Karma Kagju znana też pod równorzędną nazwą Karma Kamtsang jest jedną z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. Szkoła Karma Kagju zapoczątkowana przez I Karmapę, Dusum Khjenpa (1110-1193) jest najdynamiczniej rozwijającą się szkołą buddyzmu w Europie.

strona główna

czwartek, 19 marca 2020

Reczungpa


Jesteś wadżrą umysłu wszystkich Zwycięzców 
potężnym i obdarzonym mocami wadżra dzierżycielem
oraz dzierżycielem skarbu Wadżrajany.
Przed Tobą, Reczungu Dordże Drakpo, kłaniam się!
(z guru jogi II Karmapy)


Reczungpa 
Reczungpa urodził się w 1083 roku.Rodzice nadali mu imię Dordże Drak (Sława Wadżry). Kiedy miał pięć lat stracił ojca, a matka wkrótce powtórnie wyszła za mąż. Dzięki swojej doskonałej pamięci i zdolnościom krasomówczym  Dordże Drak potrafił pomóc w utrzymaniu swojej rodziny. W wieku 12 lat  Dordże Drak pierwszy raz spotkał Milarepę. Pewnego dnia Dordże Drak pasąc woły dotarł w pobliże pewnej jaskini. Usłyszał śpiew, zostawił więc zwierzęta same i tak długo szedł za głosem, aż spotkał Milarepę. Kiedy tylko go zobaczył, przeżył stan głębokiego wchłonięcia medytacyjnego. Doświadczył wielkiej radości i poczuł bardzo silne zaufanie do Milarepy. Ofiarował guru wszystko, co otrzymał za swoją dotychczasową pracę i został z nim, by otrzymać nauki i praktykować. Ponieważ Dordże Drak od dziecka przebywał z Milarepą, dlatego zwany był Reczungpa „mały repa”.
Mając 15 lat Reczungpa zachorował na trąd. Udał się wtedy na odosobnienie, by medytować w samotności. 

Milarepa
Pewnego dnia od joginów przechodzących obok jego jaskini Reczungpa dowiedział się o indyjskim mistrzu Balaciandrze, który mógłby mu pomóc. Po uzyskaniu zgody Milarepy, Reczungpa wyruszył do Indii na poszukiwania. Podczas ich spotkania Reczungpa otrzymał od mistrza przekaz praktyki Wadżrapani. Wykonywał tę medytację, aż jego choroba ustąpiła. Powrócił wówczas do Tybetu, do Milarepy i dalej praktykował w pobliżu jego jaskini. Po pewnym czasie Reczungpa znów wyruszył do Indii, aby ofiarować Balaciandrze złoto, które uzyskał ze spieniężenia swojego majątku. Balaciandra przekazał Reczungpie nauki o różnych aspektach Garudy.
Reczungpa odbył kilka podróży do Indii, gdzie był uczniem m.in. jogina Tiphupy. Od niego otrzymał otrzymał przekaz nauk i praktyk  Khorlo Demczoka              skt. Czakrasamwara i Dordże Phagmo  skt. Wadżrawarahi, praktyki karmamudry oraz tzw. pięć nauk „bezforemnych dakiń” skt. karnatantra, które sprowadził do Tybetu. Nauk tych w sumie było dziewięć, a cztery pozostałe dotarły do Tybetu dzięki Marpie, który otrzymał je od indyjskiego jogina Naropy. Od jogina Mirti, otrzymał praktykę "szybkiego przemieszczania się"       tyb. lung gom. Reczungpa stał się doskonałym lung gompą. Na przykład w ciągu jednego dnia, od świtu do zachodu słońca, potrafił przebyć drogę, którą zwykły człowiek potrzebował półtora miesiąca. Dzięki tej praktyce  był w stanie dotrzeć z Indii do Tybetu w przeciągu zaledwie sześciu dni.
Kiedy był już w Tybecie u Milarepy, otrzymał od niego przekaz Sześciu Dharm Naropy. Praktykował je, a Milarepa śpiewał dla niego wiele pieśni, by obudzić i pogłębić jego zrozumienie natury umysłu. Był bardzo zdolnym uczniem, szybko osiągnął samadhi, później kontrolę prany. Potrafił czynić wiele cudów.  W Tybecie otrzymał przekaz mahamudry od Nepalczyka Asu, który był uczniem ucznia Maitripy. Dzięki praktyce mahamudry, w krótkim czasie, urzeczywistnił tęczowe ciało. Był on niezwykle urzeczywistnioną istotą. Reczungpa opanował najwyższe praktyki i poprowadził wiele kobiet do Przebudzenia, był jednak bardzo niezależny i nie lubił pozostawać w jednym miejscu. Często, podobnie jak jego guru Milarepa, surowo krytykował monastycyzm i klasztory, co jest faktem trudnym do zaakceptowania członkom którejkolwiek z ocalałych szkół Kagju, które mają przeważnie charakter klasztorny.
Gampopa
Teraz, nie chcąc umniejszać wielkich osiągnięć Gampopy, należy zauważyć, że Reczungpa był konsekwentnie błędnie przedstawiany w historii Tybetu, zwłaszcza w różnych liniach Kagju. Większość historyków linii Kagju, którzy byli członkami jednej ze szkół Kagju, których korzenie sięgają Gampopy i jego szkoły Dakpo Kagju, naturalnie byli zainteresowani ukazaniem swojego „założyciela” jako głównego ucznia Milarepy. Warto podkreślić, że Gampopa spędził tylko kilka miesięcy w towarzystwie Milarepy, natomiast Reczungpa  był z nim przez wiele lat. W rzeczywistości Reczungpa był także jednym z guru Gampopy. Istnieje wiele esencjonalnych nauk dla linii Karma Kagju, których Gampopa nie otrzymał od Milarepy. Dlatego, po jego śmierci, Gampopa zmuszony był udać się do Reczungpy i poprosić go o nauki, których Milarepa mu nie przekazał.  Jednym z najbliższych uczniów Gampopy był I Karmapa, Dysum Khjenpa. Gampopa odesłał go do Reczungpy, aby ten przekazał mu m.in. nauki dotyczące Khorlo Demczoka, czy niektóre nauki dotyczące Sześciu Dharm Naropy.
Z czasem różne odgałęzienia Dakpo Kagju stały się potężnymi i wpływowymi politycznie i ekonomicznie klasztornymi instytucjami. Nie pasowało im, by ujawnić, że Gampopa nie był  wymieniany wśród najbliższych uczniów Milarepy w niektórych wczesnych biografiach Milarepy i Reczungpy (z których kilka było uważanych za zagubione, ale znów wyszły na światło dzienne w ostatnich latach, takie jak prace autorstwa don mo ri pa, rgja ldang pa bde cien rdo rdzie, mon rtse kun dga 'dpal ldan, Lama Szang i III Karmapy  itd.), ale tylko jako jeden z sześciu uczonych uczniów, którzy pojawili się u schyłku życia Milarepy  (patrz „bzhad pa rdo rdże'i rnam thar mgur mcing dang bcas pa”, znany również jako „bu cien bcu gnjis”, wiele z nich napisano przez ngan dzong ras pa bjang ciub rgjal po i ras pa szi ba 'od, dwóch innych wybitnych uczniów Milarepy).
Z dostępnych obecnie materiałów jasno wynika, że Reczungpa był niekwestionowanym mistrzem i dzierżycielem linii Milarepy oraz że Milarepa przekazał mu całość swoich nauk, podczas gdy inni uczniowie, w tym Gampopa, otrzymali tylko wprowadzenie i ogólny zarys nauk. Na przykład, Reczungpa jest głównym źródłem praktyki Czenrezika Gjalła Gjamtso skt. Dżinasagara, jednego z trzech głównych jidamów Karma Kagju. Dwa pozostałe to Dordże Phagmo i Khorlo Demczok. II Karmapa, Karma Pakszi otrzymał przekaz Gjalła Gjamtso, od ucznia Reczungpy.
 
Reczungpa miał wielu innych znanych uczniów, którzy kontynuowali jego linię praktyki. 
Głównym dzierżycielem linii Reczungpy był Cziungtsampa, który przekazał ją następnie jogini Maczig Ondzio. Reczungpa zmarł w 1160 roku w wieku 78 lat.

Podsumowując można powiedzieć, że zgodnie ze starszymi i prawdopodobnie bardziej wiarygodnymi źródłami Reczungpa był niezwykle ważnym uczniem Milarepy, a zgodnie z tekstem Sziepaj Dordże był nawet uczniem najważniejszym. Gdy weźmiemy pod uwagę nauki, które Reczungpa dostał od Milarepy i przekazał dalej, wrażenie to się potwierdza. Milarepa dał Reczungpie wszystkie swoje przekazy. 


opracowanie:Paweł Włodarczyk


środa, 18 marca 2020

Reczungpa - Doha

Reczungpa, ulubiony i najbliższy uczeń Milarepy.


Naturą umysłu jest pustość, która jest jak przestrzeń.                                              
naprawdę jednak przestrzeń nie może w pełni opisać właściwości umysłu,           
ponieważ nie jest świadoma.                                                 

                                                                               
Przestrzeń jest po prostu pusta, a umysł jest świadomy.                                  
Tak więc umysł nie jest tylko pusty, jest także przejrzysty.                                    
Aby wyjaśnić przejrzystość umysłu można 
posłużyć się przykładem słońca i księżyca.                                


Jednakże, chociaż można byłoby tak zrobić, 
to słońce i księżyc są materialnymi przedmiotami, 
podczas gdy umysł taki nie jest.       

                                                                                                                               
Poza tym, słońce i księżyc nie są podobne do umysłu,                                    
bo podlegają zmianom, a umysł jest całkowicie 
niezmienny i trwały.                                                                


Można by wiec powiedzieć, ze umysł jest 
trwały i niezmienny jak góra.                                                           
 Ale umysł nie jest jednak jak góra, 
ponieważ góra to zbiór kamieni i ziemi,                                                            
 a umysł nie jest czymś materialnym.                                                                                                                  Tak wiec, umysł jest pusty, przejrzysty, 
niezmienny i trwały.



Śpiewanie mantr...


Teksty mówią, że od czasu do czasu należy melodycznie intonować mantrę. Mówiąc ogólnie, istnieją dwa podstawowe style śpiewania mantr: monotonne, jednostajne intonowanie i  śpiew. Mówi się, że monotonne intonowanie mantr jest bardzo korzystne, ale śpiew uważa się za jeszcze potężniejszy. Śpiewanie mantry na melodię jest bardzo korzystne, ponieważ podoba się widjadharom, którzy następnie przychodzą i udzielają błogosławieństw i siddhi. Melodyjne śpiewanie mantr cieszy również  jidamy i przynosi radość dakinom.  Uważa się, że śpiew zachęca obrońców wadżra dharmy do gromadzenia się, gdy odpierają szkodliwe wpływy, zanim będą miały szansę stworzyć przeszkody. Podobnie jest w życiu codziennym. Co się stanie, gdy ktoś o cudownym głosie zacznie śpiewać? Wszyscy zatrzymują się aby słuchać. Dlatego, jak mówią nauki, śpiew jest ważną metodą. 
II Karmapa, Karma Pakszi
Pewnego razu Dakini mądrości pouczyła II Karmapę, Karma Pakszi by wprowadził wspólne śpiewanie sześciosylabowej mantry Awalokiteśwary, ucieleśnienia przebudzonego współczucia. Karma Pakszi i jego mnisi, śpiewali tą mantrę w czasie podróży. Od tego czasu wspólne śpiewanie sześciosylabowej mantry stało się ważną częścią popularnej praktyki dharmy w Tybecie.  Również współcześnie, na Zachodzie, w wielu ośrodkach dharmy praktykuje się w ten sposób. Jest to doskonała praktyka dla świeckich buddystów, łatwa i pełna błogosławieństw.  
Nie ma znaczenia, jaki rodzaj śpiewu wolimy, ponieważ bóstwa mają bardzo różne upodobania. To, co uważamy za atrakcyjne, dla innych może być nieprzyjemne, a dla nas ich ulubiony rodzaj śpiewu prawdopodobnie zabrzmiałby okropnie. Nie ma to większego znaczenia dla bóstw mądrości, ale dla dakiń i strażników dharmy, nasze intonowanie jest ważnym elementem praktyki. Jeśli pięknie zaśpiewamy lub intonujemy, na pewno przyjdą.


Mahakala Czadrupa
Jest taka historia o jednym z lamów z tradycji Szangpa Kagju, który nie miał silnego związku z Mahakalą Czadrupa. Był on odpowiedzialny za prowadzenie w klasztorze śpiewów i rytuałów, ale pewnego dnia nie udało mu się przywołać Mahakali Czadrupy. Mahakala nie przybył i lama nie wiedział, co się stało. Później okazało się, że jeden z jego asystentów śpiewał przywołanie Mahakali na specjalną melodię i Mahakala został tam, bo ta melodia bardzo mu się podobała. Do dziś, podczas przywoływania Mahakali Czadrupy, używa się tej bardzo wolnej melodii, którą Czadrupa niezmiernie lubi.








Na koniec warto wspomnieć o pieśniach urzeczywistnienia i pieśniach wadżry.

Milarepa "Król joginów"
Jeśli chodzi o pieśni urzeczywistnienia, to każdy może je śpiewać, a nawet powinien, na własną melodię. Każdy może wymyślić jakąś melodię, ponieważ ona ma wypływać z urzeczywistnienia. Jeśli chodzi o inne rodzaje tekstów czy pieśni, np. tantr, to nie powinno się ich zmieniać, ponieważ one mają już od przeszłych lamów pewne konkretne linie melodyczne. Pieśni urzeczywistnienia są dowolne. Trzeba mieć natchnienie i zaśpiewać. Tu nie chodzi o recytację, tylko o melodię. Musi być piękna. Urzeczywistnienie musi się pięknie przejawić. Aby otrzymać  inspirację, śpiewa się pieśni urzeczywistnienia.

Innym sposobem  jest śpiewaniu Pieśni Wadżry. Jest to tradycyjna praktyka Kagju, której korzenie sięgają indyjskich mahasiddhów. Pieśni Wadżry są spontaniczne, one po prostu powstają. To nie są rzeczy wyuczone, jak arie operowe, po prostu śpiewa się je, kiedy czuje się natchnienie. One nie muszą być piękne, miłe dla ucha. To jest przejaw naszego urzeczywistnienia, a ono może się różnie przejawiać. Możemy zaśpiewać np. o Milarepie, wychwalając jego właściwości, to jest najprostsze,  naszym rdzennym lamie, jidamie albo o naszej aktualnej praktyce np. nyndro, albo o jakichś własnych doświadczeniach. Możemy również np. wychwalać miejsce, w którym aktualnie przebywamy. Ważne jest aby treść i melodia płynęły z głębi naszego zrozumienia.

Opracowanie: Paweł Włodarczyk

źródło:
XV Karmapa, Khakjab Dordże "komentarz do praktyk Tukdrup Sampa Lhundrupma i Barcie kunsel" 
Lama Tenpa "guru joga Milarepy"