Wszyscy mamy wspólną matkę...

Wszyscy mamy wspólną matkę Pradźniaparamitę. 

Pradźniaparamita

To dzięki niej urzeczywistniamy Przebudzenie. Ktokolwiek został Buddą, osiągnął stan Buddy wyłącznie dzięki pradźni (tyb. sierab) "najwyższemu zrozumieniu", zrozumieniu dźniany(tyb. jeszie) mądrości pierwotnej. Mądrość pierwotna jest tym, co „zradza stan buddy”, pozwala przeciąć się przez ostatnie najbardziej subtelne zasłony niewiedzy i z tego rodzi się osiągnięcie stanu Buddy. Dlatego Pradźniaparamitę(oraz wszystkie pozostałe żeńskie aspekty buddy) nazywa się "matką wszystkich Buddów". Esencja Naszej Wielkiej Matki zawarta jest w mantrze, która zawiera w sobie cały sens i znaczenie "najwyższego zrozumienia". Jest to nieprzewyższalna mantra – to znaczy, że nie można o żadnej innej mantrze powiedzieć że jest głębsza. Mantra uśmierzająca wszelkie cierpienie – jeżeli uchwyci się jej sedno, urzeczywistni się Pradżniaparamitę, to już nie ma cierpienia. Nie ma w niej fałszu – gdyż zawiera samą istotę Pradżniaparamity. 
Mantra Doskonałości Najwyższego Zrozumienia brzmi:

TADJATHA OM GATE GATE PARA GATE PARA SAM GATE BODHI SWAHA 

Dosłowne tłumaczenie:

TADJATHA – tak właśnie jest

OM – 'om' otwiera większość mantr, ucieleśnia pięć kai i pięć aspektów pierwotnej mądrości (tyb. jeszie). Całość Przebudzenia zawiera się w OM.

GATE GATE – gate znaczy 'odejść' w czasie przeszłym dokonanym. Odszedł, odszedł w znaczeniu przekroczyć.

PARA SAMGATE – 'para' znaczy poza, 'samgate' znaczy całkowicie. Czyli wyszła, wyszła całkowicie wyszła poza

BODHI – znaczy Przebudzenie. To właśnie ten Przebudzony Stan jest tym co 'wyszło,wyszło, całkowicie wyszło poza', czyli poza dualizm i niewiedzę.

SWAHA  – jest jak gdyby pieczęcią, podsumowaniem. W sanskrycie swaha jest rodzajem wykrzyknika, używanym podczas składania ofiar bogom. W buddyjskim kontekście - swaha tyb. soha - wyraża życzenie, aby dana aktywność rozprzestrzeniała się bez końca. Jako podsumowanie tzw. "mantr ofiarnych", swaha oznacza "wam ofiarowuję", "przyjmijcie te ofiary".

Joga codziennych aktywności

Praktyka dharmy wielu z nas przypomina windę, która nieustannie wędruje w górę i w dół. Czasem bywa to zabawne, ale w większości przypadków staje się przyczyną zniechęcenia, które nierzadko prowadzi do porzucenia ścieżki. To bardzo wzruszające, jak niektórzy zachodni "jogini" Wadżrajany  żywią cichą nadzieję, że godzinna medytacja, „uzupełniona” 23 godzinami bycia rozproszonym, wystarczy, aby - w tym życiu - urzeczywistnić owoc ścieżki. Owszem…metody Wadżrajany posiadają potencjał umożliwiający, w jednym życiu, urzeczywistnić stan Buddhy. Jest to możliwe, ale pod jednym warunkiem, że nasza praktyka nie ogranicza się do czasu spędzonego na poduszce medytacyjnej.

Ponieważ osoba praktykująca buddyjską tantrę w ogóle nie powinna w codziennym życiu odrywać się od praktyki łączącej metodę z mądrością, dlatego także czas „po medytacji” jest ważny. Medytacja i czas „po medytacji” to nie powinny być dwa oddzielne światy(a często tak się dzieje), ale powinny tworzyć jedną uzupełniającą się całość. Dlatego buddyjska tantra mówi o różnych praktykach jogicznych wykonywanych "po medytacji", takich jak np. joga snu, joga budzenia się, dbanie o właściwą dietę, joga jedzenia, joga kąpieli itd. Poprawny przekaz dowolnej medytacji Wadżrajany powinien składać się z dwóch części: 

1. Objaśnienia dotyczące formalnej medytacji 

2. Kontynuacja medytacji w życiu codziennym    

Wielcy mistrzowie mawiają, że postęp, jaki dokonuje się podczas sesji medytacyjnej, należy dopełnić i wzmocnić praktykami typowymi dla okresu „po medytacji”. Kiedy mówi się, że buddyjska tantra jest metodą pozwalającą urzeczywistnić Przebudzenie w tym życiu, to za pomocą takich praktyk jak te. Jest to możliwe, ponieważ w ten sposób gromadzimy ogromną ilość dobrych wrażeń i szybko oczyszczamy wiele przeszkód i zaciemnień. Na koniec dowolnej medytacji przechodzimy do tzw. aktywnej części praktyki, czyli codziennych aktywności. Jest to pierwsza część  tzw. jogi codziennych aktywności. Teraz można zastosować wiele innych aspektów, pozwalających wykorzystać nasze życiowe doświadczenia jako krok na ścieżce dharmy. Istnieją ogólne objaśnienia, które można zastosować w przypadku każdej medytacji. Jest też szereg szczególnych metod związanych z konkretną praktyką. Proste przykłady tzw. jogi codziennych aktywności:

•  Metoda postrzegania form

Wszystkie formy staramy się widzieć jako będące w naturze ciałem jidama(lamy), tj. nierozdzielnością pustości i formy.

• Metoda postrzegania dźwięków

Wszystkie dźwięki słyszymy jako mantrę jidama(mowę lamy), czyli postrzegamy je jako nierozdzielność pustości i dźwięku.

• Metoda postrzegania zjawisk mentalnych

Wszystko, co się pojawia w naszym umyśle postrzegamy jako przejaw nierozdzielności pustości i mądrości.

• Metoda okrążania

Dokądkolwiek i kiedykolwiek się udajemy, wyobrażamy sobie, że w przestrzeni po naszej prawej stronie znajduje się nasz lama lub jidam. Kiedy idziemy np. podczas spaceru, wyobrażamy sobie, że jesteśmy przewodnikiem wszystkich istot i oprowadzamy je wokół lamy/jidama, oczyszczając umysł z zaciemnień.  Praktykując w ten sposób, wykształcimy w sobie niezliczone pozytywne właściwości. Podczas tej praktyki można powtarzać mantry, wyrażać życzenia itp.

• Wszystko to, co widzimy, słyszymy, czujemy itd., jest w naturze nierozdzielnością pustości i szczęśliwości. 

Niezależnie od tego, co robimy, staramy się praktykować w ten sposób. To nazywa się „jogą działań zewnętrznych”. Łatwo jest o tym mówić, ale jest to bardzo trudne do zastosowania. Podane tutaj przykłady jogi codziennych aktywności, aby móc je poprawnie stosować, wymagają dalszych objaśnień udzielonych przez lamę.

Podarowanie Serkjem, czyli dynamiczny pomnażacz dwóch nagromadzeń

serkjem

Podarowanie Serkjem jest  praktyką wywodzącą się ze starożytnych Indii gdzie bramini składali bogom ofiarę w złotym naczyniu. Po tybetańsku Serkjem znaczy - złoty napój: 

• Ser znaczy „złoty”  
• Kjem znaczy „napój”

Buddyzm przejął tę tradycję gdzie w różnych rytuałach serkjem lub podarowanie złotego napoju jest częścią praktyki strażników dharmy. Serkjem pozostaje w dużej mierze wyjątkowym aspektem praktyki strażników dharmy. Serkjem służy jako podarunek dla strażników Dharmy, jako prośba o szybką pomoc w usunięciu przeszkód, problemów i/lub w spełnieniu szczególnych zamiarów. Stąd podarowanie serkjem stało się popularne wśród współczesnych praktyków, którzy szukają pomocy.

Podarowanie serkjem polega na wlaniu napoju do naczynia, które jest umieszczone wewnątrz większego naczynia przypominającego miseczkę. „Złoty napój” zwykle jest to mocna, czarna herbata, alkohol, w niektórych rytuałach może to być np. mleko, które jest symbolem duchowego pokarmu. Podczas napełniania naczynia, napój wlewa się do punktu, w którym zaczyna się przelewać do dolnej misy. W buddyzmie symbolika wzbieranej cieczy jest bardzo pomyślna, ponieważ reprezentuje obfity przepływ dobrych wrażeń, dóbr materialnych i pomyślnych warunków, które sprzyjają własnej praktyce dharmy. Zwykle, jako serkjem podarowuje się czarną herbatę, ponieważ w dawnych czasach, uznawano ją za cenny napój. Złotoczerwona barwa czarnej herbaty dobrze wyraża znaczenie serkjem jako podarunku dla strażników. Ze względu na swoją barwę, czarną herbatę nazywa się „herbatą mahakali”. Według niektórych wyjaśnień podarowana czarna herbata powinna być gorąca jako wyraz bezpośredniej prośby do strażników dharmy o szybką pomoc. Ciepło herbaty jest symbolem szybkości. Alkohol (jakiegokolwiek rodzaju) jest uważany za gniewną substancję. Alkohol reprezentuje tantryczne urzeczywistnienia i jest podarowany strażnikom dharmy jako bezpośrednia prośba o pokonanie wszelkich przeszkód, które utrudniają realizację duchowych zamiarów i szybkie doprowadzenie do pojawienia się pomyślnych warunków. Aby uczynić podarowanie serkjem bardziej kompletnym, często do naczynia wypełnionego mocną czarną herbatą dodaje się różne ziarna zbóż i nasiona roślin strączkowych. Ofiarowanie najlepszych ziaren zbóż, wybornego jedzenia i napojów przynosi nieskończenie wiele dobrych wrażeń. W osobnym naczyniu należy przygotować mieszankę różnych ziaren zbóż i nasion roślin strączkowych – przynajmniej 5 rodzajów np. ryż, jęczmień, owies, soczewica, sezam. Każde z nich coś symbolizuje. Można też w większym naczyniu położyć np. herbatniki itp.

Do naczynia serkjem wkładamy odrobinę mieszaniny ziaren i wlewamy czarną herbatę lub alkohol.

Naczynie serkjem może być wykonane z dowolnego materiału, takiego jak złoto, srebro, miedź, mosiądz. Uważa się, że przedmioty rytualne wykonane ze szlachetnych materiałów są bardzo pomyślne, zwłaszcza dla świeckich praktykujących, którzy chcą pomnożyć pozytywne właściwości jak dwa nagromadzenia i wzmocnić związki ze strażnikami dharmy. Kiedy podarowujemy serkjem opiekunom dharmy nie robimy tego, aby ugasić ich pragnienie, lub dlatego, że oni tego potrzebują. Strażnicy dharmy nie potrzebują jakichkolwiek ofiar itp. To my potrzebujemy rozwijać szczodrość, brak przywiązania itp. W ten sposób pomnażamy dwa nagromadzenia – dobrych wrażeń i zrozumienia – i wzmacniamy związki ze strażnikami dharmy. Możemy szybko uzyskać ich pomoc i błogosławieństwo. Ale nie robimy tego na światowym poziomie, tj. nie składamy ofiar w celu zjednania sobie, przebłagania czy np. zaspokojenia jakiegoś bóstwa.

opracowanie: Paweł Włodarczyk