisłym odosobnieniu w Kampo Nenang, a potem przeniósł się do jaskini Bom, gdzie spędził dwa lata. Następnie ruszył do środkowego Tybetu; dwa lata praktykował w ścisłym odosobnieniu w Tsurphu i rok w Thang Lha. Przez osiem lat nie rozpalił ognia i nic nie jadł, odżywiając się wyłącznie samadhi i rasajaną*** oraz stosując praktykę prany (wiatrów). Już jako dziecko, kiedy będąc z Karmapą, otrzymywał nauki i kontemplował, oddawał innym wszystko, co miał, prowadząc życie pełne prostoty i pokory.
Spotkawszy się z Karmapą w środkowym Tybecie, Taszi Paldzior poprosił o zgodę na kontynuowanie praktyki w ścisłym odosobnieniu. Tym razem Karmapa wysłał z nim towarzysza. Przez pięć lat przebywał Sangje Njenpa w okolicach Tsoła Nangtso, żywiąc się tylko samadhi i rasajaną. Potem znów wędrował: do Mondam Tsang, Droło Lung, Sang Phung i Szambu Khangri, spędzając rok w każdym z tych miejsc. Nigdy nie gotował, żyjąc wyłącznie rasajaną. Koncentrował się na wyrzeczeniu, odrzuceniu, oddaniu i bodhicittcie; jego główną praktyką była faza stwarzania, nadi, prana i bindu oraz mahamudra. W owym czasie rozwinął też niebywałe oddanie dla rdzennego guru oraz wielką miłującą dobroć i współczucie wobec czujących istot. Wędrując od góry do góry, spotykał czasem uczonych i siddhów, od których otrzymał wiele rzadkich drogocennych nauk. W tym czasie przyjął także pełne ślubowania gelonga(mnisie). Mimo niezrównanych doświadczeń duchowych i urzeczywistnienia, zawsze postępował zgodnie z kodeksem winai.
W wieku lat czterdziestu postanowił udać się do zachodniej krainy Uddijany, siedziby Guru Rinpocze i Wadżra Jogini. Kiedy zapytał Karmapę, czy powinien z nim zostać czy raczej podążać do Uddijany, ten odparł: "Musisz sam zdecydować. Zgadzam się na to, co wybierzesz". Taszi Paldzior pomyślał wtedy, że nie ma Buddy, Guru Rinpocze czy Wadżra Jogini większych od własnego rdzennego nauczyciela, który uosabia Buddów wszystkich czasów i kierunków. Z bezgranicznym oddaniem i wiarą postanowił zostać z Karmapą. Kiedy mu o tym powiedział, usłyszał: "Dobrze, że ze mną zostajesz, ale pamiętaj, że nawet we śnie, pozostając w świetlistości, powinieneś modlić się do mnie, skupiony tylko na tym jednym. Nigdy, przenigdy o mnie nie zapominaj, nawet we śnie".
Dzięki oddaniu nigdy nie był oddzielony od swego rdzennego guru. W istocie uosabiał oddanie dla guru tak doskonale, że jego przykład był żywą nauką dla innych.
Nocami pozostawał w stanie doskonałej świetlistości i modlił się do Karmapy. Pewnej nocy, pogrążony w owym stanie, zobaczył białą postać, która poprosiła, by raz jeden powrócił w rodzinne strony zobaczyć się z matką i udzielić jej specjalnych ustnych pouczeń. Gdy tylko wyłonił się ze stanu świetlistości, owładnęło nim pragnienie spotkania matki, którego nigdy wcześniej nie doświadczył. Powodowany ową tęsknotą, poprosił Karmapę o pozwolenie na odwiedzenie domu. Ten zgodził się z radością. Taszi Paldzior pożegnał więc guru i ruszył w drogę. Kiedy dotarł do góry Basu, jego umysł wszechwiedzącej mądrości powiedział mu, że matka właśnie umarła. Zobaczył ją, wędrującą w postaci dakini mądrości do niebiańskich krain. Ujrzawszy go, rzekła: "Wielki siddho, udziel mi, proszę, inicjacji Czakrasamwary, bym mogła osiągnąć absolutny stan przebudzenia". W pozapojąciowym samadhi udzielił matce pełnej inicjacji Czakrasamwary i zaśpiewał wiele wadżra-pieśni.
Dla dobra czujących istot, idąc za przykładem rdzennych guru Kagju, postanowił poniechać wędrówki do domu i medytować w odosobnieniu. Wybrał jaskinię Dzogało i otaczające ją strome góry. Pomyślawszy, że ludzkie ciało jest cenne tylko wtedy, gdy wykorzystuje się je do praktykowania Dharmy, ślubował: "Będę medytować z taką wytrwałością, że z mego ciała zostanie tylko skóra i kości". Praktykując w ten sposób w różnych górach, zawędrował w końcu na niezwykle wysoki szczyt Kjodu.
W tym czasie jego krewni wdali się w spór z sąsiednim klanem Ado. Doszło do walki, która kosztowała życie bardzo młodego i niezwykle inteligentnego brata Taszi Paldziora. Ado, posłyszawszy, że jogin Taszi Paldzior wraca do domu, wysłali płatnych morderców, którzy mieli go zabić. Kiedy go wreszcie odszukali, stało się jednak inaczej. Pogrążony w medytacji jogin siedział na wielkim głazie. Jego wycieńczone ciało okrywał strzęp bawełny. Jedyną dostępną strawą były tu grzyby i pokrzywy. Moc jego bodhicitty ujarzmiła gniew niedoszłych zabójców, którzy rzucili broń i pokłonili mu się ze łzami w oczach, prosząc o błogosławieństwo. Oddali mu wszystko, co mieli, i wróciwszy w rodzinne strony opowiadali o tym wszem i wobec. Ado i rodzina Taszi Paldziora, który nie dzielił ludzi na przyjaciół i wrogów, postanowili prosić syna serca VII Karmapy o rozsądzenie sporu. Kiedy stawili się przed nim wysłannicy, jogin nawet na nich nie spojrzał, lecz wspiąwszy się na odludny szczyt Thraping, medytował i rozwijał bezgraniczną bodhicittę wobec wszystkich czujących istot. Moc czystego oddania i doskonała praktyka przeobraziły jego nieczyste lungi w lungi mądrości****. Ciało z krwi i kości zostało oczyszczone, stając się ciałem mahamudry. Taszi Paldzior osiągnął tęczowe ciało, a wraz z nim moc doskonałego jasnowidzenia i dokonywania wielu cudów. Innymi słowy, w jednym życiu dotarł do najwyższego stanu "nie-medytacji".
Pewnego dnia Karmapa przysłał mu list, w którym pisał: "Osiągnąwszy ostateczny stan poza medytacją i wszystko, co można zdobyć dla siebie, musisz teraz wrócić do domu, zbudować klasztor i monastyczną społeczność. Wyślę ci cały majątek, jaki mam w środkowym Tybecie, aby pomóc wznieść klasztor i wesprzeć sanghę".
Taszi Paldzior nadal modlił się do guru o zgodę na pozostanie w odosobnieniu, ale Karmapa raz po raz powtarzał, że ma zbudować klasztor i zacząć przynosić pożytek innym. W końcu za radą Karmapy, po latach nieobecności, Taszi Paldzior powrócił do domu. Odwiedził Ado i własnych krewnych, udzielając nauk i poruszających pouczeń, które położyły kres waśniom. Powodowany bezgraniczną bodhicittą, przekazał nauki i dał wiele podarunków człowiekowi, który zabił mu brata. (Później został on uczniem Taszi Paldziora.) I tak w wieku lat czterdziestu trzech zaczął wznosić wielki klasztor i kierować ogromną sanghą. Udzielał licznych inicjacji i ustnych oraz pisemnych przekazów, a jego uczniowie poświęcali się praktyce i studiom. Po pewnym czasie wielu z jego uczniów rozpoznało naturę umysłu i mogło osobiście odwiedzać Czyste Krainy. Niektórzy, jak siddha Agag, osiągnęli moc jasnowidzenia, niezrównany wgląd w ostateczną prawdę oraz zdolność dokonywania cudów.
Lamowie z innych klasztorów regionu zaczęli mu zazdrościć sławy i popularności, stając się prawdziwym utrapieniem. Taszi Paldzior próbował pohamować ich arogancję współczuciem i praktyką cierpliwości. Jednak ludzie ci nie zamierzali się opamiętać i w końcu zaatakowali, sięgając po prawdziwy oręż. Rezultatem było potężne trzęsienie ziemi. Walące się domy pogrzebały licznych napastników. Manifestacja gniewnej aktywności pomnożyła sławę Sangje Njenpy.
Taszi Paldzior zaczął budować następny klasztor, Dziangciub Ling. Świątynia zapełniła się wkrótce mnichami, którym niezmordowanie udzielał nauk i wskazówek medytacyjnych. W wielu natychmiast budziło się bezgraniczne oddanie i żarliwa wytrwałość, rodzące uczonych i tych, którzy praktykują medytację. Taszi Paldzior nadal propagował Dharmę w tym regionie. Pewnego dnia, gdy stał na dachu, zawalił się pod nim czteropiętrowy budynek. Taszi Paldzior przeleciał na sąsiednie wzgórze. Od tego dnia ludzie nazywali go mahasiddhą.
Mahasiddha opiekował się już sanghą ponad tysiąca uczniów. Pewnego dnia otrzymał list od Karmapy, w którym Jego Świątobliwość prosił go, by ruszył w podróż po całym kraju, udzielając nauk i inicjacji. Natychmiast spełnił tę prośbę, gromadząc po drodze wielu oddanych uczniów. Wszystkie ofiary przeznaczał na wznoszenie nowych klasztorów Kagju i odnawianie starych. Udzielił ślubowań nowicjatu i bhikszu tysiącom mnichów. Niemal każdy, kto go spotkał, składał przed nim ślubowanie: jedni zobowiązywali się do wyrecytowania stu tysięcy "mani"  , inni obiecywali, że nie będą zabijać i kraść i dokonają prawych czynów. W jego obecności samoistnie gasły waśnie i znikał głód; ludzie zbierali obfite plony i cieszyli się dobrym zdrowiem.
Podczas owej wędrówki dotarł do Rabging, gdzie tradycyjnie zbierali się siddhowie i uczeni wszystkich szkół buddyzmu tybetańskiego. Doskonałość i supremacja Taszi Paldziora sprawiły, że wszyscy okrzyknęli go tu najwyższym klejnotem. Jego sława rosła. Postanowił podzielić zgromadzony majątek na trzy części: rzeczy najlepsze, przeciętne i pospolite. Te pierwsze - miliony przedmiotów najwyższej jakości: złoto, srebro, brokaty i im podobne - wysłał jako ofiarę VII Karmapie. Rzeczy przeciętne przeznaczył na odbudowę i wznoszenie klasztorów i pustelni oraz na wspieranie mnichów. To, co zostało, przekazał własnemu klasztorowi i sandze.
Mahasiddha kontynuował podróż po Tybecie, nieodmiennie wysyłając najlepsze ofiary Karmapie. Pewnego dnia, po wielu latach rozłąki, spotkał się z nim ponownie w Tsurphu. Otrzymał wówczas wiele przekazów i ustnych nauk, których nie powierzono mu wcześniej. Karmapa był bardzo zadowolony i powiedział mu: "Synu, raduj się, gdyż przekazałem ci wszystkie inicjacje i nauki. Uważam cię za najwyższego z siddhów, będących mymi uczniami. Pamiętaj, że będziesz rdzennym guru mojej inkarnacji".
VII Karmapa i jego syn serca, mahasiddha Taszi Paldzior, darzyli się zdumiewającym zaufaniem i miłością. Przekazawszy mu wszystkie inicjacje oraz wewnętrzne i sekretne ustne wskazówki, Karmapa dodał: "Masz teraz pełny przekaz linii Karma Kagju. Bądź silny i staraj się iść za przykładem ojców Kagju. A przede wszystkim otocz VIII Karmapę najwyższą dobrocią, wychowaj go i przekaż mu błogosławieństwa oraz upadesia (ustne pouczenia) linii".
Po śmierci VII Karmapy mahasiddha uczestniczył w czterdziestodziewięciodniowej pudży i pomagał w budowie stupy VII Karmapy, czyniąc w ten sposób zadość jego życzeniu.
Moc czystych samaja i prawdziwego oddania sprawiła, że Taszi Paldzior spotkał inkarnację VII Karmapy. Zgodnie z przepowiedniami Guru Majtrei, bóstw i dakiń, wedle których miał być rdzennym lamą VIII Karmapy Mikjo Dordże, Taszi Paldzior zaczął udzielać nauk młodemu Karmapie. Najpierw przekazał mu oparte na hinajanie nauki winai. Wkrótce potem udzielił mu święceń oraz ślubowania bodhisattwy i stosownych wyjaśnień. Karmapa otrzymał głównie inicjacje ze specjalnej mandali czterech tantr. Mahasiddha udzielił mu głębokich nauk, dotyczących sutr, tantr i mantr, oraz wielu ustnych objaśnień, takich jak dzodruk (sześć praktyk), lama szidzie (uśmierzanie), czod jul (odcinanie ego), szangczie (nauki Szangpa Kagju), dzy (nauki szkoły Dzy), szjal (nauki szkoły Szjal) i lodziong (trening umysłu)*****. Na koniec przekazał mu nauki sześciu dharm Naropy, sekretne ustne pouczenia i błogosławieństwa niezrównanej linii Dakpo Kagju, które tchnęły w umysł Mikjo Dordże dojrzałość i absolutne urzeczywistnienie. Na przekazanie Karmapie wszystkich inicjacji, błogosławieństw i ustnych nauk linii Karma Kagju trzeba było czterech lat. Taszi Paldzior traktował Karmapę z taką miłością, że stał się dlań koronnym klejnotem i przedmiotem żarliwego oddania. Karmapa praktykował wszystkie otrzymane nauki. Moc mahasiddhy rozpraszała wszelkie wątpliwości i próżne myśli Karmapy. Przekazawszy mu całą linię, Taszi Paldzior powiedział: "Wykonałem powierzone mi zadanie i jestem bardzo szczęśliwy. Nadszedł czas, byś sam modlił się i wzmacniał linię, by dorównała długością Gangesowi".
Mahasiddha wyzwolił z samsary miliony istot, dając im bezgraniczną szczęśliwość i radość. Spełnił życzenie swego guru i zdobył szczęście, przekazując wszystkie nauki i błogosławieństwa VIII Karmapie, czyniąc go w ten sposób swym dziedzicem, odpowiedzialnym za szybki rozwój linii Karma Kagju na całym świecie. Porzuciwszy wszelkie zaciemnienia i klesia, ucieleśnił ostateczne doświadczenia i urzeczywistnienia, osiągając najwyższy stan Wadżradhary w jednym żywocie. W ten sposób spełnił swoją obietnicę. Dzięki wielkiemu współczuciu i bezstronności, wyzwolił z samsary niezliczone istoty, doprowadzając je do stanu Buddy, albo bodhisattwy. Każdy, kto go zobaczył, otrzymał jego błogosławieństwo lub nawiązał z nim dharmiczny związek. Już sam dźwięk imienia tego wielkiego siddhy pomaga w osiągnięciu wyzwolenia z samsary i przebudzenia.
Dokonawszy wszystkiego, co postanowił, oświadczył: "Ukończyłem swoją pracę; czas, bym odwiedził inne światy". I tak, w wieku lat sześćdziesięciu pięciu, wszedł w parinirwanę.

Przypisy:

*inna nazwa linii Karma Kagju

**medytacja wadżrajany składa się z dwóch części: procesu stwarzania tyb. czierim i procesu osiągania doskonałości  tyb. czierim

***samadhi - jednoupunktowiona medytacja, wolna od rozproszenia, rasajana - metoda odżywiania się subtelną energią czterech żywiołów

**** tyb. lung skr. waju "wiatr", są to wiatry subtelnych energii poruszających się w ciele

*****Sześć Praktyk - sześć jog Kalaczakry, Szidzie - nazwa cyklu nauk przeniesionych z Indii do Tybetu przez Padampę Sangdzie. Jedna z ośmiu szkół buddyzmu tybetańskiego